5η Ενότητα Διεθνούς Διημερίδας, 19-20 Ιουνίου 2006

20 Ιουνίου 2006

5η Ενότητα: Θέματα αναπηρίας στα ΜΜΕ

  

• Νίκος Βουλγαρόπουλος, Εκδότης του περιοδικού «Αναπηρία Τώρα» και του www.disabled.gr

• Damon Rose, Αρχισυντάκτης της ιστοσελίδας OUCH!

•  Αντώνης Ρέλλας, Σκηνοθέτης

•  Γιώργος Μπελίρης, παρουσιαστής εκπομπής «Η έκτη αίσθηση», ΕΤ3

•  Αντώνης Σκορδίλης, Δημοσιογράφος εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» - στήλη «Επί ίσοις όροις»

Συντονίστρια:Μαρία Σπυράκη, Δημοσιογράφος (ALTER

 

Συντονίστρια, Mαρία Σπυράκη, Δημοσιογράφος

Κυρίες και κύριοι σας καλωσορίζω στην ημερίδα της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης με θέμα «Άτομα με αναπηρία και μέσα μαζικής επικοινωνίας». Η σημερινή συζήτηση καλύπτεται και δορυφορικά από την HELLAS SAT, όπως και η χθεσινή.

Κυρίες και κύριοι, συχνά η διαφορετικότητα δημιουργεί ένα τείχος και στο γκρέμισμα αυτού του τείχους στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας μπορούν να έχουν καθοριστική συμβολή. Στην Ελλάδα δεν την έχουν.

Η διακομματική επιτροπή παρουσίασε χθες ενώπιόν μας προτάσεις, που αποτελούν απαραίτητες συνθήκες για να ξεκινήσουν τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας να ενημερώνουν και να ευαισθητοποιούν την κοινή γνώμη για θέματα προσώπων με αναπηρίες και ταυτόχρονα τα πρόσωπα με αναπηρίες να έχουν πρόσβαση στην ενημέρωση και την ψυχαγωγία, όπως δικαιούνται.

Με ενδιαφέρον σημείωσα ότι ο Υπουργός Επικρατείας ενόψει και των αδειοδοτήσεων στα Μέσα Ενημέρωσης θεωρεί σημαντικές τις προτάσεις που αναφέρονται στη σύνδεση της αδειοδότησης των ραδιοτηλεοπτικών με το βαθμό προσβασιμότητας των προγραμμάτων τους προς τους πολίτες με αναπηρία και θεωρεί επίσης σημαντική την αυστηρή εφαρμογή των ρυθμίσεων που υποχρεώνουν τα τηλεοπτικά κανάλια να μεταδίδουν καθημερινά ένα τουλάχιστον δελτίο ειδήσεων στην νοηματική και να περιλαμβάνουν στο πρόγραμμά τους ενημερωτικές ή ψυχαγωγικές εκπομπές πάντα υπό την επίβλεψη του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης.

Φαίνεται όμως πως πέρα από την πολιτική βούληση και το νομοθετικό πλαίσιο που υπάρχουν, η εφαρμογή είναι κάτι που βρίσκεται πολύ μακριά. Σήμερα εδώ μαζί μας υπάρχουν άνθρωποι, εκπρόσωποι φωτεινών εξαιρέσεων, πρόσωπα που εργάζονται να πέσει το τείχος, να ανοίξουν οι δίαυλοι της πληροφόρησης και της ψυχαγωγίας των πολιτών με αναπηρία, πρόσωπα που επισημαίνουν προς όλους μας πως δεν μπορούμε να αγνοούμε στη χώρα μας το 1/10 του πληθυσμού της.

Θα ήθελα να σας παρουσιάσω το τραπέζι. Από τα αριστερά μου είναι ο κ. Νίκος Βουλγαρόπουλος, εκδότης του περιοδικού «Αναπηρία Τώρα» και της ιστοσελίδας www.disabled.gr. Στη συνέχεια είναι ο κ. Αντώνης Σκορδίλης. Ο κ. Σκορίδης είναι ο συντάκτης της στήλης της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» «Επί ίσοις όροις». Στη συνέχεια σκηνοθέτης Αντώνης Ρέλλας, είναι ένας σημαντικός συνάδελφος της τηλεόρασης. Ο κ. Γιώργος Μπελίρης, είναι επίσης ένας άνθρωπος της τηλεόρασης, ο οποίος παρουσιάζει και την εκπομπή «Η έκτη αίσθηση» στην ΕΤ3. Ο κ. Damon Rose, είναι ένας άνθρωπος της τηλεόρασης, της ηλεκτρονικής επικοινωνίας από το BBC.

Θα ξεκινήσουμε με τον κ. Damon Rose, ο οποίος είναι αρχισυντάκτης της ιστοσελίδας OUCHΙ. Επίσης είναι συντάκτης της αντίστοιχης ιστοσελίδας και υπήρξε παραγωγός του ραδιοφώνου 4, dj στο CRUZ FM. Είναι επίσης άνθρωπος που παίρνει συνεντεύξεις από ποιητές με πολύ μεγάλη φήμη.

 

D. Rose

Καλημέρα. Όπως ακούσατε η βασική μου εργασία αυτή τη στιγμή είναι η αρχισυνταξία του web site του BBC για την αναπηρία που ονομάζεται OUCHI. Θέλω να μιλήσω για τον τίτλο βασικά που έχει η συγκεκριμένη σελίδα, δηλαδή τα θέματα αναπηρίας στα ΜΜΕ και να σας πω τι κάνουμε μέσα σε αυτήν που είναι λίγο διαφορετικό.

Θεωρούμε ότι τα δικαιώματα των αναπήρων είναι πάρα πολύ σημαντικά για τη ζωή των ανθρώπων. Η ιστοσελίδα μιλάει γενικότερα για όλες αυτές τις δραστηριότητες που δεν έχουν πολύ χώρο μέσα στα media, μέσα στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων που παρακολουθούν τα media. Τα θέματα της αναπηρίας απασχολούν την ιστοσελίδα, αλλά όχι έντονα, όχι τρανταχτά.

Εμένα με ενδιαφέρει να μιλήσω. Θα ήθελα να ρωτήσω και τον Γιώργο να με βοηθήσει να συζητήσουμε για πράγματα που θα μπορούσαν να αποτελούν θέματα της καθημερινότητας των αναπήρων. Να συζητήσουμε πάνω σε αυτά με πολύ απλό τρόπο.

Τα ΜΜΕ επίσης αποτελούν μια πολύ μεγάλη πρόκληση. Έχουμε την τεχνολογία που αλλάζει όλον τον κόσμο, όλοι τη χρησιμοποιούμε με διαφορετικούς τρόπους ο καθένας. Είναι πραγματικά μια μεγάλη πρόκληση να τη συνδέσουμε με την αναπηρία και να δίνουμε ιδέες γύρω απ' την αναπηρία και με αυτό τον τρόπο να εκπαιδεύουμε τον κόσμο.

Αν δείτε πάνω στο slide σας δείχνω την αρχική σελίδα της ιστοσελίδας. Εδώ βλέπετε ένα καροτσάκι, ένα αμαξίδιο. Είναι συμβολικό του τρόπου με τον οποίο θεωρούμε την αναπηρία να φαίνεται πάνω στο διαδίκτυο. Με αυτό τον τρόπο, όπως εικονίζεται, είναι κάτι το κρύο, κάτι το ψυχρό, κάτι το μακρινό από εμάς. Υπάρχει στο Λονδίνο αυτός εδώ ο συμβολισμός για τους αναπήρους, ο οποίος τους δείχνει αρκετά απόμακρους σε σχέση με την υπόλοιπη κοινωνία.

Θα σας πω και κάποια πράγματα τα οποία κάνουμε μέσα στην ιστοσελίδα μας, πριν σας μιλήσω για το μέλλον. Έχουμε ημερολόγια φοιτητών ή μαθητών που είναι πολύ ενδιαφέροντα και που βρίσκονται πάνω στην ιστοσελίδα. Έχουμε πολλούς ανάπηρους μαθητές οι οποίοι γράφουν για τα συναισθήματά τους απ' το Πανεπιστήμιο, όταν πηγαίνουν εκεί για πρώτη φορά.

Ένας φοιτητής Πανεπιστημίου όπως είμαι και εγώ, αντιμετώπισα πολλές προκλήσεις όταν πήγα στο Πανεπιστήμιο. ΄Έτσι μπορώ να καταλάβω ίσως την παράνοια που μπορεί να έχουν αυτοί οι ανάπηροι φοιτητές σκεπτόμενοι πώς θα με δουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι και με ποιο τρόπο θα καταφέρω να μοιραστώ τη ζωή μου μαζί τους.

Όλα αυτά αναφέρονται πάνω στην ιστοσελίδα. Εδώ στα slide έχετε τη Σάρα, η οποία έχει πρόβλημα όρασης. Υπάρχει μία ιστορία που ήρθε από εκείνη τις πρώτες ημέρες, όπου απέφευγε να πάει γενικά στο καθαριστήριο του Πανεπιστημίου. Δεν έπλενε τα ρούχα της, αυτό είναι βέβαια μια παράνοια κλασική για τους αναπήρους. Δεν μπορούσε να πάει, γιατί δεν ήξερε πως λειτουργούν τα μηχανήματα αυτά, τα πλυντήρια.

Έπρεπε πρώτα να της δοθούν οδηγίες. Επίσης οι οδηγίες ήταν πολύ ψηλά, πίσω απ' τα πλυντήρια και δε μπορούσε να τα διαβάσει εύκολα. Δεν ήθελε να φαίνεται ανόητη και έτσι μας έγραψε την ιστορία πως περίμενε μέχρι να αδειάσει εντελώς το πλυντήριο από φοιτητές, σκαρφάλωσε πάνω σε ένα πλυντήριο προκειμένου να καταφέρει τελικά να διαβάσει τις οδηγίες.

Το ημερολόγιό της είχε συνεχώς τέτοια μικρά παράξενα πράγματα, που όμως παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Εδώ έχουμε το ημερολόγιο του μωρού της Έμμα. Πριν από έξι μήνες νομίζω λάβαμε κάτι τέτοιο. Η Έμμα είναι ένας άλλος τύπος αναπήρου σαν όλους εκείνους που φιλοξενούνται στην ιστοσελίδα μας. Μπορεί να είναι άνθρωποι με διάφορα προβλήματα, είτε ανάπτυξης, είτε εξέλιξης, είτε νοητικής υστέρησης, είτε άλλων δυσκολιών μαθησιακών ή άλλων.

Την Έμμα την παρακολουθήσαμε τους τελευταίους δύο μήνες της εγκυμοσύνης της. Ήταν έγκυος, έπρεπε να λάβει δύσκολες αποφάσεις. Ήξερε ότι θα πρέπει να τα βγάλει πέρα με την αναπηρία της, φοβόταν μήπως περάσει η αναπηρία της στο παιδί της. Πολλοί άνθρωποι απασχολούνται γι' αυτό, ανησυχούν ότι μπορεί να περάσει η αναπηρία τους στο παιδί τους. Παρόλα αυτά όμως θέλουν το παιδί τους.

Το όλο θέμα βεβαίως που προκύπτει με την Έμμα είναι ένα θέμα ανοιχτό προς συζήτηση για τους αναπήρους και το δικαίωμά τους να κάνουν παιδιά. Πήγε στο νοσοκομείο βεβαίως, όπου εκεί έλαβε και κατάλληλη καθοδήγηση και συμβουλευτική.

Έχουμε ένα μικρό clip στο site μας το οποίο θα σας το παίξουμε σε λιγάκι. Έχουμε το «Pont Cast», όπως το ονομάζουμε, μέσα στην ιστοσελίδα μας. Όπως σας είπα εργαζόμουν και για την τηλεόραση και εκεί είχαμε ένα σόου, ένα μαγκαζίνο, όπου μοιάζει λίγο με αυτό της «Έκτης αίσθησης». Κάθε βδομάδα παρουσιαζόταν στο BBC-1. Συνήθως εκεί μιλούσαμε για θέματα αναπηρίας. Θέματα, θέματα, θέματα, κάτι που καμιά φορά ήταν και πολύ βαρετό. Και δεν είχαμε και πολλή τηλεθέαση, δυστυχώς.

Κάτι, που εγώ κατάλαβα κάνοντας ένα τέτοιο πρόγραμμα τηλεοπτικό, είναι ότι οι τηλεθεάσεις είναι πολύ σημαντικές και ότι έπρεπε να υπάρχει ακροατήριο. Κάτι που με ενδιέφερε πάνω απ' οτιδήποτε άλλο ήταν οι αντιδράσεις γενικά όλης της ομάδας όταν πηγαίναμε σε κάποια pub μετά απ' το γύρισμα. Το «Pond Cast» είναι κάτι απ' τις τελευταίες προσπάθειες που κάναμε στο BBC και ξεκινήσαμε ένα ραδιοφωνικό σόου κάθε εβδομάδα, να παίξουμε λιγάκι ένα μικρό κομματάκι.

Παίχτηκε δύο βδομάδες νωρίτερα. Είναι άνθρωποι ανάπηροι, πως μιλούν γενικά σε ένα χώρο pub. Μιλούν για τους δύο McCartney τους Beatles, οι οποίοι χώρισαν μουσικά και μιλούσαν για τη σύζυγο του ενός που τον χώρισε και που ίσως να διεκδικούσε ένα μεγάλο κομμάτι της περιουσίας του. Μιλούσαν επίσης για ένα παιχνίδι που ονομάζεται vegetable, είναι σαν το όνομα-ζώο-φυτό κατά κάποιο τρόπο το ελληνικό, όπου κάποιος πρέπει να σκεφτεί πολύ γρήγορα τι συμβαίνει για να δώσει απαντήσεις.

Ας περάσουμε στο επόμενο κομμάτι της ομιλίας μου που είναι το μέλλον. Να δούμε τα ΜΜΕ και πώς αλλάζουν. Όλοι ξέρουμε τις εφημερίδες, τα πολύ λίγα κανάλια. Τα τελευταία 50 χρόνια τα πράγματα είναι σχετικά τα ίδια, όμως όλα αλλάζουν πια με την ψηφιακή τηλεόραση, με το διαδίκτυο, με τα προσωπικά βίντεο, με τα κινητά τηλέφωνα, με τα i-pods.

Στο BBC έχουμε και ένα τμήμα διαδραστικό όπως ονομάζεται, interactive και κάθε μέρα προσπαθούμε να δούμε με ποιο τρόπο καταναλώνει ο κόσμος τα media και πώς θα το κάνει αυτό στο μέλλον. Υπάρχει ένα ερώτημα ενδιαφέρον που βγαίνουμε. Έχουμε το Μουντιάλ αυτή τη στιγμή όπως ξέρουμε. Παίζει ίσως αργότερα την ημέρα και παίζουν ομάδες όλων μας. Καλή τύχη σε όλες.

Το τελευταίο Μουντιάλ δε μπορούσε κανείς να το χάσει, διότι παιζόταν σε όλες τις τηλεοράσεις και σε όλο το ραδιόφωνο. Τώρα όμως τα παιχνίδια, τα ματς, γίνονται πολύ πιο αργά και συνήθως εγώ δε βλέπω τη ζωντανή αναμετάδοση, βλέπω πάντα τη διαφοροποιημένη αναμετάδοσή τους, αργότερα, την επανάληψη.

Έχω αρχίσει δηλαδή εγώ να επιλέγω με την τεχνολογία όμως επίσης που μου δίνεται, τον χρόνο κατά τον οποίο θα δω επιλεγμένες εκπομπές, επιλεγμένα πράγματα τα οποία θέλω. Και πιστεύω ότι στο τέλος ο κόσμος θα φτάσει σε σημείο που θα μπορεί μόνος του να επιλέξει το πρόγραμμα που θα δει, αν θέλει να μην είναι ρατσιστικού περιεχομένου ή οτιδήποτε άλλο, διασκεδαστικό ή κάτι, μέσω ενός προγράμματος τηλεόρασης που θα περνάει από βίντεο και από το βίντεο αυτό θα μπορεί να επιλέξει το πρόγραμμα εκείνο στη διαφοροποιημένη ώρα αναμετάδοσης που τον ενδιαφέρει.

Με αυτό τον τρόπο πιστεύω ότι και όλοι οι άνθρωποι δεν θα θέλουν να βλέπουν προγράμματα που έχουν να κάνουν με θέματα αναπηρίας, γατί θα μπορούν να επιλέξουν. Οπότε εδώ αντί για την έννοια disability, αναπηρία, καλό είναι να μιλήσουμε για την έννοια visibility, δηλαδή αναγνωρισιμότητα, δηλαδή εκπροσώπηση, αναγνωρισιμότητα. Θα πρέπει δηλαδή να ξέρουμε ότι έχουμε ένα 10% αναπήρων στη χώρα και σε κάθε χώρα θα πρέπει να υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι που να ασχολείται με θέματα της αναπηρίας.

Αυτό θα ήταν εξαιρετικό, διότι θα αντικατόπτριζε ένα σύγχρονο τρόπο σκέψης όλης της χώρας. Πως εμείς θα φέρουμε τα θέματα αναπηρίας στην κορυφή της επιλογής των τηλεθεατών. Αυτή είναι η πρόκληση τώρα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και λίγο-πολύ αυτά είχα να πω.

                                                                                                         Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Συντονίστρια

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κ. Damon Rose για τη συμβολή του στο διάλογο. Θα ήθελα να σας παρουσιάσω τον κ. Γιώργο Μπελίρη. Ο κ. Μπελίρης είναι επίσης ένας άνθρωπος της τηλεόρασης, παρουσιάζει την εκπομπή «Έκτη αίσθηση» στο 3ο Δημόσιο Κανάλι, στην ΕΤ3, έχει σπουδάσει Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, αλλά εκτός από δικηγόρος και δημοσιογράφος είναι και ένας διακεκριμένος μουσικός. Ο κ. Μπελίρης παίζει πιάνο, τραγουδάει και μέσα από την δουλειά του ενεργοποιεί την έκτη αίσθηση όλων μας. Κύριε Μπερίλη σας ευχαριστούμε που είσαστε σήμερα εδώ.

 

Γ. Μπελίρης

Αξιότιμε κ. Υφυπουργέ, αξιότιμη κυρία Βουλευτής, κυρίες και κύριοι καλημέρα σας. Ευχαριστώ και εγώ προσωπικά, αλλά και ευχαριστούμε σαν ομάδα παραγωγής της εκπομπής «Έκτη Αίσθηση», την κα Παπαδά και τη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας για την πρόσκληση στη διημερίδα. Θα ήθελα πρώτα να δούμε κάτι. Ένα δείγμα, ένα τρέιλερ της εκπομπής και να προχωρήσουμε στην περαιτέρω παρουσίαση.

Προβολή Video από την εκπομπή της ΕΤ3: «Έκτη Αίσθηση»
 

Απόσπασμα από τη συνέντευξη, με το σχεδιαστή Γιάννη Τσεκλένη:

«Διαγνώστηκε ότι είχα πάθει ένα μελάνωμα στο αριστερό μου χέρι και αυτό το μελάνωμα, το οποίο το αντιμετώπισα πολύ ψύχραιμα, πήγα μόνος μου στην Αμερική, χειρουργήθηκα, γύρισα πίσω, δεν το έκρυψα από κανέναν, επέτεινε πιο πολύ τα προβλήματα τα οικονομοτραπεζικά, όταν ξαφνικά τότε διαγνώστηκε μια μετάσταση αυτού του μελανώματος και έπρεπε να πάρω την μεγάλη απόφαση να ακρωτηριαστώ και δεν ήταν απλώς ένας ακρωτηριασμός, ήταν να χάσω τον ώμο, την ωμοπλάτη και την κλείδα μαζί.

Πράγμα το οποίο με δείλιασε πάρα πολύ. Εκεί ομολογώ είναι η μόνη φορά στη ζωή μου που έχω φοβηθεί γι' αυτή καθ' εαυτή την ύπαρξή μου και είχα και μια απόφαση λίγο κακή, ήθελα να φύγω να πάω να πεθάνω χωρίς να χειρουργηθώ.

Άνθρωποι στο περιβάλλον "καλή τους ώρα" κατάλαβαν το μένος το ανταγωνιστικό που είχα και με παρότρυναν να καταλάβω ότι μπορώ να παραμείνω ανταγωνιστικός έστω και αν χειρουργηθώ. Σημαδιακά με στείλανε και πήγα σε ένα σκοπευτήριο κοντά στην Νέα Υόρκη και έκανα γύρους πρώτα με τα δύο χέρια και μετά με το ένα χέρι και είχα πολύ καλά αποτελέσματα, πράγμα που άρχισε να πυροδοτεί μια ιδέα ότι βγαίνοντας από αυτή την περιπέτεια μπορεί με το ένα χέρι να κάνω περισσότερα από τους άλλους με τα δυο.

Πολλές φορές συγκρίνοντας την ζωή μου μέχρι τα 39 μου χρόνια και την ζωή μου από τα 39, τα υπόλοιπα 28-29 που διάγω τώρα, γιατί γίνομαι 68 φέτος, μπορώ να πω ότι αυτά τα 28 είναι καλύτερα από τα πρώτα 39. Και είναι καλύτερα γιατί; Γιατί μετρήθηκαν οι αντοχές μου, μετρήθηκαν οι δυνατότητές μου και στο κάτω - κάτω και το ότι εσείς αυτή την στιγμή με ρωτάτε και μου ζητάτε να δώσω αυτές τις συμβουλές με κολακεύει».

Ξεκινώντας την παρουσίαση, θα ήθελα να σας πω γιατί επιλέξαμε με την ομάδα παραγωγής να δημιουργήσουμε το τηλεοπτικό πρόγραμμα «Έκτη αίσθηση». Είχα ετοιμάσει να σας παραθέσω κάποια στοιχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και φυσικά της χώρας μας με κάποιους αριθμούς, αλλά μας έχουν καλύψει οι χθεσινοί ομιλητές οπότε κρίνω πως δεν είναι σκόπιμο να το επαναλάβουμε. Θα προχωρήσω να μιλήσω για τον τρόπο προσέγγισης θεμάτων αναπηρίας από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και για τις προτάσεις που κάνει το Γραφείο για την Κοινωνική Ανάπτυξη και τις Ανθρωπιστικές Υποθέσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

1ον. Τα άτομα με αναπηρία πρέπει να μιλούν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους.

2ον. Ένα ευρύ φάσμα ατόμων με αναπηρία από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και με διαφορετικό βαθμό αναπηρίας θα πρέπει να παρουσιάζεται από την τηλεόραση.

3ον. Εκπαίδευση των νέων ανθρώπων. Θα πρέπει η τηλεόραση να δίνει στους νέους θετικά πραγματικά παραδείγματα της ζωής των ατόμων με αναπηρία.

4ον. Το χιούμορ μπορεί γρήγορα να μεταφέρει ένα μήνυμα, το οποίο αν δοθεί με ένα σοβαροφανή τρόπο θα φαινόταν διδακτικό και χωρίς ενδιαφέρον.

5ον. Μέσα από την τηλεόραση μπορούν να δοθούν πρακτικές πληροφορίες που θα βοηθήσουν κάποιον που την επόμενη φορά θα συναντήσει μια γυναίκα, έναν άνδρα, ένα παιδί με αναπηρία. Θέλετε να δώσω ένα παράδειγμα; Πώς βοηθώ ένα τυφλό να περάσει το δρόμο;

6ον. Θετική παρουσίαση των ατόμων με αναπηρία που προσφέρουν ιδέες, αξίες, υπηρεσίες και όχι μόνο σαν αποδέκτες φιλανθρωπίας, υπηρεσιών και καλής διάθεσης της κοινωνίας.

7ον. Παρουσίαση ενεργών πολιτών με αναπηρία, ενεργών μελών της και όχι παθητικών και εξαρτημένων. Ας δούμε τώρα τι είναι το τηλεοπτικό πρόγραμμα «Έκτη αίσθηση». 

Η «Έκτη αίσθηση» είναι ένα 12λεπτο καθημερινό, ενημερωτικό, μαγνητοσκοπημένο τηλεοπτικό πρόγραμμα. Αναδεικνύει τις πολιτιστικές ανησυχίες και την έκφραση των ατόμων με αναπηρία μέσα από την μουσική, το χορό, το θέατρο, την ζωγραφική, τον αθλητισμό. Εξετάζει την προσπελασιμότητα των χώρων άθλησης των πόλεων, των δημοσίων υπηρεσιών, των σχολείων, των πανεπιστημίων.

 

Προβάλλει σαν θετικά πρότυπα για την κοινωνία τα άτομα με αναπηρία που τολμούν να βγουν από το σπίτι τους για να κυκλοφορήσουν, να συμμετέχουν, να εργαστούν και να αθληθούν. Θέματα που σχετίζονται άμεσα με τα άτομα με αναπηρία, αλλά και με το συγγενικό τους περιβάλλον, όπως είναι τα ιατρικά, η νομοθεσία, ο επαγγελματικός προσανατολισμός, θέματα κατάρτισης και απασχόλησης, τεχνολογία, είναι μερικά από τα θέματα που παρουσιάζονται στην «Έκτη αίσθηση».

Στην εκπομπή μας αντιμετωπίζουμε τα θέματα αναπηρίας με αισιόδοξη στάση και αναδεικνύουμε τα άτομα με αναπηρία που όχι μόνο καταφέρουν να επιδιώξουν, αλλά είναι και εξέχοντα μέλη της κοινωνίας μας.

Θα ήθελα να πω και δυο λόγια για την δική μου εμπειρία στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Γεννήθηκα στο Βόλο το 1975 και στα 6 μου χρόνια πήγα στη Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσω το ειδικό σχολείο για άτομα με τύφλωση, τη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης.

Από την εποχή που παιδί ακόμη μάθαινα τον κόσμο ήθελα να είμαι πάντα στην πρώτη γραμμή, δηλαδή ήθελα να ξέρω τα πάντα γύρω από μηχανές, ηλεκτρονικά συστήματα, αλλά και για ό,τι ενδιαφέρεται ένα παιδί αυτής της ηλικίας.

Σήμερα παράλληλα με την ενασχόλησή μου με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ασκώ την δικηγορία και ασχολούμαι με αυτό που από μικρό με έχει κερδίσει, δηλαδή την μουσική και το τραγούδι. Σε κάποια στιγμή της ζωής μου, ξεκίνησα να ασχολούμαι με το ραδιόφωνο στην πόλη του Βόλου, όπου και παρέμεινα εκεί για 5 χρόνια. Στο ραδιόφωνο είχα την επιμέλεια καθημερινών δίωρων ζωντανών εκπομπών, μουσικών εκπομπών με παρουσιάσεις δίσκων, συνεντεύξεις, διαγωνισμούς και φυσικά άμεση επικοινωνία με τους ακροατές.

Εδώ θα ήθελα να πω και να σταθώ λέγοντας ότι άργησαν πολλοί οι συμπολίτες μου, οι συντοπίτες μου, να καταλάβουν ότι ο συγκεκριμένος ραδιοφωνικός παραγωγός αντιμετωπίζει μια αναπηρία. Άργησαν πολύ να καταλάβουν το πώς μπορεί αυτός ο άνθρωπος όταν μαθεύτηκε ότι υπάρχει μια αναπηρία, να καταφέρνει τόσα πολλά. Δεν θα σας κρύψω ότι τα 2,5, τα 3 από αυτά τα 5 χρόνια ήμουνα ο ίδιος και στην ηχοληψία, στην κονσόλα του ήχου, μέσα σε όλα αυτά τα κουμπιά και αυτά τα λέω γι' αυτούς που δεν ξέρουν.

Στα 2 χρόνια που είμαι στην τηλεόραση με την παρουσίαση της «Έκτης αίσθησης» τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Για μια εκπομπή που ασχολείται με θέματα αναπηρίας και έχει ένα παρουσιαστή με τύφλωση, μερικές από τις δυσκολίες είναι:

1ον. Η αδυναμία χρησιμοποίησης από εμένα όντας τυφλός του λεγόμενου Autocue, δηλαδή της τεχνολογίας με την οποία δίνεται η δυνατότητα σε έναν παρουσιαστή να διαβάζει τα κείμενα της εκπομπής.

2ον. Οι δυσκολίες και οι χρονοβόρες μετακινήσεις των ατόμων με αναπηρία από και προς τους χώρους των γυρισμάτων, διότι τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει κατάλληλη προσβασιμότητα.

3ον. Η απαραίτητη παρουσία καθ' όλη την διάρκεια των γυρισμάτων συνοδών για τα άτομα με αναπηρία.

Αυτές είναι μόνο μερικές από τις δυσκολίες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σαν ομάδα παραγωγής δημιουργώντας την «Έκτη αίσθηση». Ίσως σ' αυτό το σημείο εύλογα να σας γεννηθεί το ερώτημα, «μα, αφού υπάρχουν τόσες δυσκολίες γιατί συνεχίζετε»; Ίσως θα αναρωτηθείτε και σας απαντώ αμέσως, «διότι το ζητά ο κόσμος».

Και ενδεικτικά σ' αυτό το σημείο θα σας διαβάσω δύο από τα εκατοντάδες e-mail, φαξ, τηλεφωνήματα, επιστολές που λαμβάνουμε καθημερινά από όλη την Ελλάδα από άτομα με αναπηρία, αλλά και άτομα χωρίς αναπηρία. Θα το κάνω αυτό διότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος της επικοινωνίας μας με το τηλεοπτικό κοινό, μιας και δυστυχώς τα άτομα με αναπηρία δεν καταγράφονται στο δείγμα της AGB.

Στο πρώτο μήνυμα είναι μια φίλη, η οποία μας γράφει: «ονομάζομαι Μαρία, είμαι 25 ετών σπουδάζω στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Πριν από μερικές ημέρες είδα στο κανάλι της ΕΤ-3 την εκπομπή σας και ένοιωσα πραγματικά όμορφα που υπάρχουν δραστήριοι άνθρωποι που ασχολούνται με τα άτομα με αναπηρία. Δυστυχώς η κοινωνική πραγματικότητα στην Ελλάδα δεν ευνοεί καθόλου τα άτομα με αναπηρία και είναι πολύ παρήγορο το γεγονός ότι μέσα από ένα κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας οι άνθρωποι αυτοί έχουν την ευκαιρία να εκθέσουν τα προβλήματά τους και γενικότερα τα ζητήματα που τους απασχολούν».

Σε ένα άλλο μήνυμα η Γιώτα και ο Λευτέρης από την Τρίπολη μας γράφουν: «την εκπομπή σας την παρακολουθούμε τακτικά και χαιρόμαστε για το ότι η παρουσία της στην ελληνική τηλεόραση είναι πολύ καλή, γιατί η ελληνική τηλεόραση έχει ξεχάσει το ανθρώπινο και προβάλλει το τέλειο και το πιο χορταστικό στα μάτια. Ζήσαμε για ένα χρόνο στο εξωτερικό και είδαμε το σεβασμό και την ισότητα που απολαμβάνουν τα άτομα με αναπηρία, αλλά και με πόση αυτοπεποίθηση υπάρχουν και προσφέρουν ανάμεσα στους συνανθρώπους τους. Μην σταματάτε να θυμίζετε ότι η διαφορά είναι δικαίωμα».

Σας ευχαριστώ πολύ και είμαι στην διάθεσή σας για τυχόν ερωτήσεις.

                                                                                                         Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Συντονίστρια

Κύριε Μπελίρη, σας ευχαριστούμε πολύ για την συνεισφορά σας στο διάλογο, πολύ σημαντικά όσα είπατε. Κρατώ ότι εταιρεία των μετρήσεων δεν καταγράφει στο δείγμα της τα πρόσωπα με αναπηρία και είναι πολύ σημαντικό νομίζω στοιχείο για τον τρόπο με τον οποίο αποφασίζουν τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας τα ιδιωτικά να χειριστούν αυτή την υπόθεση.

Ο επόμενος ομιλητής στο πάνελ είναι ο κ. Αντώνης Ρέλλας, είναι σκηνοθέτης, είναι επίσης ένας σημαντικός άνθρωπος της τηλεόρασης, με διαδρομή στις ειδήσεις, τις ενημερωτικές και τις ψυχαγωγικές εκπομπές. Από την δραστηριότητά του, επιτρέψτε μου να σημειώσω, τα ψηφιακά εικαστικά του και για θεατρικές και μουσικές παραστάσεις που έχω μάθει ότι είναι πολύ σημαντικά και την ειδίκευσή του στην τεχνολογία της AVIT, είναι στην πραγματικότητα η νέα τεχνολογία της τηλεόρασης.

Κύριε Ρέλλα, σας ευχαριστούμε πολύ που είσαστε σήμερα εδώ.

 

Α. Ρέλλας

Καλημέρα σας. Προσωπική εμπειρία θα καταθέσω και εγώ εδώ απόψε. Εργάζομαι στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης σε ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό περισσότερο από 15 χρόνια αρχικά ως βοηθός σκηνοθέτης στην Διεύθυνση Ειδήσεων και Ενημέρωσης και από το 1998 σκηνοθέτης στο Τμήμα ON AIR PROMOTION TRAILER. Από το 1993 και μετά όμως εργάζομαι έχοντας την ιδιαιτερότητα, αλλά και την εμπειρία που μου προσέφερε η αναπηρία μου. Στα χρόνια που ακολούθησαν μετέφερα στους συναδέλφους μου στην τηλεόραση την προσωπική μου εμπειρία, αλλά και μετά από την γνωριμία και την συμμετοχή μου στο αναπηρικό κίνημα τις θέσεις των ανθρώπων που βιώνουν αυτή τη συνθήκη.

Έτσι, λοιπόν ως σκηνοθέτης με πρόσβαση στο περιεχόμενο των προγραμμάτων της τηλεόρασης, πρότεινε την δημιουργία ειδήσεων που αφορούσαν τα άτομα με αναπηρία. Θεωρώ ότι ο ρόλος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης είναι η χειραφέτηση των ατόμων με αναπηρία και η επικράτηση προτύπων που απενοχοποιούν την αναπηρία.

Έτσι, δώσαμε βήμα σε ανθρώπους που είχαν πετύχει στη ζωή τους έχοντας κάποια αναπηρία, αθλητές, καλλιτέχνες, πολίτες που μπορούσαν να γίνουν πρότυπα για όσους βρίσκονταν αντιμέτωποι με μια νέα κατάσταση αλλά και για εκείνους που δεν είχαν βρει τον τρόπο να αντιμετωπίσουν την νέα αυτή συνθήκη. Ακόμα αναδείξαμε ανθρώπους με αναπηρία χωρίς κάποιο ταλέντο και χωρίς ιδιαίτερη οικονομική άνεση, που ζούσαν την ζωή τους όμως με αξιοπρέπεια. Δυστυχώς όμως τέτοια ρεπορτάζ και έρευνες δεν πουλάνε ισχυρίζονται αρχισυντάκτες, παραγωγοί και άλλοι ειδήμονες των δελτίων ειδήσεων. Έτσι και αλλιώς μην ξεχνάμε το δημοσιογραφικό ρητό που λέει ότι «είδηση είναι όταν ένας άνθρωπος δαγκώσει ένα σκύλο και όχι το αντίθετο».

Είδηση είναι το πικάντικο, αυτό που ιντριγκάρει τη μάζα, αυτό που πουλάει και αυτό που πουλάει είναι ο πόνος. Ένας πόνος μοναχικός, τόσο μοναχικός που καθιστά τον ανάπηρο πολίτη αναξιοπαθούντα. Και λέω ανάπηρο πολίτη διότι πρώτα αντιλαμβανόμαστε και εστιάζουμε στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και έπειτα στον πολίτη. Δηλαδή στον άνθρωπο που έχει συνταγματικά δικαιώματα, τα οποία κάποιες φορές καταστρατηγούνται. Ο πόνος και η αναξιοπάθεια αποτελούν την πρώτη ύλη για την κατασκευή της είδησης.

Το story εξελίσσεται, καταγγέλλεται η εκμετάλλευση ή αναγγέλλονται φιλανθρωπίες. Ο μύθος της αναπηρικής δυστυχίας μόλις γεννήθηκε. Το δυστυχισμένο πλάσμα εκμετάλλευσης από την μία, τυχερό πάνω στην ατυχία του, που θα ανακουφιστεί από την άλλη.

Για να διατηρηθεί το πρότυπο παρουσιάζονται ως παραδείγματα ελάχιστοι οι οποίοι έχουν υπερβεί τα όριά τους και έχουν κατορθώσει με ηρωικό τρόπο να αποδείξουν ότι αξίζουν. Οι γνωστοί σε όλους μας «ήρωες της ζωής». Οι δύο αυτές αντίρροπες τάσεις υπονομεύουν κάθε κοινωνική απενοχοποίηση της αναπηρίας. Μόνη διέξοδος για τον σκηνοθέτη με αναπηρία ήταν μια παράλληλη διαδρομή. Άρχισα να ψάχνω τρόπους παρουσίασης αναπηρίας στην πραγματική της διάσταση. Έναν έξυπνο τρόπο καταγραφής της ανθρώπινης εμπειρίας, όπου τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης θα αποδέχονταν.

Την ιδέα μου έδωσαν 5 κολυμβητές με αναπηρία, όπου ένα χρόνο πριν τους παράλληλους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, αποφάσισαν να διασχίσουν το Αιγαίο ξεκινώντας από το Σούνιο και καταλήγοντας στην Μήλο. Μια απόσταση μεγαλύτερη από 150 χιλιόμετρα.

Και μέσα απ' αυτό να περάσουν ένα μήνυμα, το οποίο δεν χωρούσε αμφισβήτηση. Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι ανίκανοι, αντίθετα μπορούν να πραγματοποιήσουν σπουδαία πράγματα. Οι αθλητές με αναπηρία δεν είναι ούτε ήρωες της ζωής, ούτε άτομα με ειδικές ικανότητες, είναι απλά αθλητές με αναπηρία. Μέσα από την σκληρή προπόνηση μπορούν να πετύχουν το στόχο τους.

Έτσι, ακολούθησα και κατέγραψα την αποστολή και μετά από 5 κοπιαστικές αλλά όμορφες ημέρες, φτάσαμε στην ολοκλήρωση του εγχειρήματος στην Μήλο, έχοντας διασχίσει οι αθλητές με αναπηρία, όχι εγώ, περισσότερο από 150 χιλιόμετρα σε μορφή σκυταλοδρομίας.

Στην επιστροφή συνειδητοποίησα το ντοκουμέντο που είχα στα χέρια μου και αποφάσισα να το πάω πιο μακριά. Κατέγραψα την προετοιμασία των 5 αθλητών, αλλά με διάθεση σκιαγράφησης της προσωπικότητάς τους μέσα από την κάμερα ΑΛΗΘΕΙΑ και τους ακολούθησα μέχρι και την λήξη των αγώνων. Για άλλη μια φορά όμως στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αρνήθηκαν να μεταδώσουν την είδηση και όσοι την μετέδωσαν εστίασαν κατά κύριο λόγο στο έλλειμμα και όχι στον άνθρωπο αθλητή.

Τελικά το ντοκιμαντέρ έγινε αποδεκτό μόνο στις κινηματογραφικές αίθουσες, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Πανόραμα ανεξάρτητων δημιουργών και στο Φεστιβάλ στην Ουγγαρία, επίσης σε χώρους τέχνης, σε πανεπιστήμια, σε Δήμους, όχι όμως στην τηλεόραση. Και πιστεύω και πραγματικά το πιστεύω αυτό, ότι αυτό συνέβη διότι το περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παρακολουθήσουμε ένα video που ετοίμασα, με σκηνές από την κυρίαρχη άποψη, αλλά και από το ντοκιμαντέρ «Αιγαίου κύματα».

Σε μια διημερίδα με θέμα «άτομα με αναπηρία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης» η εικόνα αποτελεί σημαντικό εργαλείο καταγραφής.

Προβολή Βίντεο

Φυσικά σκοπός μου δεν ήταν να επαναλάβω τα πλάνα αυτά που έχουμε δει από την τηλεόραση, αλλά περισσότερο να παραδειγματιστούμε από αυτά, το έκανα με απόλυτο σεβασμό απέναντι στους ανθρώπους που παρουσιάζονται με αυτό τον τρόπο.

Όλα αυτά που είδαμε και ακούσαμε συνυπάρχουν σε μια πραγματικότητα της οποίας τα χαρακτηριστικά αποδεικνύουν τον κοινωνικό αποκλεισμό σε εκπαίδευση, πρόσβαση και πολιτισμό της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών με αναπηρία. Γι' αυτό απαιτείται υπευθυνότητα από τους ανθρώπους των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, γιατί η ακόρεστη ανάγκη τηλεθέασης λειτουργεί εις βάρος των πραγματικών αναγκών των πολιτών με αναπηρία.

Σας ευχαριστώ πολύ.

                                                                                                          Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

 

Συντονίστρια

Κύριε Ρέλλα σας ευχαριστούμε πολύ για όσα μας είπατε και όσα μας δείξατε από αυτό το θαυμάσιο δείγμα της δουλειάς σας. Θα ήθελα ίσως να κρατήσουμε την φράση της κοπέλας που αντιμετώπισε μια αναπηρία λέγοντας πως «δεν θέλω να με βοηθάνε, θέλω να είναι ανεξάρτητη». Είναι πιστεύω ένα πολύ σοβαρό μήνυμα.

Ο επόμενος ομιλητής είναι ο κ. Αντώνης Σκορδίλης. Ο Υφυπουργός Υγείας ο κ. Κωνταντόπουλος, ο οποίος δεν είναι σήμερα εδώ λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, μου έλεγε χθες πως συχνά οι υπηρεσίες που εποπτεύει αφυπνίζονται από την στήλη της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» «Επί ίσοις όροις», ο συντάκτης της στήλης αυτής ο κ. Αντώνης Σκορδίλης έχει μακρά και ιδιαίτερα σημαντική θητεία σε έντυπα και ειδικά περιοδικά, είναι ένα πρόσωπο που συνεργάζεται με συνέπεια στην κατάρριψη της προκατάληψης για το διαφορετικό και από την δουλειά του θα ήθελα να σημειώσετε ότι είναι συγγραφέας του βιβλίου «ο δημοσιογραφικός οδηγός για θέματα μετανάστευσης καταρρίπτοντας το άλλοθι». Κύριε Σκορδίλη σας ευχαριστούμε που είστε σήμερα εδώ.

 

 

Α. Σκορδίλης

Εγώ δεν θα μιλήσω διόλου προσωπικά, ούτε για το τι έκανα, τι νομίζω, τι πιστεύω. Θα προσπαθήσω να είμαι αντικειμενικός, γιατί πιστεύω ότι το ζήτημα τίθεται με αντικειμενικούς όρους, γι' αυτό έχω και σημειώσεις. Συνήθως δεν μιλάω από τις σημειώσεις.

Ένα ερώτημα βάσης: Υπάρχει πρόβλημα στην χώρα μας αναφορικά με την άσκηση θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων; Έτσι, και πιο εξειδικευμένα για να είμαστε στο θέμα της διημερίδας μας, υπάρχει πρόβλημα αναφορικά με την άσκηση θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών με αναπηρία;

Απάντηση: Αντικειμενικά, ναι. Δεν αρκεί παρά μια απλή ανάγνωση της έκθεσης της Ειδικής Διακομματικής επιτροπής της Βουλής για θέματα ατόμων με αναπηρία, όπου για παράδειγμα καταγγέλλεται ρητά η μη υποχρεωτικότητα -μιλάει για το Ν. 1566/85 της εκπαίδευσης τους ανθρώπους με αναπηρία- σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει για τους άλλους Έλληνες. Αυτό το δεδομένο, που σχετίζεται άμεσα με τον εξοβελισμό του 90% των ατόμων με αναπηρία από την εκπαιδευτική διαδικασία, συνιστά εξ ορισμού παρεμπόδιση άσκησης θεμελιώδους κοινωνικού δικαιώματος.

Το ίδιο ακριβώς μπορούμε να πούμε για την διακομματική μη εφαρμογή του Ν. 2643/98 -ή για την πλημμελή εφαρμογή να είμαι σαφέστερος- περί προσλήψεων ατόμων με αναπηρία με ποσόστωση. Είναι το ποσοστό το συνεπακόλουθο ή μάλλον το συσχετιζόμενο, έτσι για να είμαι πιο δίκαιος, το 80% βάσει των στοιχείων του ΟΑΕΔ, ποσοστό σχεδόν διπλάσιο του μέσου ευρωπαϊκού, των αποκλεισμένων ανθρώπων με αναπηρία από την αγορά εργασίας. Μπορούμε να το πούμε για τις μόλις 185 δημόσιες κλίνες αποκατάστασης, σε μια χώρα πρωταθλήτρια των τροχαίων και των εγκεφαλικών, που χρειάζεται μίνιμουμ, με βάση εκτιμήσεις, 2000. Για την μη εφαρμογή, την διαχρονική μη εφαρμογή των νόμων ή των εγκυκλίων περί προσβασιμότητας των δημοσίων κτιρίων και υπηρεσιών, που αποκλείει τα άτομα με αναπηρία για, για, για, για. Η παράθεση των «για» δεν έχει τέλος.

Συγκράτησα χθες μια φράση από την ομιλία του Προέδρου της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής και του Εθνικού Ιδρύματος Αποκατάστασης Αναπήρων, του κ. Σταυριανόπουλου. Είπε: «ας κοιταχθούμε κατάματα και ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους».

Επειδή μου άρεσε, την θεωρώ περιεκτική ρήση, ας μου επιτραπεί να απαντήσω, να βασιστώ σε αυτή. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η λέξη-κλειδί που βρίσκεται στα χείλη και στο μυαλό κυρίως, άσχετα αν εκστομίζεται ή όχι, όλων όσοι ασχολούνται με θέματα αδύναμων κοινωνικών ομάδων, αδύναμων υπό την μόνη πραγματική έννοια, αν και θέλουμε να μπούμε σε ανάλυση, υπό την έννοια ότι δεν διαθέτουν οικονομική και πολιτική εξουσία, είναι η λέξη «ρατσισμός».

Ούτε εδώ θα είμαι υποκειμενικός. Ας την ορίσουμε αντικειμενικά ώστε να ξέρουμε για τι μιλάμε. Ξέρετε, όταν μιλάμε σοβαρά, όπως τώρα σε αυτή την διημερίδα την σημαντική που γίνεται, απαγορεύονται οι ενοχικές κραυγές του τύπου «δεν υπάρχει ρατσισμός στην Ελλάδα». Διακομματικά όλοι οι πολιτικοί το λένε σαν να είναι κακό να αναγνωρίσουν το τι όντως υπάρχει, «είμαστε εξ ορισμού ευαίσθητη κοινωνία συνολικά» κτλ. Δεν τον ορίζω εγώ τον ρατσισμό, τον ορίζουν τα βιβλία των παιδαγωγικών σχολών. Τον ορισμό θα τον δώσω λίγο κωδικοποιημένα γιατί ο ορισμός είναι μια ολόκληρη ανάπτυξη.

Ρατσισμός είναι η συνεχής παρεμπόδιση συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων να ασκήσουν θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα και να απορροφήσουν βασικά κοινωνικά αγαθά. Ως αίτια αυτής της παρεμπόδισης χρησιμοποιούνται η υποτιθέμενη κατωτερότητα ή επικινδυνότητα των ομάδων αυτών. Ο πυρήνας ορισμού είναι αυτός. Τι μπορούμε να απαντήσουμε τώρα αντικειμενικά με βάση τον αντικειμενικό, επιστημονικό, παιδαγωγικό και πολιτικό ορισμό, συνυπολογίζοντας τα δεδομένα της έκθεσης που σας προανέφερα; Βιώνουν ή όχι ρατσιστική αντιμετώπιση τα άτομα με αναπηρία στη χώρα μας με τρόπο συστηματικό χωρίς να καταλογίζονται ευθύνες; Προφανώς και ναι.

Η απάντηση δεν πρέπει να φοβίζει, πρέπει απλώς να προβληματίζει. Κρατώντας τα παραπάνω ως δεδομένα αντικειμενικά, μπορούμε να ορίσουμε και τα θέματα αναπηρίας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που είναι και το θέμα της παρούσης συζήτησης και της ενότητάς μας, υπό το πρίσμα ενός εξίσου θεμελιώδους ερωτήματος: Αναπαράγουν ή όχι τον ρατσισμό τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τον ρατσισμό που οι πολίτες με αναπηρία στην κοινωνική ζωή βιώνουν; Για να το κάνουμε πιο λιανά, αυτό το ερώτημα αποκωδικοποιείται ως εξής: Εστιάζουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη συστηματική χρόνια παρεμπόδιση του πολίτη με αναπηρία να ασκήσει κοινωνικά δικαιώματα και να προωθήσει κοινωνικά αγαθά ή όχι; Αναδεικνύουν με τρόπο συνολικό τον εξαναγκασμό του συγκεκριμένου κοινωνικού χώρου που αποτελεί κοινωνική διαβίωση (αυτός είναι ο συμπληρωματικός ορισμός του ρατσισμού ή του εξαναγκασμού) ή όχι;

Την απάντηση πάλι δεν θα την δώσω εγώ. Την δίνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι με αναπηρία, μπαίνουν στην βασική έννοια του αυτοπροσδιορισμού μέσα από πολλές συγκεκριμένες έρευνες επί του θέματος. Και πιστέψτε με ότι υπάρχουν έρευνες σοβαρές με δείγματα μεγάλα. Θυμάμαι έρευνα του Πανελλαδικού Συνδέσμου Παραπληγικών επί του θέματος με ένα δείγμα 1050 - 1100 ανθρώπων.

Δεν γίνεται βέβαια σε κεντρικό επίπεδο αυτή η έκθεση. Δεν αναλαμβάνουν εταιρείες δημοσκοπήσεων να κάνουν τέτοιες εκθέσεις. Έχουμε τον κ. Δελημανώλη που με μια ομάδα ανθρώπων αναλαμβάνουν μόνοι τους να διεκπεραιώσουν εκθέσεις που θα αποτελούν εργασία βάσης για να γίνεται πολιτική.

Επισημαίνουν αυτοί οι άνθρωποι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, κύρια των τηλεοπτικών, θα επανέλθω σ' αυτό, εστιάζει αποκλειστικά -έτσι απαντάνε οι ίδιοι- σε μεμονωμένες, στερεοτυπικές περιπτώσεις και παρουσιάζει τους ανθρώπους με αναπηρία σε ραδιοτηλεοπτική εικόνα (ίσον και κοινωνική εικόνα σε μεγάλο βαθμό) είτε ως θύματα-δυστυχείς (δηλαδή εξίσωση: αναπηρία ίσον δυστυχία, ίσον κοινωνική υποτέλεια) είτε ως εξαιρετικές περιπτώσεις παραδειγμάτων προς μίμηση ηρώων-νικητών της ζωής.

Εξίσωση: Αναπηρία = ηρωική πράξη = υπέρβαση παρεκκλίνουσα από το κανονικό. Στη ζωή δεν διεκδικείς ίσους όρους ώστε να ζήσεις, δεν την ζεις, αλλά πρέπει να την νικήσεις την ζωή. Επισημαίνουν οι άνθρωποι με αναπηρία που συμμετέχουν σε αυτές τις έρευνες ότι η παραπάνω λογική παρουσίασης τους είναι παντελώς αποκρουστική και τους προσβάλλει σαν υποκείμενα διεκδίκησης και άσκησης πολιτικών δικαιωμάτων.

Επισημαίνουν με άλλα λόγια εξ ορισμού, εξ αντικειμένου, ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αναπαράγουν το ρατσισμό. Απλώς τον αναπαράγουν ή ενίοτε τον παράγουν; Εδώ ας μου επιτραπεί, ίσως επειδή είμαι και άνθρωπος που δουλεύει στον Τύπο, να εστιάσω λίγο στο κυρίαρχο μέσο των καιρών μας, στην τηλεόραση.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω, συγκεντρώθηκα αρκετά δηλαδή για να κάνω αυτή την εισήγηση, η εικόνα του ανθρώπινου πόνου, η ανθρώπινη δυστυχία που εμπλουτισμένη με την τεχνική της εικόνας υπερβαίνει την μέση εντύπωση, για την ιδιωτική κυρίως τηλεόραση, είναι εξ αντικειμένου αυτό που πουλάει, το προϊόν που πουλάει και εμπορεύεται. Τι σημαίνει αυτό αντικειμενικά;

Σημαίνει με όρους τηλε-αγοράς ότι η διαδικασία υποτίμησης της ανθρώπινης εικόνας - προϊόντος είναι επαγγελματικά συνειδητή, είναι σκόπιμη. Γιατί άκουσα και χθες διάφορους να λένε «θα βοηθήσουμε», ένας ιδιότυπος πατερναλισμός ή όλα να εμφανίζονται ως θέμα παιδείας. Ξέρετε, έχουν γίνει τόσες μα τόσες προσπάθειες, αυτή ίσως είναι η κορυφαία, ίσως είναι η πιο σημαντική, η πιο κεντρική. Επάνω σ' αυτό το θέμα έχουν ακουστεί τα βασικά πράγματα και όμως τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Τι σημαίνει αυτό, ότι απευθύνονται σε ηλιθίους; Όχι. Δεν είναι αυτό. Ας μπούμε λοιπόν στην έννοια της σκοπιμότητας και ας δούμε την έννοια των οικονομικών κριτηρίων. Πουλάει περισσότερο το προϊόν, όσο περισσότερο υποτιμάται.

Κάνουμε και λίγο πλάκα, αν μου επιτρέπετε. Αν το δούμε σε παραλληλισμό με όρους ευρύτερης αγοράς οικονομίας, θυμίζει την διασύνδεση προσδοκίας υψηλότερου κέρδους και διαρκούς υποτίμησης αυτού που λέμε χαμηλού κόστους παραγωγής. Ίσως έτσι είναι το μυαλό, είναι λίγο μπερδεμένη, στρεβλή εικόνα.

Στην περίπτωσή μας, η σχέση του διεκδικούντος ισότιμα κοινωνικά δικαιώματα αναπηρικού χώρου και του μέσου διαμόρφωσης της κοινωνικής του εικόνας δεν ξεκινάει από μηδενική βάση. Σε σημαντικό βαθμό τα συμφέροντα μπορεί να είναι και αντιτιθέμενα.

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι η αντίθεση αυτή έχει ως σημείο αναφοράς, και εκεί θα σας βοηθήσει πιστεύουμε η εισήγηση του κ. Βουλγαρόπουλου, που με ενημέρωσε, την διάβασα και μου άρεσε πάρα πολύ, μια στρεβλή -προϊόν αμάθειας πιθανότατα- αντίληψη περί οικονομικού συμφέροντος των τηλεμέσων, η οποία στρέφεται ενάντια σε αυτό που συστηματικά υποτίθεται επιδιώκουμε, δηλαδή το κέρδος. Άλλο κεφάλαιο μεγάλο, αλλά πρέπει να το αναπτύξουμε και αυτό με εξειδικευμένο τρόπο.

Θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο για τα περίφημα δήθεν τεχνοκρατικά, «μα αυτό πουλάει, αυτό δεν πουλάει», που κατά κόρον λένε οι άνθρωποι των μέσων. Αμφισβητώ, και λόγω σπουδών, πόσο καλά γνωρίζουνε οι ίδιοι το συμφέρον τους ή απλά και μόνο αναπαράγουν ένα στερεότυπο συμφέρον που συντηρεί την κατάσταση ως έχει. Ξέρετε, η συντήρηση έχει και αυτή κάποιες οικονομικές παραμέτρους και πολιτικές.

Χθες ειπώθηκαν πολλά και ενδιαφέροντα στη διημερίδα μας για το τεχνικό μέρος της προσβασιμότητας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Είναι εξαιρετικά σημαντικό βήμα και όλοι πρέπει να χειροκροτήσουμε τις πρωτοβουλίες της κρατικής τηλεόρασης και των πολιτικών υπευθύνων προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι δεν είναι και το μείζον. Ποιο είναι το μείζον;

Το περιεχόμενο ή, αν θέλετε, η έννοια «προσβασιμότητα περιεχομένου» στους ανθρώπους με αναπηρία. Δηλαδή; Δηλαδή η παραγωγή τηλεοπτικού ή έντυπου προϊόντος -μπαίνω και στον τύπο- που αφορά εξειδικευμένα, όχι κατ' ανάγκη και αποκλειστικά και αυτό είναι ολόκληρη συζήτηση, τους ανθρώπους με αναπηρία. Το απαιτούν κατ' αρχήν και αυτό -πάλι σε έρευνες αναφέρομαι, δεν το λέω εγώ- οι ίδιοι οι άνθρωποι με αναπηρία. Σε ποσοστά 100%, αν δείτε σχετικές έρευνες, ζητούν εξειδικευμένες στήλες στον έντυπο και θεματικές εκπομπές στον ηλεκτρονικό τύπο.

Το αποδεικνύει, αν θέλετε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, και η ολιγόμηνη εμπειρία από την λειτουργία του συνδρομητικού καναλιού της κρατικής τηλεόρασης όπου, παρά την τεχνικά εξασφαλισμένη προσβασιμότητα και το χαμηλό σχετικά κόστος των αποκωδικοποιητών, ο αριθμός αυτών που πουλήθηκαν ήταν περιορισμένος. Αυτό ξέρω εγώ τουλάχιστον, αυτό έχω πληροφορηθεί.

Και εδώ πρέπει να ξέρει κανείς πώς έχει εξελιχθεί η ιστορία του αναπηρικού κινήματος και χώρου, που βιώνουν κοινωνικού ρόλου διεκδίκηση δικαιωμάτων και αυτό είναι μέσα στην εξέλιξη του αναπηρικού κινήματος. «Δεν αγοράζουν» εύκολα ρόλο θεατή ή τηλεθεατή, εάν δεν συνδέεται ουσιαστικά με την βιωματική τους κατάσταση ή αυτό που λέμε με την βασική τους ταυτότητα. Και θα ήταν για μένα, μα την αλήθεια, παράδοξο αντικειμενικά οι αποκωδικοποιητές να έφευγαν κατά χιλιάδες με μόνο κίνητρο την δυνατότητα παρακολούθησης του μέσου, του κανονικού προγράμματος.

Καλά όλα αυτά. Υπάρχει όμως στη χώρα μας ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να παραγάγει εξειδικευμένη αναπηρική είδηση; Και είναι πιστοποιημένο ότι αυτή πουλάει; Δημιουργεί κατ' αρχήν μια κρίσιμη μάζα με διαρκώς αυξητικές τάσεις, εάν γίνει καλά η δουλειά; Και εδώ η απάντηση δεν είναι θεωρητική, δεν την δίνω εγώ, την δίνουνε πάλι τα δεδομένα. Ο φίλος μου ο Νίκος ο Βουλγαρόπουλος, τον οποίον βλέπετε δίπλα μου (κανένα συμφέρον δεν έχω, δεν προσδοκώ τίποτα, δεν μ' ενδιαφέρει η τηλεόραση, αλλά θέλω να είμαι αντικειμενικός), είναι παραγωγός άμεσης αναπηρικής είδησης.

Χωρίς μέσα, χωρίς να ξεκινήσει με κάποιες πλάτες, με μέσο μοναδικό το μυαλό του, το «Αναπηρία Τώρα», το περιοδικό του και το ταλέντο του μια και μιλάμε λίγο προσωπικά. Εγώ προσωπικά αντιλαμβάνομαι την αναπηρία του Νίκου ως κίνητρο εξ ανάγκης, τελικά, για την ανακάλυψη και τελειοποίηση αυτού του ταλέντου. Ξέρετε, υπάρχουν πολλά ταλέντα που χιλιάδες άνθρωποι δεν τα ανακαλύπτουν και δεν τα υλοποιούν.

Ο Νίκος έχει κάπου 15-20 χιλιάδες μόνιμους περιοδικούς πελάτες-αναγνώστες, πολλές δεκάδες χιλιάδες μέσα στα χρόνια. Ο διαδικτυακός τρόπος που έχει φτιάξει με θέματα και ειδήσεις αναπηρίας, πλήρως εξειδικευμένα και εξειδικευμένες, έχει την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα παγκοσμίως, σε σχέση με όλους τους αντίστοιχους -που δεν είναι λίγοι- παγκοσμίως. Το αντιλαμβάνεστε; Δηλαδή η άκρως προβληματική Ελλάδα σε ό,τι αφορά την σχέση των πολιτών της με τις νέες τεχνολογίες, κι αυτό είναι δεδομένο από έρευνες, ούτε αυτό το λέω εγώ, διαθέτει το πρώτο σε επισκεψιμότητα αναπηρικό site στον κόσμο ολόκληρο.

Πριν σας είπε ο Αντώνης Ρέλλας ο οποίος είναι φίλος μου, τι να κάνουμε, είμαστε φίλοι εδώ πέρα σ' αυτό το πάνελ, για την ταινία του κλπ, σ' αυτή την λογική κινείται και αυτή. Άρα εν πάση περιπτώσει και η εξειδίκευση πουλάει και το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει... Απλώς δεν αξιοποιείται. Δεν μένει παρά να αξιοποιηθεί. Φοβάμαι ότι σας κουράζω. Πριν μπω σε κάποιες προτάσεις, επιτρέψτε μου με μισή κουβέντα να θίξω ένα θέμα, κατά την γνώμη μου μείζον.

Μιλώντας για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τον θεσμικό διαμεσολαβητή σε κάθε κοινωνική διαβούλευση σήμερα, ας έχουμε στην άκρη του μυαλού μας και τους ανθρώπους, που είναι εκατοντάδες χιλιάδες, δεν είναι χίλιοι, που διαμεσολαβητικά εκπροσωπούνται από άλλους ελέω επίσης αντικειμενικών συνθηκών.

Μιλάω προφανώς για τις λεγόμενες αόρατες αναπηρίες, νοητική καθυστέρηση, αυτισμός κλπ. Η οργανωμένη κοινωνική έκφρασή τους, το ξέρετε όλοι φαντάζομαι, είναι υπόθεση κατά κανόνα των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων. Δυστυχώς συχνά-πυκνά η αγοραία, η υπαρκτή αγοραία διάθεση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης δίνει βήμα σε εκδοχές πατερναλιστικής λογικής απέναντί τους και κακώς εννοούμενης φιλανθρωπικής αντιμετώπισης προβλημάτων που είναι αμιγώς κοινωνικά και πολιτικά. Και είναι σε χειρότερο επίπεδο απ' ότι το μέσο επίπεδο ατόμων με αναπηρίας που περιγράφει η έκθεση.

Όταν μιλάμε για ποσοστά 80% και 90% αποκλεισμού σε διάφορους τομείς ατόμων με αναπηρία, για τις συγκεκριμένες ομάδες μιλάμε για 99% και 100%. Και να σας επισημάνω με όρους μέσων ότι αυτό συνιστά αιτία απώθησης των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στη σκέψη, και όχι μόνο στη σκέψη, των ανθρώπων με αναπηρία, και όχι μόνο των ανθρώπων με αναπηρία.

Ξέρετε, λειτουργεί κάπως ενιαία ο χώρος και αυτό έχει να κάνει με την λογική συγκρότησής του, εννοώντας ότι αυτά τα οποία χαρακτηριστικά απωθούν διαχέονται στο χώρο. Τουλάχιστον θέλω να το πιστεύω αυτό, δεν είμαι αντικειμενικά 100% σίγουρος, γιατί θέλω να μιλάμε σοβαρά. Εάν δε, θέλουμε να δούμε το θέμα πρόσβαση των ΑμεΑ στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και όχι μόνο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στα ΑμεΑ, όχι μόνο δηλαδή την πώληση, αλλά να το δούμε σαν συνολικότερη διαδικασία κατάματα, για να ξαναθυμηθώ τον Πρόεδρο της Παραολυμπιακής Επιτροπής, πρέπει και έπ' αυτού του θέματος να βρεθεί, υπάρχει και εδώ, ξέρετε με όρους εμπορικούς σχεδόν, δηλαδή τεχνικό είναι το ζήτημα και εδώ, όσο και να φαίνεται ότι είναι πολιτικό... Να βρεθεί λοιπόν μια θέση, μια σχέση ισορροπίας. Το ποια θα είναι αυτή, σε κάποια άλλη ευκαιρία θα το διερευνήσουμε.

Είναι και εδώ ο κ. Χρήστος Αλεξίου, ιστορικό στέλεχος της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων, μου συζητούσε και προφορικά χθες γι' αυτό το θέμα, μείζον θέμα για μένα. Μιλήσαμε για παραγωγή και αναπαραγωγή του ρατσισμού μέσω των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, αν την επιτρέπουμε ή την αναχαιτίζουμε, γιατί ακούστηκαν χθες «θα βοηθήσουμε», «ό,τι θέλετε»...

Ας πούμε και τούτο. Στην κοινωνική πλειοψηφία τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι αντιληπτά ως εξουσία απόλυτη. Δηλαδή, μεγάλος αριθμός ανθρώπων με αναπηρία μη χειραφετημένων (μη φαντάζεστε ότι μιλάμε για τον πλέον χειραφετημένο χώρο, τις πρωτοπορίες τους εσείς βιώνετε) μέσα από το ρατσιστικό τρόπο παρουσίασης των αναπηρικών θεμάτων, όπως πριν αντικειμενικά τον ορίσαμε, χειραγωγείται στο να αντιλαμβάνεται ως υποτελή τον κοινωνικό του ρόλο, είτε το θέλουμε είτε όχι. Παράγονται δηλαδή και υποτελείς πολίτες από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Με άλλα λόγια, είναι μεν διαρκείας η σχέση αλληλοσυνεργασίας, αυτή η οποία υποτίθεται ότι πρέπει να προκύψει μέσα από τις διαδικασίες όπως η σημερινή, για την κατάργηση και κατάρρευση των στερεοτύπων και μύθων, αυτή η σχέση που η διημερίδα θέλει να γεννήσει, το ίδιο διαρκείας όμως είναι και το πρόβλημα με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και μάλιστα διαρκώς εντεινόμενο, αν αυτή η σχέση δεν ευοδωθεί. Είναι μια έκκληση στον κ. Υπουργό να έχει διάρκεια αυτό που ξεκινάει σήμερα.

Απλά πράγματα θα προτείνω. Αξιοποίηση των εξειδικευμένων ανθρώπων, το είπα πριν. Μια καμπάνια διαρκείας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης η οποία μπορεί να οργανωθεί με πολύ απλό τρόπο, χωρίς στερεότυπα. Καμπάνια διαρκείας, το αίτημα του αναπηρικού χώρου για εξειδικευμένες θεματικές ενότητες, εκπομπές, αυτό το συγκεκριμένο αίτημα να γίνει πράξη. Θα μπορούσε να γίνουν επί τη βάσει αυτή και διάφορες άλλες παράλληλες συμπληρωματικές ενέργειες, μια στρατηγική χρειάζεται.

Και κάτι για μένα εξαιρετικά κρίσιμο που δεν θα το αναλύσω. Είναι να υπάρξει ένα ειδικό των θεμάτων αυτών μάθημα στις Σχολές Δημοσιογραφίας. Ξέρετε, η εξοικείωση με την αλήθεια της αναπηρίας οφείλει να ξεκινάει από τα πρώτα βήματα του όποιου ανθρώπου πρόκειται να εκφράσει δημόσιο λόγο. Αυτό είναι δημοσιογραφία. Δεν είμαι απαισιόδοξος. Εκτιμώ όμως ότι δεν χωρούν στρογγυλεύσεις και δημόσιες σχέσεις, όταν περιεχόμενο της διαβούλευσης είναι η παρεμπόδιση από κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά του 10% των Ελλήνων πολιτών. Είναι σοβαρό το θέμα.

Δεν αποκλείεται τελικά η βελτίωση των σημερινών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης να περνά μέσα και από την συστηματοποιημένη αμφισβήτηση της εξουσίας τους όπως σήμερα την ασκούν. Μην φαντασθείτε ότι μιλάω ακραία, είναι και αυτό συγκεκριμένο που λέω. Το βέβαιο πάντως είναι ότι θέματα όπως αυτό που η διημερίδα μας θέτει, με μαθηματική ακρίβεια συνεπάγονται ικανό αριθμό πολιτικά καλλιεργημένων, χειραφετημένων ανθρώπων μέσα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ώστε να βρεθούν λύσεις.

Οι εκκλήσεις για πρωτοβουλίες της πολιτικής εξουσίας χωρίς αυτό το προαπαιτούμενο από μόνες τους δεν αρκούν. Δεν γνωρίζω, δεν έχω κάνει έρευνα, εάν και πόσοι σήμερα υπάρχουν, εάν όμως δεν επαρκούν πρέπει άμεσα να δρομολογηθούν οι όροι ώστε να δημιουργηθεί αυτή η ικανή και αναγκαία συνθήκη. Σας ευχαριστώ πολύ. 

                                                                                Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Συντονίστρια

Ο κ. Σκορδίλης σημειώνει με έμφαση ότι ο ρατσισμός της αντιμετώπισης των ατόμων με αναπηρία είναι συστημικός. Από τις σημαντικές προτάσεις που κατέθεσε, μου επιτρέπετε να κρατήσω την πρότασή του για το μάθημα στις σχολές δημοσιογραφίας και την ανάγκη της παρουσίασης ικανού αριθμού χειραφετημένων ανθρώπων στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, που θα βοηθήσουν στην διαδραστική επικοινωνία των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας με τα πρόσωπα με αναπηρία, αλλά θα δώσουν και την αίσθηση ότι τα πρόσωπα με αναπηρία είναι μόνο διαφορετικά και τίποτα άλλο, σε σχέση με τους υπόλοιπους πολίτες.

Τελευταίος μας ομιλητής ο κ. Νίκος Βουλγαρόπουλος. Ακούσατε πολλά γι' αυτόν πριν. Είναι ο εκδότης του περιοδικού «Αναπηρία Τώρα» και της ιστοσελίδας www.disabled.gr. Ένα πρόσωπο με πολυσχιδή δραστηριότητα, από την οποίαν μου επιτρέπετε να σημειώσω ότι είναι εξαιρετική η δουλειά του στο χώρο της πληροφόρησης μέσω του διαδικτύου για τα πρόσωπα με αναπηρία. Ο κ. Βουλγαρόπουλος είναι ο δημιουργός της πρώτης ελληνικής Μηχανής Αναζήτησης που είναι απολύτως προσπελάσιμη σε τυφλούς και τετραπληγικούς. Κύριε Βουλγαρόπουλε σας ευχαριστούμε που είστε σήμερα εδώ.

 

  Ν. Βουλγαρόπουλος

Πολλοί άνθρωποι όταν βλέπουν το περιοδικό «Αναπηρία Τώρα» και το www.disabled.gr  εντυπωσιάζονται από την εμφάνιση, τον όγκο και την πληρότητα της πληροφορίας και αναπόφευκτα οδηγούνται στο συμπέρασμα πως πίσω από το περιοδικό «Αναπηρία Τώρα» και πίσω από το www.disabled.gr βρίσκεται κάποια πολύ μεγάλη οικονομική δύναμη με βέβαιες πολιτικές προεκτάσεις. Όταν εκ των υστέρων απευθύνονται στο «Αναπηρία Τώρα» και πληροφορούνται πως δεν επιχορηγείται από κανέναν και στηρίζεται κατά βάση στην εθελοντική προσφορά δεν το πιστεύουν και κάποιοι, μία μειοψηφία, πιστεύουν πως αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία δύναμη πίσω από το «Αναπηρία Τώρα». Το μόνο που υπάρχει είναι η άριστη γνώση της αναπηρίας ως εμπειρίας και ως διαφοράς συνθηκών και όρων ζωής και κάποιοι προσωπικοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές που ανήκουν στην κατηγορία των αντικειμενικά φθηνών προσωπικών υπολογιστών.

Η αλήθεια είναι πως το «Αναπηρία Τώρα» ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1993 από μία παρέα ανθρώπων με κακώσεις νωτιαίου μυελού. Πρόθεση ήταν να δημιουργηθεί ένα περιοδικό που εμείς οι ίδιοι να είμαστε οι αναγνώστες του. Ένα περιοδικό που να μπορεί να διαβαστεί και να μην υποχρεώνει τον αναγνώστη να γυρίσει σελίδα. Ένα έντυπο που να μην μας πιάνουν τα κλάματα και να μην μας οδηγεί σε κατάθλιψη όταν το φυλλομετρούμε. Πρόθεσή μας ήταν η δημιουργία ενός περιοδικού που να εκφράζει την υπερηφάνεια, την αισθητική και τον πολιτισμό ακόμη και όταν αυτά πραγματώνονται κάτω από συνθήκες αναπηρίας.

Το www.disabled.gr ακολούθησε άλλη πορεία: ξεκίνησε γύρω στο 1985 από έναν προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή που τροποποιήθηκε έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από έναν άνθρωπο με σοβαρή τετραπληγία. Ο συγκεκριμένος ηλεκτρονικός υπολογιστής είχε πρόσβαση στο τότε Internet μέσα από το μισθωμένο κύκλωμα του ΟΤΕ που εκείνη την εποχή ονομαζόταν helpak και η ανάγκη που εξυπηρετούσε αυτή η δικτύωση ήταν περισσότερο επικοινωνιακή με κέντρα αποκατάστασης του εξωτερικού που είχαν εξειδίκευση στις κακώσεις νωτιαίου μυελού, επειδή εκείνη την εποχή δε μπορούσαν να απαντηθούν στην Ελλάδα και στην ελληνική γλώσσα ακόμη και τα πιο απλά ερωτήματα που αφορούσαν τις κακώσεις νωτιαίου μυελού. Εκείνη την εποχή βέβαια δεν υπήρχαν χρήστες στο Internet. Το www.disabled.gr έζησε στη μοναξιά του μέχρι το 1989, όταν για πρώτη φορά δικτυώθηκε στα τότε ερασιτεχνικά δίκτυα με κορυφαίο το Intranet. Από τότε έφερνε στην Ελλάδα όλο το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο που αφορούσε την ανθρώπινη αναπηρία.

Σήμερα, το www.disabled.gr έχει εξελιχθεί στο μοναδικό εργαλείο ενημέρωσης και επικοινωνίας στην ελληνική γλώσσα, αφού καθημερινά αναδημοσιεύονται όλες οι ειδήσεις από τον ημερήσιο και τον περιοδικό τύπο, μεταφράζονται όλες οι ειδήσεις που αφορούν τις κακώσεις νωτιαίου μυελού και τη σκλήρυνση κατά πλάκας και κάτω από το www.disabled.gr φιλοξενείται η μεγαλύτερη ψηφιακή κοινότητα ανθρώπων με αναπηρίες με περισσότερα από 4.500 μέλη.

Το www.disabled.gr σε συνδυασμό με το περιοδικό «Αναπηρία Τώρα» είναι ένα απολύτως προσπελάσιμο μέσο μαζικής ενημέρωσης σε όλα τα επίπεδα της λειτουργίας του και τις υπηρεσίες του χρησιμοποιούν περισσότεροι από 85.000 επισκέπτες το μήνα.

Σε αντίθεση με το www.disabled.gr και το περιοδικό «Αναπηρία Τώρα» τα συμβατικά μέσα μαζικής ενημέρωσης ακολούθησαν άλλη πορεία: όταν αναφέρονται σε ζητήματα της αναπηρίας, αναφέρονται με τον πλέον λανθασμένο τρόπο και πνίγουν κάθε περιεχόμενο, κάθε είδηση και κάθε αλήθεια σε μία ασυγκρότητη επίδειξη ευαισθησίας.

Κάποιοι λένε πως η αναπηρία δεν πουλάει. Αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος. Πρέπει κατεπειγόντως να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια του κέρδους και, εάν είναι να μιλήσουμε για αναπηρία, ας μιλήσουμε για αναπηρία. Όπως στο αθλητικό ρεπορτάζ χρειάζονται αθλητικογράφοι, όπως στο κοσμικό ρεπορτάζ χρειάζονται κοσμικογράφοι, έτσι και στο ρεπορτάζ που αφορά την αναπηρία χρειάζονται αναπηρογραφιάδες που να ξέρουν τι γράφουν, πώς το γράφουν και για ποιους το γράφουν.

Δεν είναι δυνατόν να μιλούμε για κέρδος, όταν εκφράζουμε μία περιθωριακή ανθρώπινη εμπειρία, μία περιθωριακή ανθρώπινη ομάδα και μία ομάδα καταναλωτών που δεν έχουν γίνει ακόμη καταναλωτές. Μία εμπειρία που δεν είναι ακόμη εμπειρία. Ένα δημόσιο λόγο που δεν είναι ακόμη λόγος και έχει πνιγεί από τα υπονοούμενα.

Πώς θα βγάλει κέρδος ένα έντυπο που στοχεύει στους ανθρώπους με αναπηρίες όταν φορολογείται όπως όλα τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά δεν απολαμβάνει ούτε πίτα από την κρατική διαφήμιση, ούτε μπορεί να χρησιμοποιήσει τα συμβατικά μέσα διακίνησης (πρακτορεία διανομής τύπου), ούτε μπορεί να ζητήσει δάνειο γιατί πολύ απλά καμία τράπεζα δε δίνει δάνειο σε μη κερδοσκοπικές εταιρίες που είναι οικονομικά παθητικές και διευθύνονται από ανθρώπους με αναπηρίες των οποίων το προσδόκιμο ζωής (σύμφωνα με τη λογική των τραπεζών) είναι μικρό και σύμφωνα με τους ίδιους κάθε ανάπηρος είναι ένας υποψήφιος νεκρός.

Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που αναφέρονται στους ανθρώπους με αναπηρίες επιβαρύνονται με 20% αγγελιόσημο και 19% ΦΠΑ. Αυτό σημαίνει πως ο τζίρος αυτών των μέσων επιβαρύνεται με 39% φορολογία χωρίς εδώ να προσθέτουμε τον φόρο μισθωτών υπηρεσιών, τον τεχνικό ασφαλείας και όλες τις υπόλοιπες δαπάνες που επιβαρύνουν κάθε εργοδότη ακόμη και τον μη κερδοσκοπικό εργοδότη.

Από την άλλη, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν μέσα παραγωγής μέσων μαζικής ενημέρωσης που στοχεύουν στους ανθρώπους με αναπηρίες. Έχουμε την πιο ακριβή τυπογραφία, το πιο ακριβό Internet, ενώ η ενοικίαση server στην Ελλάδα είναι απαγορευτική επειδή το κόστος για έναν τέτοιο server υπερβαίνει μέχρι και 100 φορές από τον αντίστοιχο server που υπάρχει στο εξωτερικό. Όταν στο εξωτερικό ένας server νοικιάζεται με 600 _ το έτος, στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχη πώληση από κανέναν από τους μεγάλους παρόχους.

Όταν το www.disabled.gr δέχεται 75.000 επισκέπτες το μήνα, διαβάζονται περισσότερες από 2.500.000 σελίδες και οι βάσεις δεδομένων του υπερβαίνουν τα 1GB, τότε χρειάζεται μηχανές, δυνατές μηχανές και τόσο δυνατές μηχανές δε νοικιάζονται στην Ελλάδα.

Και μια και βρισκόμαστε στο οικονομικό μέρος, γνωρίζετε πως το κέρδος των μη κερδοσκοπικών εταιριών φορολογείται όπως οι Ο.Ε. με 35%; Όταν φορολογείται με 35% πώς μπορείς να οργανώσεις την ανάπτυξη; Όταν οι μη κερδοσκοπικές εταιρίες είναι αποκλεισμένες από την πιστωτική πολιτική, πώς θα αναπτυχθούν χωρίς να απευθυνθούν στο κράτος και χωρίς να επιδιώξουν το κράτος για πελάτη; Η ανάπτυξη είναι αδύνατη: δε μπορεί να οργανωθεί ούτε από εφευρέτες, ούτε από θαυματοποιούς, ούτε με μαγικά.

Γίνεται λόγος για πρότυπα και για στερεότυπα κοινωνικών ρόλων και κοινωνικών συμπεριφορών που υιοθετούνται από ανθρώπους με αναπηρίες. Το πρόβλημα δεν είναι ούτε τα πρότυπα, ούτε τα στερεότυπα, ούτε η απουσία προτύπων και στερεοτύπων. Είναι λάθος το ερώτημα εκ κατασκευής, επειδή η ίδια μας η πατρίδα χρηματοδοτεί την παραγωγή προτύπων, επειδή η ίδια μας η πατρίδα διευκολύνει τους ανθρώπους με αναπηρίες να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, να εισαχθούν άνευ εξετάσεων στο πανεπιστήμιο, να κάνουν πρωταθλητισμό επιδοτούμενο, αλλά όταν αυτοί οι ίδιοι τολμήσουν να αναπτύξουν επιχειρηματική δραστηριότητα, έστω και αν είναι κοινωνική επιχειρηματική δραστηριότητα, τότε φορολογούνται, όπως οι ικανοί σωματικά, ενώ η πρόσληψη προσωπικών βοηθών για την 24ωρη υποστήριξη του επιχειρηματία με αναπηρία θεωρείται και φορολογείται ως τεκμήριο. Τα πρότυπα και τα στερεότυπα, αρνητικά ή θετικά, τα δημιούργησε με πολλά χρήματα η δική μας η πατρίδα.

Το ζήτημα δεν είναι η άρνηση ή η αποδοχή των στερεότυπων και των προτύπων. Το ζήτημα είναι να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις εκείνες που να μπορούν να εκφραστούν και να γνωστοποιήσουν την ύπαρξή τους και οι όμορφες εκδοχές αναπηρίας, οι όμορφες εικόνες αναπήρων, οι δημιουργικοί και οι παραγωγικοί ανάπηροι.

Το ζήτημα είναι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να είναι προϊόν αυτής της κομψής, δυναμικής και δημιουργικής αναπηρίας και να καθοδηγούνται από ανθρώπους οι οποίοι είναι αυτοί οι ίδιοι φορείς μίας κομψής, δημιουργικής και αναπτυξιακής αναπηρίας. Το ζήτημα είναι να μην εμποδίζεται η έκφραση αυτής της άλλης, της κομψής αναπηρίας και να μην πνίγεται από τα αγριολούλουδα των στερεοτύπων, που είναι η πλειοψηφία και που απολαμβάνουν την αιχμή της διαφήμισης.

Το ζήτημα δεν είναι η πρόσβαση των αναπήρων στα ΜΜΕ. Αλίμονο εν έτει 2006 να διαπραγματευόμαστε ακόμη την προσπελασιμότητα στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, στις εφημερίδες και στο Internet. Στο επίπεδο αυτό το πρόβλημα της προσπελασιμότητας έχει λυθεί.

Το πρόβλημα της προσπελασιμότητας δε μας αφορά σε αυτήν καθεαυτή την εσωστρεφή λειτουργία των μέσων. Αφορά την πρόσβαση των ανθρώπων με αναπηρίες, με κάθε είδους αναπηρίες, σε όλα τα επίπεδα της παραγωγής των μέσων: επειδή ο ανάπηρος μπορεί να είναι δημοσιογράφος, ρεπόρτερ, συγγραφέας, φωτογράφος (που φωτογραφίζει από το ύψος του αναπηρικού καθίσματος), κάμεραμαν (που κάνει λήψεις από αναπηρικό κάθισμα), ο αρχισυντάκτης, ο διαφημιστής, ο marketer, ο διευθυντής, ο ιδιοκτήτης μέσων και ενδεχομένως ο πρόεδρος της ΕΡΤ ή ακόμη και ο Υπουργός Επικρατείας και γιατί όχι, ο πρωθυπουργός ή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Εάν θέλουμε να αφήσουμε το κάθε λουλούδι να λάμψει και να ανθίσει, ακόμη και όταν αυτό το λουλούδι είναι ανάπηρο, ας αφήσουμε την αισθητική και τον πολιτισμό να κάνουν πυροτεχνήματα. Ας μην εμποδίσουμε την αναπηρία και ας μην αφήσουμε τους ανέμπνευστους να χρησιμοποιούν το μικρόφωνο και το μέσο ως φετίχ.

Ας μην υποχρεώσουμε τον τηλεθεατή να κάνει ζάπινγκ, τον αναγνώστη να γυρίσει σελίδα, τον ακροατή να αλλάξει σταθμό και τον επισκέπτη να αλλάξει site. Ας τιμήσουμε τη θεματική ενότητα που υπηρετούμε και μας υπηρετεί. Δείτε πώς το περιοδικό «Αναπηρία Τώρα» είναι τόσο όμορφο, με τόσο δυναμικά εξώφυλλα, που το κλέβουν ακόμη και από τα γραμματοκιβώτια των πολυκατοικιών. Δεν είναι δυνατό να μπορεί να εκδοθεί ένα περιοδικό «Αναπηρία Τώρα» και το www.disabled.gr χωρίς υποδομές και χωρίς χρήματα και παρόλα αυτά να φτάνει στην κορυφή της κυκλοφορίας και της δημοτικότητας και κάποιοι να ισχυρίζονται πως η αναπηρία δεν πουλάει. Μάλλον κάνουν λάθος: η αλήθεια είναι πως οι «ειδικοί» της αναπηρίας, η αναπηρία που αυτοί γράφουν, απλώς απωθεί.

Χρειαζόμαστε όμορφα μέσα μαζικής ενημέρωσης που να αποτελούν εργαλείο κοινωνικό, που να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο κόσμος για να εκφράσει το όμορφο και το δημιουργικό του πεντάλεπτο. Όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα όμορφο πεντάλεπτο, εμείς χρειάζεται να το καταγράψουμε και στη χειρότερη των περιπτώσεων να το σκηνοθετήσουμε, επειδή, ναι, στόχος μας είναι να απενοχοποιήσουμε την αναπηρία, ακόμη και αν χρειαστεί να δημαγωγήσουμε, ώστε να αναγκάσουμε τον αναγνώστη, τον ακροατή και τον τηλεθεατή να παραδεχτεί: αναπηρία; Ε, και τι έγινε; Αναπηρία; Μαγκιά του. Αναπηρικό κάθισμα; Α, θέλω και εγώ τέτοιο.

Δεν είναι τόσο μεγάλη υπόθεση η δημιουργία μιας Ελλάδας με ζωντανούς, ενεργούς και χαρούμενους ανθρώπους με αναπηρίες. Δικιά μας είναι η Ελλάδα κι ό,τι θέλουμε την κάνουμε. Δικιά μας είναι η πατρίδα και κάποια δεξιά, αριστερή, κεντρώα κυβέρνηση θα μας διοικεί, όμως όποια και να μας διοικεί, η πατρίδα είναι δικιά μας.

Πρέπει να καταλήξουμε σε ένα μίνιμουμ συναινέσεων για να κάνουμε μία πατρίδα που να γουστάρουμε, που να μη μας εξαναγκάζει να ζητάμε υγειονομικό άσυλο κάθε φορά που αποκτούμε κάποια αναπηρία σε κάποιο κέντρο αποκατάστασης του εξωτερικού. Μία πατρίδα που να έχουμε αποκατάσταση από Έλληνες για Έλληνες. Και να τραβήξουμε ακόμη πιο μακριά: να φτιάξουμε διπλωματία αποκατάστασης και διπλωματία αναπηρίας. Να γίνουμε ιμπεριαλιστές στην αναπηρία.

Γιατί ρε γαμώτο μου, το αξίζει η αναπηρία. Είναι πολύ δυνατή και αυτό φαίνεται μέσα από το περιοδικό «Αναπηρία Τώρα» και από το www.disabled.gr που αυτή τα καθοδηγεί. Δεν υπάρχουν ούτε έξυπνοι, ούτε εμπνευσμένοι. Υπάρχουν μόνο ταλέντα και για να γίνεις ταλέντο πρέπει να αφήσεις την αναπηρία να σε καθοδηγήσει. Το prisma+ είναι ένα εργαλείο που μπορεί να αποτελέσει μοχλό αλλαγής του συνόλου της κοινωνίας, όμως για να το κάνει αυτό πρέπει να γίνει προσπελάσιμο από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Από το ισόγειό του μέχρι το ρετιρέ. Από το πόμολο της πόρτας μέχρι τους ρότορες του φωτισμού. Και πάνω από όλα, το περιεχόμενό του πρέπει να είναι εξειδικευμένο και προσπελάσιμο.

Το prisma+ πρέπει να γίνει ένα σχολείο αναπηρίας, ένα σχολείο αποκατάστασης και πάνω από όλα, ένα σχολείο που να καθοδηγήσει την ανεξάρτητη διαβίωση. Για να κατακτήσει όλες τις βαθμίδες, τις ποιότητες και τις ποσότητες της προσπελασιμότητας και της ποιότητας πρέπει να αποτελέσει ένα συνδυασμό μέσων απολύτως προσπελάσιμων με προσπελάσιμη, χρησιμοποιήσιμη, αξιοποιήσιμη και πάνω από όλα αναπτυξιακή πληροφορία.

Προσοχή: δεν παίρνουμε ένα μέσο για να το σακατέψουμε για να το κάνουμε προσπελάσιμο προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι τυφλοί πάντα θα ακούν ραδιόφωνο για να ενημερώνονται, επειδή είναι πιο γρήγορη η ενημέρωσή τους με τον προφορικό λόγο. Οι κωφοί πάντα θα προτιμούν το γραπτό λόγο, επειδή αποκτούν πρόσβαση στην πληροφορία στον ίδιο χρόνο που χρειάζεται για τους ακούοντες. Όλοι οι άλλοι άνθρωποι με όλες τις άλλες αναπηρίες πάντα θα προτιμούν όλα τα μέσα τα ηλεκτρονικά και τα παραδοσιακά.

Στόχος μας είναι η ενημέρωση, η γρήγορη και η αξιόπιστη ενημέρωση όλων των ανθρώπων με ταξινομημένες πληροφορίες που είναι περιεκτικές σε αλήθεια και άποψη. Χρειάζεται να φτιάξουμε το συνδυασμό των μέσων που θα συγκροτείται από Internet, ραδιόφωνο, τηλεόραση και ενδεχομένως και έντυπο. Η μεθοδολογία που να εξασφαλίζει την ταχύτατη πρόσβαση είναι γνωστή και άλλωστε την εφαρμόζουμε στο www.disabled.gr στο οποίο όλοι έχουν την ίδια ταχύτητα πρόσβασης, στην ίδια πληροφορία, ακόμη και όταν δε βλέπουν.

Χρειαζόμαστε να δημιουργήσουμε εκείνα τα εργαλεία που θα ενημερώνουν με ταχύτητα και αξιοπιστία τον πολίτη που ζει κάτω από συνθήκες αναπηρίας. Το prisma+ είναι η αιχμή αυτών των εργαλείων και αλήθεια, το "Αναπηρία Τώρα" θα τολμούσε να κάνει ψηφιακό τηλεοπτικό σταθμό, εάν η δημιουργία και η λειτουργία ενός τέτοιου ψηφιακού σταθμού θα μπορούσε να είναι πιο φτηνή.

Η προσπελασιμότητα δεν εξαντλείται μόνο στον ακροατή, στον αναγνώστη και στον τηλεθεατή. Πρέπει να προχωρήσει σε βάθος μέχρι τον παραγωγό, τη διοίκηση, το σχεδιασμό και την ανάπτυξη για να μπορέσουμε κάποια μέρα να βλέπουμε όλα τα λουλούδια να ανθίζουν. Για να μπορέσουμε να δούμε κάποια μέρα και ανάπηρα λουλούδια που να έχουν ανθίσει και να μοσχοβολούν.

 

                                                                                                         Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Συντονίστρια

Ο κ. Βουλγαρόπουλος είναι δημιουργός. Οπως καταλάβατε και το σημείο-κλειδί της τοποθέτησής του ήταν η προσπελασιμότητα της νέας προσπάθειας που κάνει η δημόσια τηλεόραση του Prisma Plus. Απ' όλα όσα είπε μπορούμε να κρατήσουμε και το αίτημά του για φορολόγηση σε ειδικό πλαίσιο, μια και απευθύνεται σε συγκεκριμένη ομάδα προσώπων.

Να ευχαριστήσουμε τον Υπουργό Επικρατείας τον κ. Θεόδωρο Ρουσόπουλο, ο οποίος είναι εδώ μαζί μας από το πρωί. Ήρθε πριν από λίγο και ο Υπουργός Υγείας ο κ. Κωνσταντόπουλος εδώ, είχε κάποιες ανειλημμένες υποχρεώσεις. Θα σας πω ότι έχουμε περίπου 15 λεπτά στην διάθεσή μας, εάν υπάρχει η διάθεση να γίνουν ερωτήσεις ή τοποθετήσεις από το ακροατήριο, θα σας παρακαλούσα αν θέλετε να παρουσιάσετε το όνομά μας και την ιδιότητά σας, σας ευχαριστώ.

 

Στ. Τριανταφύλλου

Στάθης Τριανταφύλλου, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης. Βέβαια είναι πολύ δύσκολο να κάνεις κάποια παρατήρηση ύστερα από μία ομιλία του Βουλγαρόπουλου. Γιατί φυσικά μας αναδιπλώνει. Το σχόλιό μου δεν θα είναι ερώτηση, αλλά θα είναι περισσότερο προσθήκη και συμπλήρωση, αφορά την παρουσίαση του κ. Σκορδίλη. Είμαι βέβαια συνηθισμένος να ακούω υπαρξιακές ανακατατάξεις από εσάς κ. Σκορδίλη, αλλά θα ήθελα, επειδή αναφερθήκατε στη ρήση του κ. Σταυριανόπουλου για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους να ανταποκριθώ σε μια άλλη ρήση που λέει, τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και να μιλήσω για ένα μικρό σημείο της παρουσίασης που αφορά τους αποκωδικοποιητές, επειδή το έχουμε αναλάβει σαν ευθύνη, σαν Υπουργείο Υγείας και σαν Ινστιτούτο. Πραγματικά για όσους δεν το έχουν καταλάβει η ψηφιακή τηλεόραση είναι μια πρωτοπορία. Εμείς σαν Ινστιτούτο και Υπουργείο Υγείας το συνειδητοποιήσαμε όταν κάναμε την έρευνά μας με μία ομάδα εργασίας, στην οποίαν συμμετείχε και η ΕΣΑΜΕΑ, για να βρούμε το κατάλληλο κουτί ή τα κατάλληλα κουτιά, διότι οι γνωστοί απλοί αποκωδικοποιητές δεν κάνουν για τους αναπήρους και γι' αυτό ακριβώς δεν έχουν δοθεί μέχρι σήμερα.

Στην κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική και κατάσταση τα πράγματα είναι σχετικά ακόμα ανώριμα. Το ότι το ελληνικό κράτος πρωτοπορεί, αποτελεί το βήμα για την ψηφιακή τηλεόραση, καθώς και η εξεύρεση των κονδυλίων από το Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Αυτή την στιγμή θα έλεγα ότι είμαστε έτοιμοι περίπου κατά τις 11 Ιουλίου να παρουσιάσουμε στους εταίρους της αγοράς τις προδιαγραφές για τους αποκωδικοποιητές πολλαπλών επιλογών, δηλαδή ακουστικής περιγραφής, νοηματικής γλώσσας και απλοποίησης του κειμένου. Επίσης ένα άλλο θετικό για την Κοινωνία της Πληροφορίας είναι η δρομολόγηση ενός μεγάλου έργου για την κατασκευή προσβάσιμου περιεχομένου, το οποίο είναι απαραίτητο. Από εκεί και πέρα νομίζω ότι η πατρίδα, όπως λέει και ο Νίκος πατριωτικά, έδωσε την ευκαιρία και τα εργαλεία, μένει να αξιοποιήσουμε και να δρομολογήσουμε σωστά το περιεχόμενο.

Η αποτίμηση για όσους δεν θα μείνουν και στην επόμενη συνεδρία, είναι περίπου στους 45 με 50 χιλιάδες αποκωδικοποιητές και αυτό διότι το κόστος των αποκωδικοποιητών θα ανέβει, οι απαιτήσεις είναι μεγάλες, θέλουμε να εξασφαλίσουμε πλήρως την κάθε αναπηρία και επίσης και άλλα στοιχεία όπως είναι η ευρυζωνική διάσταση και η σύνδεση με τον υπολογιστή.

 

Α. Σκορδίλης

Δεν χρειάζεται να απαντήσω, χαίρομαι ιδιαίτερα και από καρδιάς σας το λέω, με παρέσυρε λίγο και ο Νίκος, το συζητάγαμε προχθές, αν και δεν είχα και τελείως άδικο.

 

Συντονίστρια

Κύριε Αλεξίου, επειδή έχετε ζητήσει το λόγο να σας τον δώσω αμέσως, απλώς θα σας παρακαλούσα να είμαστε σύντομοι, έχει ζητήσει το λόγο και η κα Μπερνιδάκη και έχουμε πολύ λίγο χρόνο.

 

Χρ. Αλεξίου

Ναι, αλλά ξέρετε έχω να κάνω κάποιες παρατηρήσεις, που η άλλη τους πλευρά είναι προτάσεις και αφορούν όλα εκείνα τα άτομα, για τα οποία μίλησα και χθες και τα οποία και χθες απουσίαζαν και σήμερα απουσιάζουν. Από την σκέψη απουσιάζουν και από το πρόγραμμα.

Θα αναφερθώ σε ότι είπε ο κ. Damon Rose. Και αυτά που θα πω δεν αποτελούν επικρίσεις για όλους, παρατηρήσεις, την άλλη πλευρά που λείπει. Το BBC έχει παράγει θαυμάσια προγράμματα για αναπηρίες του αυτισμού, της νοητικής στέρησης που μπορώ να σας πω, τα παίρνουμε για να μπορέσουμε να κάνουμε και προγράμματα εκπαίδευσης εκπαιδευτών. Δεν θα μπορούσε να είναι εδώ και κάποιοι από το BBC που να μας δείξουν κάποια προγράμματα που παράγονται εκεί και αφορούν νοητική στέρηση, αυτισμό, πολλαπλές αναπηρίες; Δεν υπάρχουν. Προγράμματα εννοώ.

 

Θ. Ρουσόπουλος

Επιτρέψτε μου μια διακοπή παρότι εγώ είμαι εδώ περισσότερο για να ακούω και λιγότερο για να ομιλώ. Σας άκουσα πολύ προσεκτικά χθες και χαίρομαι γιατί κάνατε παρεμβάσεις σε όλα τα θέματα. Ήταν παρόντες χθες από το BBC όπως είδατε, όπως και από τη Γαλλική τηλεόραση. Ο κ. Ολιβιέ Χάρλαντ από τη Γαλλική τηλεόραση μάλιστα αρκετά αναλυτικός, έδωσε μέχρι και τη διάρκεια των εκπομπών που προβάλλουν, 26 λεπτά έλεγε η εκπομπή τάδε, το Σάββατο το πρωί στις 9.30 μέχρι τις 10.05.

Επιτρέψτε μου λίγο. Δεν προσπαθώ φυσικά, ούτε να διακόψω κανέναν, ούτε να αποσιωπηθεί καμία φωνή εδώ πέρα. Ξεκινάει μία προσπάθεια, θα το πω πολλές φορές, ξεκινάει τώρα. Ξεκινάει μια προσπάθεια, η οποία θέλουμε όλοι να έχει συνέχεια. Θα με ακούσετε το απόγευμα να κάνω κάποιες συγκεκριμένες ανακοινώσεις για τις πρωτοβουλίες που εγώ, στο δικό μου τον τομέα θα αναλάβω. Γιατί, για το δικό μου τον τομέα οφείλω να μιλήσω εδώ που βρίσκομαι και γι' αυτό το λόγο ξεκίνησα αυτή την προσπάθεια με τους συνεργάτες μου.

Το να φτάσουμε από το μηδέν στο άπειρο, όπως αντιλαμβάνεστε είναι μια απόσταση τεράστια, την οποίαν δεν μπορούμε να καλύψουμε. Υπολογίστε ότι πριν από 3 μήνες το Prisma Plus δεν υπήρχε. Υπολογίστε ότι πριν από 8 μήνες που γεννήθηκε η ιδέα, δεν υπήρχε ούτε καν ως ιδέα. Αντιστοίχως πριν από 10 χρόνια ή 12 δεν υπήρχε το «Αναπηρία Τώρα» ή δεν υπήρχε το disabled ή δεν υπήρχαν πολλά πράγματα.

Αντιλαμβάνομαι το ενδιαφέρον σας για το θέμα του Αθλητισμού. Έχετε απόλυτο δίκιο. Ειπώθηκαν χθες από πολλούς ομιλητές και από ομιλητές που τυχαίνει εγώ να γνωρίζω, γιατί κάνατε παρατηρήσεις δύο φορές χθες λέγοντας ότι υπάρχουν αναπηρίες οι οποίες δεν φαίνονται. Υπήρχαν ομιλητές εδώ που δεν καταλάβατε ούτε εσείς τι αναπηρία μπορεί να έχουν ούτε, κανείς εκ των παρισταμένων εκτός και αν τους ήξερε. Πολύ γνωστά πρόσωπα. Σέβομαι απολύτως αυτά που λέτε, αλλά νομίζω ότι λίγο βιάζεστε με την έννοια ότι τώρα ξεκινάμε κάτι. Εγώ δεν πιστεύω ότι ξεκινάει κάτι με εμένα, έγιναν και άλλα πράγματα στο παρελθόν. Θα τα αξιοποιήσουμε για να δώσουμε μία δύναμη να προχωρήσουμε λίγο πιο γρήγορα. Ευχαριστώ και συγνώμη για την διακοπή.

 

Χρ. Αλεξίου

Κύριε Υπουργέ, με συγχωρείτε, απλώς να διευκρινίσω χθες μάλιστα σας έδωσα συγχαρητήρια γι' αυτό. Ο λόγος για τον οποίον μίλησα και χθες και σήμερα δεν είναι για να επικρίνω. Καταλαβαίνω ότι έγιναν πολλά βήματα. Απλώς θέλω να δείξω αυτό που λείπει. Και δεν ξέρω αν είναι έτσι ίσως θα μπορούσα να σταματήσω.

 

Θ. Ρουσόπουλος

Όχι επιτρέψτε μου, εγώ κάθε ημέρα ξέρετε πηγαίνω στο Press Room και δέχομαι ερωτήσεις επί 45 λεπτά. Κάθε ημέρα δέχομαι εκτός από ερωτήσεις και κρίσεις και επικρίσεις, άρα αυτή είναι η δουλειά μου. Δεν παρεξηγώ κανέναν όταν λέει την άποψή του και ξαναλέω για δεύτερη φορά ότι είμαι εδώ για να ακούω. Έκανα 2-3 παρεμβάσεις χθες ερωτώντας και σήμερα πάλι, θα κάνω ερωτήσεις. Έτσι και αλλιώς καταγράφονται όλα όσα λέμε. Έτσι και αλλιώς θα βγουν τα συμπεράσματα, ο καθένας μπορεί να πει ελεύθερα ό,τι θέλει, όπως το θέλει. Εποικοδομητικές προτάσεις, αν υπάρχουν, με πολλή χαρά εγώ τουλάχιστον θα τις ακούσω. Με μεγαλύτερη χαρά απ' ό,τι φαντάζεστε. Ελεύθερα θα πει ο καθείς ό,τι θέλει. Δεν σημαίνει ότι αν παρέμβω να σας διακόψω για να πω αυτά τα οποία είπα, σας διακόπτω για να μην πείτε κάτι περισσότερο.

Και κάτι τελευταίο ως κλείσιμο ή σε ό,τι με αφορά τουλάχιστον τώρα. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια και τα δικά σας και όλων των υπολοίπων. Σας διαβεβαιώ εκ χαρακτήρος δεν μ' ενδιαφέρουν τα καλά λόγια. Μ' ενδιαφέρει να μου πείτε ότι εκείνο και εκείνο και εκείνο είναι που πρέπει να βάλεις ως στόχο να κάνεις.

Καθόλου δεν μ' ενδιαφέρουν τα καλά λόγια. Όχι γιατί απαξιώνω αυτούς που απευθύνονται με καλά λόγια απέναντι σε μια δουλειά. Όχι γιατί τα υποτιμώ. Αλλά γιατί θεωρώ ότι δεν με βοηθάνε εμένα στη θέση που βρίσκομαι.

 

Χρ. Αλεξίου

Ακριβώς αυτό ήθελα κ. Υπουργέ, εγώ με τις παρατηρήσεις σας να δείξω ακριβώς αυτό που χρειάζεται να γίνει για αυτή την τεράστια προσπάθεια που υπάρχει. Και όταν μίλησα για τα προγράμματα αυτά, είναι για να πω ότι ασφαλώς και με αυτή την τεράστια προσπάθεια που γίνεται τώρα, θα πρέπει να υπάρχουν στο μέλλον με αυτές τις δυνατότητες που παρέχει η τεχνολογία, να υπάρχουν προγράμματα που να μπορούν να δείξουν αυτές τις αναπηρίες με τα πάρα πολύ πολύπλοκα προβλήματα που υπάρχουν, γιατί αυτά τα άτομα δεν μπορούν να μιλήσουν τα ίδια.

 

Συντονίστρια

Είναι πολύ σημαντική η συνεισφορά σας, θα ήταν ευπρόσδεκτο εάν είχατε.

 

Χρ. Αλεξίου

Δεν μπορούν. Κάποιοι πρέπει να μιλήσουν και αυτοί που μιλούν είναι οι γονείς. Οι γονείς που ζουν αυτά τα προβλήματα και βεβαιώνω ότι τόσο περίπλοκα και δύσκολα, που δεν μπορούμε πολλές φορές ούτε εμείς να τα εκφράσουμε. Αυτό ακριβώς ήθελα να πω και νομίζω ότι θα μπορούσαμε και εμείς γι' αυτό είπα αν υπήρχαν εδώ, θα μπορούσαμε και εμείς να δείξουμε πώς θα μπορούσαν να γίνουν προγράμματα και στο μέλλον, ώστε να κάνουμε ορατές, αυτές τις αόρατες αναπηρίες και αυτές τις καταστάσεις.

 

Συντονίστρια

Θα ήταν ευπρόσδεκτο στα πρακτικά αν είχατε την καλοσύνη να μας εγχειρίσετε μια σειρά προτάσεων που έχετε απ' ότι αντιλαμβάνομαι στην διάθεσή σας. Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για την συνεισφορά σας.

Η κα Μπερνιδάκη είναι Βουλευτής Επικρατείας.

 

Ε. Μπερνιδάκη

Ευχαριστώ πολύ. Κατ' αρχήν να συγχαρώ όλους τους ομιλητές αυτής της περιόδου. Είχα σκοπό να αρχίσω αλλιώς, αλλά στο τελευταίο, επειδή καταλαβαίνω την αγωνία του κ. Αλεξίου, πρέπει να δηλώσω ότι έχω φίλες προσωπικές, παιδικές που έχουν παιδιά με αυτισμό, εγώ νομίζω ότι έχει γίνει μια παρερμηνεία και το Ρrisma Plus και η έκθεση της Επιτροπής κατ' ουδένα τρόπο δεν αντιλαμβάνομαι να αποκλείουν κανενός είδους αναπηρία.

Μα το Ρrisma Ρlus και αν υιοθετηθούν και οι προτάσεις του κ. Σκορδίλη, του κ. Βουλγαρόπουλου, και οι δικές μας από την επιτροπή, εννοείται ότι θα περιλάβει, θα πρέπει να συμπεριλάβει όλων των ειδών τις αναπηρίες. Μα, αν συμπεριληφθούν προγράμματα ενημερωτικά για κάθε αναπηρία, ασφαλώς θα πρέπει να συμπεριλάβουν και την αναπηρία του αυτισμού και πολλές άλλες, που δεν είναι δυνατόν να κατονομάζονται κάθε φορά που λέμε την λέξη αναπηρία.

Και εγώ χθες δέχθηκα διαμαρτυρίες βγαίνοντας από την αίθουσα, από διάφορους συλλόγους που έλεγαν ότι δεν τους αναφέραμε στην έκθεση. Μα στα πρακτικά της επιτροπής μας είναι παντού όλες οι αναπηρίες και όταν εγώ λέω την λέξη αναπηρία π.χ. εννοώ κάθε είδους αναπηρία, μα πνευματική, μα συναισθηματική και σωματική. Εν πάση περιπτώσει πιστεύω ότι υπάρχει μια παρεξήγηση, διότι εγώ δεν αποδέχομαι ούτε ως Πρόεδρος της ειδικής διακομματικής επιτροπής της Βουλής για τα θέματα που απασχολούν τα άτομα με αναπηρία που γράψαμε την έκθεση και την καταθέσαμε.

Ούτε ως άτομα με αναπηρία ίδια, ότι όταν εμείς οι ανάπηροι λέμε, αλλά και η πολιτεία λέει την λέξη ανάπηρος, δεν εξαιρεί κανέναν. Όσο καλά θα μας καλύψει όλους και το Ρrisma Plus και άλλα προγράμματα αυτό θα το δούμε στο μέλλον. Ένα αυτό.

Δεύτερον. Ήθελα να πω επειδή μιλήσαμε και για καταναλωτικό κοινό και με τις ευφυείς τοποθετήσεις του κ. Βουλγαρόπουλου, με όλο του το χιούμορ και των προλαλησάντων, απλώς να τονίσω ότι το 10% που λέμε περίπου του πληθυσμού της Ευρώπης και της χώρας μας που είναι, εμείς δεν τις έχουμε ακόμα καταμετρήσει ώσπου να δούμε την κάρτα αναπηρίας μέσα, είμαι σίγουρη ότι θα την δούμε σύντομα. Αυτό το 10%, γιατί και χθες με ρωτήσανε γιατί δε μιλάμε και για τις οικογένειές τους, μα το λέμε συνήθως, τώρα για συντομία φαίνεται δεν το έχουμε πει τελευταία.

Συνυπολογίζουμε σε αυτό τον πληθυσμό, που είναι ασφαλώς εν δυνάμει και αγοραστικό κοινό παντός είδους και τις οικογένειές τους. Ένας ανάπηρος έχει γονείς συνήθως, πολλές φορές σύζυγο, πολλές παιδιά, πάρα πολλές φορές αδέρφια και αν αντιστοιχίσουμε έναν ανάπηρο είτε με κινητική επίκτητη αναπηρία, είτε εκ γενετής κλπ σε τουλάχιστον άλλα 4 μέλη της οικογένειάς του, ή 5, μίνιμουμ της άμεσης οικογένειας λέω, καταλαβαίνετε ότι τουλάχιστον 6 εκατομμύρια Ελλήνων ενδιαφέρονται άμεσα για την καλύτερη επίλυση αυτών των προβλημάτων.

Άρα ναι, υπάρχει το καταναλωτικό κοινό και παρεμπιπτόντως, όπως ο τουρισμός με τουρίστες αναπήρους παράδειγμα από την Ευρώπη που είναι πάρα πολλά εκατομμύρια μαζί με τους συνοδούς τους, θεωρείται και αρχίσαμε να το συζητάμε σαν μια πηγή τουριστικού πλούτου και για τη χώρα μας, προσβάσιμοι θα πρέπει να γίνουμε. Αυτό ήταν το δεύτερο σημείο περί καταναλωτικής κοινότητας. Βεβαίως δεν μιλάω και για τους «ψηφοφόρους», που είναι οι ανάπηροι και τις οικογένειές τους.

Τρίτον, θα ήθελα να συγχαρώ πραγματικά τους ομιλητές αυτής της ενότητας επειδή πάνω απ' όλα και πριν απ' όλα έχουν καταθέσει παραδείγματα και προτάσεις, όπου πρωταρχικός στόχος είναι το θετικό πρότυπο. Αν λείπει κάτι είναι πραγματικό αυτό, απ' όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και από την αντίληψη της κοινωνίας μας για τους αναπήρους. Θετικά πρότυπα και αυτά πουλάνε. Εγώ πιστεύω ότι ο μύθος ότι δεν πουλάνε τα θετικά και πουλάει μόνο το κλάμα θα αποδειχθεί ψευδές, εάν αρχίσουμε να πειραματιζόμαστε με το αντίθετο.

Και τελευταίο, γενικότερα πιστεύω ότι επειδή μιλήσατε για εναλλακτικές λύσεις, για προγράμματα και όλα αυτά, πιστεύω πραγματικά ότι η χειραγώγηση των ατόμων με αναπηρία, των πολιτών με αναπηρία, από πατερναλιστικές παρεμβάσεις είναι μάταιος και δεν χρησιμεύει σε τίποτα, ενώ όμως η χειραγώγηση που προέρχεται από την προσπάθεια των ίδιων των αναπήρων να ενταχθούν στην κοινωνία και να δεχθούν και τις καλόβουλες πρωτοβουλίες, αλλά και την βοήθεια των συμπολιτών μας, γιατί εδώ υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις, ίσως αυτό είναι το τελευταίο μου σημείο. Ακούσατε τον κ. Βουλγαρόπουλο, ακούσατε όλους εμάς, υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και αυτό είναι ένα παράδειγμα για το ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Παράδειγμα τελευταίο ήταν ότι ο κ.Βουλγαρόπουλος είπε κάτι, ότι αφού βάζετε σε κάθε τράπεζα και έναν ανάπηρο στο Πανεπιστήμιο να τα στερεότυπα και πρέπει να αφήσετε έτσι περιθώριο μεγαλύτερο για την ελεύθερη αγορά, για πρωτοβουλίες, για την ιδιωτική πρωτοβουλία κλπ.

Πιστεύω ακριβώς ότι και οι ανάπηροι, όπως και όλος ο κόσμος, έχουμε διαφορετικές φιλοσοφικές, πολιτικές, κοινωνικές και άλλες αντιλήψεις και πραγματικά σε μια κοινωνία που αποδέχεται τον ανάπηρο ως ισότιμο συμπολίτη θα δίδονται και οι κατάλληλες ευκαιρίες για να αναδειχθούν και να πραγματωθούν όλες αυτές οι διαφορετικές απόψεις και επιδιώξεις. Ευχαριστώ.

                                                                                                           Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Συντονιστής

Να ευχαριστήσουμε την κα Μπερνιδάκη. Η τελευταία παρέμβαση στη σημερινή πρώτη συνεδρίαση θα είναι από τον Υφυπουργό Υγείας τον κ. Γιώργο Κωνσταντόπουλο, σας ακούμε.

 

Γ. Κωνσταντόπουλος

Κατ' αρχήν λυπάμαι που η σημερινή ημέρα των προσφύγων μού στέρησε την δυνατότητα να ακούσω τους εκλεκτούς ομιλητές του πάνελ τον φίλο μου το Νίκο και τους υπόλοιπους. Σίγουρα κάτι καινούριο γεννήθηκε, ένα νεογέννητο θα έλεγα στην ελληνική πραγματικότητα. Είναι το Ρrisma Plus και έτσι πρέπει να το δούμε με τα προβλήματα ενός νεογέννητου, με τις παιδικές ασθένειες ενός νεογέννητου, αλλά και με την υποχρέωσή μας να σταθούμε δίπλα του, στα πρώτα βήματά του, στην ανάπτυξή του.

Και εμένα θα με ενδιέφερε κυρίως και ο κόσμος ο οποίος παρακολουθεί τηλεόραση και θα παρακολουθήσει το Ρrisma Plus. Ο κόσμος όχι ιδιαίτερα των αναπήρων με τις ικανότητες, αλλά ο κόσμος των αναπήρων ο οποίος ζει στα ιδρύματά μας μέσα. Θα πω ότι η τηλεόραση μπορεί να κατηγορήθηκε για πολλά πράγματα.

Κατηγορήθηκε για αύξηση της βίας και επιθετικότητας στα παιδιά, για την βλαβερή επίθεση στον εγκέφαλο, για έναν εγκέφαλο πλέον ο οποίος πολλές φορές δεν λειτουργεί, που όλοι γνωρίζουμε πως λειτουργεί με τις γνώσεις της νευροψυχολογίας που έχουμε σήμερα, γνωρίζοντας και τις μετρήσεις κυρίως και τις ανακοινώσεις κυρίως της Νίλσεν από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν αναλογιστούμε ότι ένα παιδί σήμερα βλέπει τηλεόραση 20 με 24 ώρες εβδομαδιαίως, μια νοικοκυρά βλέπει τηλεόραση γύρω στις 30 με 35 ώρες εβδομαδιαίως, αν αναλογιστούμε τι μηνύματα στέλνει η τηλεόραση σήμερα και πόσα «όχι» λέει σε κάθε «ναι» που αντιστοιχεί στο σχολείο, πόσες ώρες δηλαδή κάθεται ένα παιδάκι σήμερα στο σχολείο και πόσες ώρες κάθεται μπροστά στην τηλεόραση, πρέπει να δούμε και πόσες ώρες κάθεται ένας ανάπηρος στα Προνoιακά μας Ιδρύματα, έχοντας σαν μοναδική συντροφιά του απέναντι την τηλεόραση.

Και πρέπει να δούμε τι επίδραση έχει αυτή η τηλεόραση, όχι στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο, όπως είναι ενός παιδιού, αλλά στον εγκέφαλο ενός αναπήρου. Με βάση ποιες λειτουργίες υπάρχουν ζωντανές σε αυτό τον εγκέφαλο και σε ποια τμήματα του εγκεφάλου επιδρά αυτή η τηλεόραση. Επιδρά στο αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο; Επιδράει στο δεξιό εγκεφαλικό ημισφαίριο; Σε ποια κέντρα του εγκεφάλου επιδρά και πώς μπορούμε να αναπτύξουμε τις συγκεκριμένες αν υπάρχουν ζωντανές λειτουργίες σε αυτό τον εγκέφαλο, η τηλεόραση να επιδράσει θετικά. Και ξέρουμε πολύ καλά επίσης από αντίστοιχα προγράμματα, ένα παράδειγμα θα σας πω, στον κύριο εκπρόσωπο της νοητικής στέρησης που είναι η τρισωμία 21, το γνωστό μας σύνδρομο down, ότι εκεί υπάρχουν και θετικές επιδράσεις της τηλεόρασης, σημαντικότατες, θετικότατες επιδράσεις σε όλες τις γνωστικές λειτουργίες και στην προσοχή και στην αντίληψη και στη μνήμη και την βραχυπρόθεσμη και στη μακροπρόθεσμη μνήμη των παιδιών με σύνδρομο down.

Αυτά όλα πρέπει να τα συνυπολογίσουμε φυσικά και θέλω να πιστεύω ότι θα συνυπολογιστούν ώστε να έχουμε τα κατάλληλα προγράμματα, τα ιδανικότερα προγράμματα, ιδιαίτερα για τον κόσμο ο οποίος θα δει είτε στα σπιτάκια που ιδρύουμε καθημερινά της αποασυλοποίησης, στα ιδρύματα κοινωνικής φροντίδας που βγαίνει ο κόσμος έξω, μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής ένταξης, είτε στις μονάδες της υποστηριζόμενης διαβίωσης που θα γίνονται καθημερινά πλέον, αλλά και στα ιδρύματά μας, αυτά καθαυτά τα ιδρύματά μας, ώστε ο κόσμος αυτός, ο οποίος ζει εκεί μέσα και έχει μοναδική συντροφιά πολλές φορές την τηλεόραση, το Ρrisma Plus τι θα προσφέρει, τι καλύτερο θα προσφέρει, τι καλύτερα προγράμματα θα προσφέρει ώστε αυτός ο εγκέφαλος να μπορέσει να αποδώσει στο μεγαλύτερο δυνατό ποσοστό του. Θέλω να πιστεύω ότι το Ρrisma Plus και σ' αυτή την προσπάθεια θα τα καταφέρει, θέλω να πιστεύω ότι αυτό το νεογέννητο, το οποίο πριν από 3 μήνες είναι ήδη, μπορεί να μη βαδίζει ακόμη, αλλά ήδη κάνει, είναι ήδη στο στάδιο που προσπαθεί να καθίσει, θα τα καταφέρει όχι μόνο να κάνει τα πρώτα βήματά του, αλλά να αρχίσει και να τρέχει κιόλας και να τρέξει κοντά να πάει αυτός στον αναπηρικό κόσμο και όχι οι ανάπηροι να έρθουν σε αυτόν. Σας ευχαριστώ.

  

Θ. Ρουσόπουλος

Με αφορμή αυτό που είπε ο κ. Βουλγαρόπουλος, εγώ έκανα μια παρατήρηση χθες σχετικά με τα πρότυπα. Μίλησε για στερεότυπα. Σήμερα, θέλω να ρωτήσω και τον κ. Βουλγαρόπουλο και εν συνεχεία και τον κ. Ρέλλα και τον κ. Μπελίρη. Κάνοντας μια παρατήρηση στον κ. Βουλγαρόπουλο πρώτα. Εάν θέλουμε να απορρίψουμε τα στερεότυπα, θα πρέπει να το κάνουμε σε όλους τους τομείς και στο αγγελιόσημο. Ένα.

Άρα λοιπόν ή θα ακολουθήσουμε μια πολιτική, η οποία θα είναι η ίδια σε όλους τους τομείς ή θα την κάνουμε, όπου μας συμφέρει και όπου δε μας συμφέρει δε θα την κάνουμε. Μιλώντας έξω από τα δόντια.

Στα στερεότυπα, στα πρότυπα που κινδυνεύουν να γίνουν στερεότυπα, ήθελα να ρωτήσω τους δύο συντελεστές της «Έκτης Αίσθησης». Εάν απασχόλησε και εσάς όπως και τους υπολοίπους δημοσιογράφους του πάνελ, η προβολή ενός συγκεκριμένου προτύπου ώστε αυτό να μη γίνει στερεότυπο για την αναπηρία. Γιατί αυτό έχει συμβεί, ήδη, στην ελληνική τηλεόραση, ενδεχομένως και σε άλλες τηλεοράσεις.

Έχει περάσει ως στερεότυπο με τα χαρακτηριστικά τα οποία δώσαμε χθες με την διαλεκτική της εικόνας να αναφέρεται στην ευαισθησία, να καλλιεργεί μια ευαισθησία ιδιότυπη στον τηλεθεατή, δάκρυ, κλάμα κ.ο.κ. με χαρακτηριστικά δηλαδή παλαιάς ελληνικής ταινίας. Καλής ελληνικής ταινίας, καλής εποχής. Αν απασχολεί ή απασχόλησε η δημιουργία προτύπου, αν είναι κάτι που θελήσατε να αποφύγετε ως πρότυπο.

Ο κ. Βουλγαρόπουλος έδωσε μια απάντηση, ήδη, με αφορμή το περιοδικό προηγουμένως και με τον τρόπο που έχει κανείς πρόσβαση και στο δικτυακό τόπο. Ωστόσο με ενδιαφέρει το τηλεοπτικό κομμάτι, γιατί είναι ένα μέσο πολύ ισχυρό που περνάει και στο υποσυνείδητο πολύ γρήγορα. Ευχαριστώ.

 

 

Γ. Μπελίρης

Βεβαίως και μας έχουν απασχολήσει αυτά και μας απασχολούν κάθε ημέρα. Η αγωνία μας είναι όπως σας είπα και στην ομιλία κ. Υπουργέ να παρουσιάζουμε τα θέματα με αισιόδοξη στάση. Προσωπικά πιστεύω και είναι και άποψη της ομάδας παραγωγής και περισσότερα μπορεί να σας πει και ο παραγωγός μας ο κ. Κώστας Αγιανίδης που είναι παρών στην αίθουσα. Θέλουμε να δείξουμε ότι το να υπάρχει μια αναπηρία είναι ένα γεγονός και αυτό δεν σημαίνει ότι όλα πρέπει να τελειώσουν εδώ. Ενδεικτικά θα πω ότι έχουμε δώσει πάρα πολλά θετικά μηνύματα στο κόσμο, έχουμε καταφέρει να βγάλουμε τα παιδιά από το σπίτι τους, να ενημερώσουμε τους γονείς και φυσικά όλα αυτά μας απασχολούν καθημερινά, είναι η καθημερινή μας αγωνία και νομίζω πως κρινόμαστε και γι' αυτό. Νομίζω πως κρινόμαστε.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν κάνουμε λάθη ή τα κάνουμε όλα σωστά, αλλά θεωρώ πως έχουμε έναν τρόπο προσέγγισης, όπως το είχα αναφέρει τέτοιον ώστε να μην καταφεύγουμε και εμείς σ' αυτό που τελικά γίνεται στην τηλεόραση σε άλλες περιπτώσεις.

 

Συντονίστρια

Να ολοκληρώσει ο συντελεστής της εκπομπής «Έκτη αίσθηση» αν είναι δυνατόν, σας ευχαριστώ.

 

Κ. Αγιαννίδης

Θα ήθελα να σας θέσω υπόψη κάποια στοιχεία που αφορούν την εκπομπή, όχι όμως μόνο την εκπομπή, αλλά αφορούν γενικότερα το θέμα, εάν μια εκπομπή που ασχολείται με θέματα αναπηρίας έχει μέλλον και με καθαρά οικονομικούς όρους. Αν πουλάει εν ολίγοις, αν πωλούν εν ολίγοις αυτά τα θέματα. Είχαμε μια πρόσφατη εμπειρία με την AGB με την εταιρία μέτρησης τηλεθέασης και θα ήθελα δύο μόνο πράγματα να σας αναφέρω.

Το ερώτημά μας προς την AGB ήταν το κατά πόσον εκπροσωπείται στο πάνελ της AGB το ποσοστό των ατόμων με αναπηρία που υπάρχουν στην κοινωνία. Αυτό το περίφημο 10% έως 12% που έχουμε ακούσει από πολλούς ομιλητές εάν εκπροσωπείται στο πάνελ της AGB, γιατί τότε κα Σπυράκη θα ήταν πιο απλά τα πράγματα, δεν θα αναρωτιόσασταν εάν ένα θέμα που επιλέγετε, που ασχολείται με τα θέματα αναπηρίας, θα πωλούσε ή όχι. Γιατί θα είχατε την καταμέτρηση αυτής της επιτυχίας.

Εν ολίγοις, η απάντηση της AGB ήταν ότι, και είναι επίσημη και γραπτή στην διάθεση του οποιουδήποτε τα έγγραφα αυτά, η απάντηση ήταν ότι η αναπηρία είναι ένα ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο και εξ αυτού του γεγονότος δεν μπορούμε να ρωτήσουμε τις υποψήφιες οικογένειες, δεν μπορούμε να ρωτήσουμε, εάν υπάρχει στην οικογένειά σας ένα άτομο με αναπηρία.

Η άποψη η δική μας και η άποψη η δική μας έρχεται από τις ερωτήσεις που έχουμε κάνει στους ειδικότερους, είναι ότι η αναπηρία, ιδιαίτερα η κινητική αναπηρία, εφόσον δηλώνεται με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμα και για την έκδοση ενός απλού εισιτηρίου, αεροπορικού εισιτηρίου, φαντάζομαι ότι ο κ. Ρέλλας ή ο κ. Μπελίρης, όταν θα πρέπει να πετάξουν δηλώνουν κατ' ευθείαν δηλώνουν την αναπηρία τους, ώστε να εκδώσουν το εισιτήριό τους. Η ύπαρξη της αναπηρίας δεν είναι ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο. Πιθανόν είναι ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο εάν πάσχω από καρκίνο ή εάν είμαι ομοφυλόφιλος, αλλά η ύπαρξη της αναπηρίας δεν είναι ασθένεια.

 

Συντονίστρια

Αν μου επιτρέπετε η ομοφυλοφιλία δεν είναι αναπηρία. Με συγχωρείτε για την παρέμβαση, αλλά νομίζω πρέπει να το διαφοροποιήσουμε. Ευχαριστώ.

 

 Κ. Αγιαννίδης

Κα Σπυράκη αναφέρθηκα απλώς στα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Η απάντηση της AGB ήταν ότι δεν μπορεί να καταγραφεί το ποσοστό των ατόμων με αναπηρία στο δείγμα της και άρα δεν μπορούμε να ξέρουμε αν πραγματικά αυτό το 1 εκατομμύριο των συμπολιτών μας μαζί με τις οικογένειές τους ενδιαφέρεται για ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Ευχαριστώ.

 

Συντονίστρια

Αναφέρεστε δηλαδή στη διάθεση του ανθρώπου που αντιμετωπίζει το πρόβλημα να το δηλώσει και έτσι να καταγραφεί στο συνολικό ποσοστό υποθέτω, γιατί από εκείνον εξαρτάται αν θα καταγραφεί ή όχι, προφανώς και στο έλλειμμα που υπάρχει από την πλευρά της εταιρείας που δεν το καταγράφει. Αν υπάρχει δυνατότητα να απαντήσει και ο κ. Ρέλλας στην ερώτηση του Υπουργού και να κλείσουμε. Σας ευχαριστώ.

 

Α. Ρέλλας

Ρωτήσατε περί δημιουργίας προτύπου. Η δική μου άποψη είναι ότι τα ρεπορτάζ και οι έρευνες πρέπει να γίνονται με αξιοπρέπεια.

Δεν θεωρώ ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο ή να αποτελούν κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι με αναπηρία πρότυπο, αν χρησιμοποιήσεις στην έρευνά σου αξιοπρέπεια, είναι όλα αυτά μετά τα τεχνικά και καλλιτεχνικά στοιχεία.

Δηλαδή αν δεν βάλεις πένθιμη χαζοχαρούμενη μουσική, εάν δεν ζητήσεις από τον οπερατέρ να εστιάσει στο δάκρυ που κυλάει απ' τη χαροκαμένη μάνα που έχασε το παιδί της και τέτοια παρόμοια έχεις να κάνεις με αξιοπρέπεια. Θεωρώ ότι δεν είναι θέμα προτύπων, αλλά θέμα αξιοπρέπειας.

 

Συντονίστρια

Ο κ. Βουλγαρόπουλος κ. Υπουργέ θέλει να σας απαντήσει στην πρόκληση για το αγγελιόσημο.

 

Ν. Βουλγαρόπουλος

Κατ' αρχήν δεν είχα καμία πρόθεση να προσβάλλω τις διεκδικήσεις του λεγόμενου αναπηρικού κινήματος που αφορούν τις ίσες ευκαιρίες. Δεν είχα καμία πρόθεση να αντιδιαστείλω τις πολιτικές των ίσων ευκαιριών με την ίση μεταχείριση, με τις πολιτικές για την ίση μεταχείριση, αν και είναι γνωστό ότι είμαι από τους φανατικούς εκφραστές της ίσης μεταχείρισης. Δεν αμφιβάλλω ότι η κοινωνία μας είναι μια ανταγωνιστική κοινωνία.

Ο ανταγωνισμός είναι καλός, έχει την αισθητική του, τον ερωτισμό του. Δεν αρνούμαι το αγγελιόσημο, δεν αρνούμαι την φορολογία, είναι πατρίδα μου και θα την πληρώσω. Όταν ζεις και συναναστρέφεσαι και με ανθρώπους στο εξωτερικό, εκεί η πατρίδα αποκτά άλλο νόημα. Όταν είσαι στο internet δηλαδή και σου λένε ότι η πατρίδα σου είναι απροσπέλαστη, λες γαμώτο μου, όχι. Εκεί έχει άλλη έννοια, δεν είναι αυτό που λέμε εμείς και μιζεριάζουμε στην Ελλάδα.

Και δυστυχώς είναι ο μπαμπάς τέλος πάντων ενός διεθνούς εργαλείου. Είμαι μέσα και συμφωνώ στη λογική σας ότι η ίση μεταχείριση θα πρέπει να είναι ίση μεταχείριση, σας προβοκάρω τώρα. Ήρθε η σειρά μου.

Για να έρθω εδώ κ. Ρουσόπουλε την επομένη φορά θα σας πάρω για τιμωρία μαζί μου, πήρα το Μετρό με τελείως απαράδεκτες συνθήκες, βγήκα εδώ πιο κάτω πάνω από την Συγγρού επικίνδυνα, έχω συνηθίσει να ζω επικίνδυνα, είναι ωραίο πράγμα να ζεις επικίνδυνα, είναι ωραίο πράγμα να φλερτάρεις με το θάνατο και ήρθα εδώ από του ΦΙΞ, πάνω από του Συγγρού. Έχει τρέλα η αναπηρία. Την επομένη φορά θα έρθουμε παρέα. Κάθομαι επάνω σε ένα αναπηρικό κάθισμα ινδιάνικο γιατί σ' αυτούς τους δρόμους είναι ή αυτοί ή εσύ. Ίση μεταχείριση θέλουμε, το πετάω το γάντι.

Έφτασα εδώ, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές στο «Αναπηρία Τώρα». Στο «Αναπηρία Τώρα» κατ' αρχήν δεν ξέρει κανένας τι βρίσκεται πίσω από το τερματικό. Μπορεί να βρίσκομαι εγώ, μπορεί να βρίσκεται ο Φώτης που δεν βλέπει. Μπορεί να βρίσκεται η Γεωργία εκεί που είναι ξανθιά. Μπορεί να βρίσκεται ο Στέλιος, δεν είναι σωστό να τον χαρακτηρίσω ή ο Σκουλίκης, που επίσης δεν είναι σωστό να τον χαρακτηρίσω. Κανείς δεν ξέρει ποιος βρίσκεται πίσω από το «Αναπηρία Τώρα». Ξέρετε πόσο κοστίζει η τροποποίηση όλου αυτού του εξοπλισμού για να είναι προσπελάσιμος;

Για να καθίσει επάνω ένας ανάπηρος και να είναι εξίσου παραγωγικός με εσάς; Ξέρετε πόσο κοστίζει η συγγραφή του κώδικα, γιατί όλα αυτά είναι δωρεάν, εθελοντές είμαστε, ξέρετε τι κώδικα έχουμε γράψει για να έχουμε αυτό το site; Για να είσαι πρώτος όπως εσείς στην ΑGΒ εμείς στην «Alexa» και στο internet η «Alexa» τα μετράει, είναι άλλη εταιρεία, διεθνώς πρέπει να γράφει κώδικα, αυτά δεν γίνονται με αστεία. Και από πίσω κανένας δεν σε ρωτάει αν είσαι ανάπηρος ή όχι. Κανένας δεν ξέρει PHP κανένας δεν ξέρει αν έχεις αναπηρία. Και δεν τον ενδιαφέρει στο κάτω-κάτω, γιατί η τεχνολογία έχει αυτή την ομορφιά είναι πολύ μεγάλος εξομοιωτής. Είναι άλλες ποιότητες και ποσότητες δημοκρατίας. Είναι εκεί που φτάνει στο άκρο άωτο της αυτοδιαχείρισης, της τέλειας έκφρασης, εκεί που μπορεί να ανθίσει το κάθε λουλούδι ακόμη και ανάπηρο.

Και ερωτώ τι έχει κάνει η πατρίδα μου που παίρνει από τους φόρους; Μπορείτε να σκεφθείτε ότι το «Αναπηρία Τώρα» είναι φορολογούμενο, τι χρησιμοποιεί από τον ΟΤΕ; Τις ΑDSL του; Τα Ευρυζωνικά του; Τα τηλέφωνά του; Για μας είναι επιτελικής σημασίας. Τι χρησιμοποιεί από την ΔΕΗ; Με μαγικά τα κάνουνε κ. Ρουσόπουλε. Άμα δείτε τους υπολογιστές είναι όλοι εγχειρισμένοι. Τα καλώδια τρέχουν απέξω.

Τι χρησιμοποιούμε από λεωφορεία; Τι χρησιμοποιούμε από ταξί; Τι χρησιμοποιούμε από καθίσματα; Όλα εισαγόμενα είναι κ. Ρουσόπουλέ μου, πρέπει να φτιάξουμε αναπηρία για Έλληνες από Έλληνες. Πρέπει να κάνουμε τεχνολογίες από Έλληνες για Έλληνες και τώρα ξεκινάμε το Ρrisma Plus. Είναι ένα τεράστιο εργαλείο που μπορεί να φέρει τον κόσμο κοντά, τον κόσμο στον Ρουσόπουλο και τον κάθε Ρουσόπουλο στο κόσμο. Γιατί δεν έχει σημασία ποιος είναι ο ένας και ο άλλος. Σημασία έχει ότι αυτή είναι πατρίδα μας και ό,τι θέλουμε την κάνουμε.

Και είναι πατρίδα μας είτε είμαστε αριστεροί, είτε είμαστε κεντρώοι, είτε δεξιοί. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι έχουμε να κάνουμε με το σπίτι μας, πρέπει να ζήσουμε, είτε είμαστε επάνω σε τζιπ Cherokee, είτε είμαστε επάνω στο λεωφορείο, είτε πάνω στο Μετρό. Είναι έτσι ή δεν είναι; Για ποιο λόγο να πολεμάμε συνεχώς μεταξύ μας; Για ποιο λόγο να έχω τον οποιονδήποτε υπουργό και να πρέπει να τον στριμώξω; Επειδή πρέπει να βγω ασπροπρόσωπος απέναντι στο κόσμο που με διαβάζει; Όχι ρε παιδιά.

Τι πιο όμορφο; Να βάλεις τον υπουργό συνένοχό σου; Στην υπόθεσή σου; Δεν θέλουμε συνεργάτες, θέλουμε συνένοχους. Η αναπηρία είναι ζήτημα συνενοχής, θέλουμε φανατικούς στην αναπηρία. Πώς είναι οι φανατικοί μουσουλμάνοι; Τέτοιους θέλουμε. Ταλιμπάν θέλουμε στην αναπηρία; Γιατί το αξίζει σαν θεματική ενότητα. Γιατί το αξίζουν οι άνθρωποι με αναπηρίες και παραφράζοντας εκείνο το παλιό, «για την αναπηρία ρε γαμώτο». Δεν το αξίζει;

 

Α. Σκορδίλης

Αντιπαρέρχομαι όλη αυτή η διαπολιτική, διακομματική προσέγγιση της αναπηρίας, όπως έμμεσα ή άμεσα σαφώς ή ασαφώς την κάνει ο Νίκος. Αντιπαρέρχομαι επίσης ότι η αναπηρία δεν είναι ένα πράγμα, υπάρχουν πολλές αναπηρίες, ο καθένας τις βιώνει διαφορετικά, δηλαδή υπάρχει μια εκδοχή που μπορείς να την βιώσεις από την ακραία της πλευρά έτσι ώστε να την δεις σε μια διάσταση στρατηγική προς το μέσον. Αυτή μπορεί να είναι και επικοινωνιακά αποτελεσματική και είναι ενδιαφέρον αυτό, γιατί μιλάμε για τηλεόραση.

Αλλά επειδή το ζήτημα που έθεσε ο κ. Ρουσόπουλος είναι κάθετο και έχει και ένα τεχνικό, ένα πρακτικό, ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα, ας μη μιλάμε για στερεότυπα στην κοινωνία, μιλάμε για στερεότυπα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Και αυτό κατά την γνώμη μου απαντιέται απλά, έχει απαντηθεί απλά. Εξειδίκευση. Οι εξειδικευμένοι άνθρωποι στο βαθμό που θα μπορέσουν να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτή την διαδικασία, όχι από την μια στιγμή στην άλλη, αυτομάτως θα δρομολογήσουνε την διαδικασία που θα ακυρώσει στην πράξη αυτά τα στερεότυπα. Τα στερεότυπα δεν είναι κάτι δυστυχώς που πρέπει συνεχώς να τα αντιμετωπίζουμε συστημικά, στο κομμάτι που συζητάμε των μέσων πρέπει να το αντιμετωπίσουμε και τεχνικά. Είναι και δουλειά σε κάποιο βαθμό. 

 

Συντονίστρια

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχουμε υπερβεί το χρόνο κατά μισή ώρα, θα σας παρακαλούσα και τους δύο από ένα λεπτό για να κλείσουμε την συζήτησή μας. Σας ευχαριστώ.

 

Α. Φελούρης

Από τις περιφερειακές τηλεοράσεις, απλώς κ. Υπουργέ θα ήθελα να συμπληρώσω αυτό που είπε ο κ. Βουλγαρόπουλος και έχει απόλυτο δίκιο. Εφόσον μιλάμε για ισότητα και εφόσον μιλάμε για ίσα δικαιώματα, το θέμα επάνω στο αγγελιόσημο. Είναι μια αδικία η οποία διαιωνίζεται εδώ και πάνω από 10 χρόνια που βγήκε στην επιφάνεια, γιατί εμείς οι περιφερειακοί σταθμοί ούτε το 1% των δημοσιογράφων δεν γινόμαστε δεκτοί από την ΕΣΗΕΑ. Με αποτέλεσμα με τη δουλειά τη δικιά μας εισπράττουμε χρήματα για το ασφαλιστικό των δημοσιογράφων της ΕΣΗΕΑ. 

 

Συντονίστρια

Αν μου επιτρέπετε κ. Φελούρη όμως αυτό είναι ένα αντικείμενο άλλης συζήτησης.

 

Α. Φελούρης

Όχι, αλλά το έθεσε κα Σπυράκη δυστυχώς, να καταγραφεί μόνο θα ήθελα.

  

Συντονίστρια

Καταγράφηκε, αλλά είναι αντικείμενο μιας άλλης συζήτησης, αυτό ήθελα να πω.

 

Α. Φελούρης

Όχι ετέθη από τον κ. Βουλγαρόπουλο. 

 

Συντονίστρια

Αλλά σε άλλη βάση.

  

Α. Φελούρης

Μην το αποφεύγουμε.

 

Συντονίστρια

Σε άλλη βάση. Είχατε ζητήσει το λόγο σας παρακαλώ για ένα λεπτό. Ευχαριστώ.

 

Δ. Μάλαμας

Από το ΠΑΣΑΠ κινητικά αναπήρων. Από όσο είπατε θέλω να πούμε δυο κουβέντες, κάθε Υπουργό Απασχόλησης και τους 300 του Λεωνίδα. Θα ήθελα σας παρακαλώ πάρα πολύ ανεξαρτήτως των θεμάτων αυτών που έχετε, να κοιτάξουν και το νόμο 2643 στις 14 του μηνός ένας υπουργός από αυτούς πήγε εκεί να δει τι έγινε στα προγράμματα αυτά; 750.000 άτομα έξω και 200 εργασίες και άλλες 50 είναι στο πρόγραμμα, αλλά δεν έχουμε θέση. Αυτά τα έχουν ελέγξει ποτέ αυτοί οι άνθρωποι που μιλάνε για αναπηρίες;

 

Συντονίστρια

Επειδή δεν έγινε κατανοητή η αναφορά σας θα ήθελα να μας πείτε σε τι ακριβώς αναφέρεστε πάρα πολύ σύντομα.

 

Δ. Μάλαμας

Θέλω να πω ότι οι υπουργοί μόνο λόγια είναι. Έχουν βάλει το ανάπηρο σε ένα νόμο 2643, το οποίο δεν ικανοποιεί τίποτα. Μιλάμε για 2 χρόνια τώρα αναμονή και στο τέλος είναι στο μηδέν. Και βάζουν 200 θέσεις μερικών ατόμων και κλείνει το θέμα. Αυτά να κοιτάξουν και τίποτα άλλο. Τα άλλα όλα είναι περιττά. Ευχαριστώ.

  

Θ. Ρουσόπουλος

Έχουμε ένα πρόβλημα στην Ελλάδα και δεν θα πάψω να το λέω, το λέω πολλές φορές σε δημόσιες τοποθετήσεις μου. Ενώ μπορούμε να ασχοληθούμε με ένα θέμα, το οποίο είναι σημαντικό, να το εξαντλήσουμε, να βρούμε ιδέες, να κάνουμε προτάσεις, να λύσουμε προβλήματα έχουμε μια τάση να τα ομογενοποιούμε όλα. Να τα κάνουμε ένα μαζοπολτό απευθυνόμενο σε μια μάζα, σαν να μην έχει σκέψη αυτή η μάζα και να μην έχει κρίση. Δεν είναι όλα ένα. Ούτε είναι ένα σημαντικότερο επειδή το κρίνουμε εμείς ότι είναι σημαντικότερο για όλους τους άλλους.

Είπε κάτι ο κύριος που μίλησε προηγουμένως. Εγώ κάνω τέτοιες παρεμβάσεις και συζήτηση, αλλά νομίζω ότι ζωντανεύει η κουβέντα. Εάν θεωρούμε ότι εκείνο είναι το σημαντικό, τότε ό,τι συζητάμε χθες και σήμερα δεν έχει καμία αξία.

Εάν δηλαδή θεωρούμε ότι δεν είναι σημαντικό, πώς θα βοηθήσουμε τα Μέσα Ενημέρωσης, πώς θα βοηθούμε εμείς που δεν έχουμε γνώση του προβλήματος; Εγώ χθες έθεσα το θέμα ότι πολλές φορές και ως δημοσιογράφος και τώρα, δεν ξέρω τη φρασεολογία που πρέπει να χρησιμοποιήσω απέναντι στο άτομο με αναπηρία. Πρέπει να εκπαιδευτούμε σε αυτό, να εκπαιδεύσουμε τον κόσμο, τον όποιο Ρουσόπουλο, ώστε να ξέρει πως ο Βουλγαρόπουλος δεν μπορεί να ανέβει την Συγγρού και να περάσει απέναντι. Και αν δεν το κάνουμε μέσα από το Μέσο Ενημέρωσης, πώς; Γιατί αυτή είναι η επικοινωνία του σήμερα. Αλλά και η επικοινωνία του χθες. Πώς γινόταν η επικοινωνία του χθες στην αγορά των Αθηνών; Ο έχων τα πρωτεία του λόγου ήταν αυτός που με επιχειρήματα και στεντορία τη φωνή για να ακούγεται, γιατί δεν υπήρχε μικρόφωνο, μπορούσε να πείσει.

Εάν ο Ρουσόπουλος δεν ακολουθήσει το Βουλγαρόπουλο στη Συγγρού και μία κάμερα παραπίσω να τους καταγράφει, ούτε ο Ρουσόπουλος, ούτε ο Βουλγαρόπουλος θα μπορέσουν να περάσουν τίποτα προς τα έξω.

Λέω και κλείνω. Αυτό που γίνεται χθες και σήμερα εδώ, γίνεται για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Μπορούμε επάνω σε αυτό το λόγο να δομήσουμε ιδέες, προτάσεις, σκέψεις; Όλο το πρόβλημα δεν θα το λύσουμε. Αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει ένα πρόβλημα στα πολλά και λέμε αυτό το ένα ας το αναδείξουμε, γιατί έχει να κάνει με τη γνώση. Έχει να κάνει με την παιδεία και την εκπαίδευση της κοινής γνώμης. Είναι αυτό που πρέπει να μας συνέχει σε αυτή τη διημερίδα και σε όποια συνέχεια δοθεί.

Βεβαίως μπορεί να είναι πολύ σοβαρό το θέμα, το οποίο θέτει ο κύριος, δεν το γνωρίζω. Μπορεί να είναι πολύ σοβαρότερο απ' όλα τα υπόλοιπα που ακούστηκαν για μία μερίδα συνανθρώπων μας. Το σέβομαι. Είμαστε όμως εδώ για να κουβεντιάσουμε κάτι άλλο, κάτι πολύ συγκεκριμένο, το οποίο απευθύνεται γενικά στα προβλήματα που ξέρουμε ότι υπάρχουν στην πρόσβαση ατόμων με αναπηρία στα ΜΜΕ ή στην πρόσβαση των ΜΜΕ στα άτομα με αναπηρία. Και αυτό ας προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε να λυθεί ή εν πάση περιπτώσει να βελτιωθεί. Ευχαριστώ.

  

Συντονίστρια

Κυρίες και κύριοι, το θέμα του σημερινού τραπεζιού ήταν ο τρόπος αντιμετώπισης των προσώπων με αναπηρία από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. Έγιναν πολλές και ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις. Η εικόνα που έχω είναι ότι το τείχος που υπάρχει ανάμεσα στα Μέσα Επικοινωνίας και τα πρόσωπα με αναπηρία δεν έπεσε με την σημερινή συζήτηση.

Υπάρχει μια αισιοδοξία από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας. Όμως ο δρόμος για τη διάλυση των στερεοτύπων, για την αποδοχή της διαφοράς, για την αποδοχή όλων των δικαιωμάτων από τα πρόσωπα με αναπηρία είναι πάρα πολύ μακρύς. Κρατώντας μια φράση από τον κ. Damon Rose που τον ευχαριστούμε που έκανε μακρύ ταξίδι για να έρθει εδώ και που εργάζεται σε ένα πρωτοποριακό site στο BBC, θα ήθελα να σας πω ότι η disability is not important than disability, όπως και ο ίδιος είπε.

Κυρίες και κύριοι, σας ευχαριστώ πολύ που ήσασταν σήμερα εδώ και ευχαριστώ τις Γενικές Γραμματείες που έδωσαν και σε εμένα την ευκαιρία να σας γνωρίσω και να πληροφορηθώ τα όσα σημαντικά σας συμβαίνουν.

 

                                                                                                         Επιστροφή στην αρχή της σελίδας