Ομιλία Υπουργού κ. Θεόδωρου Ρουσόπουλου στο Κλείσιμο του Συνεδρίου

Αθήνα, 19 Ιουνίου 2007

Έχω μπροστά μου το βιβλίο, το οποίο εξεδόθη πέρυσι για το 1ο Διεθνές Συνέδριο με θέμα «Άτομα με Αναπηρία & ΜΜΕ» που έγινε στις 19 και 20 Ιουνίου 2006 και διαβάζω στις τελευταίες σελίδες τις επτά δεσμεύσεις τις οποίες προσωπικά είχα πάρει ενώπιόν σας. Σας τις διαβάζω επιγραμματικά:

Πρώτη δέσμευση: Θα έχουμε και 2ο Διεθνές Συνέδριο του χρόνου τον Ιούνιο. Το 2ο Διεθνές Συνέδριο έγινε. Το θέμα του: «Άτομα με Αναπηρία & ΜΜΕ». Θέλω σε αυτό να κάνω μια ειδική επισήμανση: Είναι προτιμότερο να θέτουμε συγκεκριμένους στόχους και να μη διευρύνουμε σε όλους τους τομείς για να μπορούμε να επιτύχουμε τους συγκεκριμένους στόχους. Το συνηθίζουμε αυτό στην πατρίδα μας, κάποιες φορές ανοίγουμε πάρα πολλά θέματα, συστήνουμε  Επιτροπές και τελικά χάνουμε τον υπ` αριθμόν ένα και βασικό στόχο. Θα ήθελα, αυτός ο ένας, ο βασικός στόχος να είναι «ΜΜΕ & Άτομα με Αναπηρία».

Δεύτερη δέσμευση: Να διοργανωθεί ένα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Διοργανώθηκε αυτό το φεστιβάλ και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, αφού είχε 350 συμμετοχές από όλο τον κόσμο.

Τρίτη δέσμευση: Να διεξαχθεί μια έρευνα από το Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων για την προσβασιμότητα των Ατόμων με Αναπηρία στα ΜΜΕ και αντιστρόφως. Έγινε αυτή η έρευνα και την παρουσίασε, χθες, ο Γενικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων κ. Ροδόλφος Μορώνης.

Τέταρτη δέσμευση: Η αναβάθμιση της ιστοσελίδας των Γενικών Γραμματειών Επικοινωνίας και Ενημέρωσης. Η ιστοσελίδα των Γενικών Γραμματειών Επικοινωνίας και Ενημέρωσης είναι η πλέον ομιλούσα ιστοσελίδα, άρα απολύτως προσβάσιμη στα ΑμεΑ. Και εντός αυτής δημιουργήθηκε η πρώτη ειδική θεματική ιστοσελίδα για τα θέματα των ΑμεΑ.

Πέμπτη δέσμευση: Η έκδοση ενός αλμανάκ των γεγονότων της χρονιάς που πέρασε, σε σύστημα Braille. Εξεδόθη αυτό το αλμανάκ.

Έκτη δέσμευση: Η έκδοση, κατά τα πρότυπα άλλων χωρών, ενός βιβλίου-οδηγού προς τους δημοσιογράφους για το πώς πρέπει να χειρίζονται το δημοσιογραφικό λόγο, όταν αναφέρονται σε θέματα των Ατόμων με Αναπηρία. Εξεδόθη και αυτός ο οδηγός και ευχαριστώ όλους εκείνους οι οποίοι συμμετείχαν στη συγγραφή του.

Έβδομη δέσμευση: Η διοργάνωση, πέρυσι, κατόπιν συνεννοήσεως με τον Πρόεδρο της ΕΡΤ –και εδώ υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις- ενός τηλεμαραθωνίου. Επιτρέψτε μου να πω μια προσωπική άποψη για τον τηλεμαραθώνιο: Είναι σαν το οποιοδήποτε εργαλείο. Το εργαλείο μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για πολλούς λόγους, είτε για το λόγο που έχει φτιαχτεί και να αποδώσει καλά αποτελέσματα, είτε με λάθος τρόπο. Δεν μας φταίει το εργαλείο εάν κάποιοι τηλεοπτικοί σταθμοί χρησιμοποιούν τους τηλεμαραθώνιους για να προκαλέσουν οίκτο. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν αυτός ο στόχος της ΕΡΤ και δεν θα είναι αυτός ο στόχος της ΕΡΤ.

Γιατί σας διάβασα αυτές τις επτά δεσμεύσεις-πρωτοβουλίες που έγιναν πράξη; Γιατί επιμένω ότι πρέπει να στοχεύουμε σε συγκεκριμένα πράγματα έστω και εάν φαίνονται μικρά και να τα κάνουμε πράξη. Διότι προσωπικά στην πολιτική έχω την άποψη ότι όταν δεν μπορείς να κάνεις άλματα, μην τα υπόσχεσαι γιατί θα μείνουν στα λόγια. Προσπάθησε να κάνεις βήματα. Και όταν μπορείς να κάνεις μικρά βήματα, ξαφνικά θα γυρίσεις πίσω σου και θα δεις ότι έχεις κάνει τελικά ένα μεγάλο άλμα.

Οι δεσμεύσεις για την επόμενη χρονιά για να είμαι πιστός σε αυτό που σας είπα, είναι:

Πρώτη δέσμευση: Το 3ο Συνέδριο που διοργανωθεί πάλι του χρόνου από τις Γενικές Γραμματείες Επικοινωνίας και Ενημέρωσης θα είναι πιο στοχευμένο. Άκουσα και τον Πρόεδρο του Συνεδρίου κ. Νίκο Βουλγαρόπουλο, αλλά και άλλους, να μιλούν για πιο στοχευμένο και πιο τεχνοκρατικό ίσως, τρόπο προσέγγισης των πραγμάτων. Αυτό χρειάζεται πολύ δουλειά, προκειμένου να μπορέσουμε να διευρύνουμε μεν τη θεματολογία μας σε πλούτο ιδεών, να την κρατήσουμε δε στο δρόμο της προσβασιμότητας των ΑμεΑ στα ΜΜΕ και αντιστρόφως.

Δεύτερη δέσμευση: Να γίνει θεσμός το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Και για να γίνει θεσμός χρειάζεται να ξαναδουλέψουν με το ίδιο κέφι, ίσως και περισσότερο, οι άνθρωποι που δούλεψαν. Χρειάζεται να διοργανώσουμε και κάποιες παράλληλες δράσεις, ώστε να το δημοσιοποιήσουμε ακόμη περισσότερο. Δεν έχω παράπονο. Φέτος και μόνο οι 350 συμμετοχές από όλο τον κόσμο δηλώνουν ότι ήταν ένα πρώτο πολύ καλό βήμα.

Τρίτη δέσμευση: Όπως είπα και χθες στο κλείσιμο του φεστιβάλ και πριν δοθούν τα βραβεία, η ΕΡΤ, εκτός από το Πρίσμα+, να προβάλλει ταινίες –όχι μόνο τις πέντε που βραβεύθηκαν, αλλά και πολλές από τις υπόλοιπες ταινίες- στα αναλογικά κανάλια, στην ΕΤ-1 ή τη ΝΕΤ. Έχω, ήδη, τη δέσμευση του Προέδρου της ΕΡΤ κ. Παναγόπουλου ότι θα το κάνει.

Σημειώνω για όσους τυχόν δεν ήταν χθες εδώ ότι καλό θα ήταν να λέμε και ένα-δυο καλά πράγματα που γίνονται. Και εγώ θα πω ένα-δυο καλά πράγματα που έκανε η ΕΡΤ: Τρεις χιλιάδες ώρες προγράμματος στο Πρίσμα+, 1.800 ώρες με διερμηνεία στη νοηματική, 1.900 ώρες με επιλογή υποτίτλων μέσω Teletext μέσα στους τελευταίους 14 μήνες.

Το στοίχημα στην προσβασιμότητα, στο Πρίσμα+, έχει κερδηθεί σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Όχι συνολικά στη δημόσια τηλεόραση, όχι συνολικά -δυστυχώς- στα ιδιωτικά κανάλια.

Τέταρτη δέσμευση: Άκουσα την ιδέα της σύστασης ενός παρατηρητηρίου των ΜΜΕ για θέματα σχετικά με Αναπηρία & ΜΜΕ. Διαφωνώ. Όσο πιο πολλές Επιτροπές συστήνουμε, ενώ δίνουμε την ψευδαίσθηση ότι διευρύνουμε το θέμα, τόσο πιο πολύ χάνουμε το στόχο. Επιτρέψτε μου να κάνω το εξής με τους συνεργάτες μου και πιστεύω ότι θα αποδώσει. Το ΙΟΜ παρουσίασε ήδη μια έρευνα –αναφέρθηκα προηγουμένως στον κ. Μορώνη- για την προσβασιμότητα των ΑμεΑ. Να συνεχιστεί αυτή η έρευνα μία φορά το χρόνο ή δύο φορές το χρόνο, εάν τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα και να γίνουν από το ΙΟΜ –όπως είπε, χθες, ο κ. Μορώνης- τα σεμινάρια σε σκηνοθέτες, συγγραφείς τηλεοπτικών παραγωγών, τεχνικούς, ακουστικής περιγραφής.

Πέμπτη δέσμευση: Σε λίγες ημέρες θα κατατεθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο για την αδειοδότηση και τη συγκέντρωση στο χώρο των ΜΜΕ. Θα περιληφθεί σε αυτό διάταξη με την οποία θα πριμοδοτούνται στην αδειοδότηση τα τηλεοπτικά κανάλια που θα περιλαμβάνουν στο πρόγραμμά τους την προσβασιμότητα.

Έκτη δέσμευση: Τα τελευταία δύο χρόνια ίσως κάποιοι από εσάς γνωρίζετε ότι συστήσαμε στις Γενικές Γραμματείες Επικοινωνίας και Ενημέρωσης το θεσμό της βράβευσης των οπτικοακουστικών έργων που αναφέρονται στα παιδιά. Προσθέτουμε σε αυτό το θεσμό βραβείο οπτικοακουστικών μέσων για παιδιά με θέμα την Αναπηρία. Και αυτές οι ταινίες –υπάρχει, επίσης, δέσμευση του Προέδρου της ΕΡΤ- θα προβάλλονται και από την ΕΡΤ.

Έβδομη δέσμευση: Οι εκδόσεις –και παραμένω στον αριθμό 7 και φέτος, ίσως γιατί ήταν τυχερός πέρυσι- των Γενικών Γραμματειών Επικοινωνίας και Ενημέρωσης. Είναι το αλμανάκ με τα γεγονότα σε σύστημα Braille που εκδόθηκε πέρυσι και θα εκδίδεται κάθε χρόνο. Είναι το βιβλίο «Φύλλα Οικολογίας», το οποίο επίσης εκδόθηκε σε σύστημα Braille. Είναι μια νέα έκδοση, την οποία έχετε στα χέρια σας, που επιμελήθηκε η κ. Μαρίνα Οικονόμου και αναφέρεται στο στίγμα της ψυχικής ασθένειας. Τέτοιου είδους εκδόσεις -αποτελεί δέσμευση- θα συνεχίσουμε να κάνουμε, είτε τυπωμένες στο χαρτί, είτε σε ηλεκτρονική μορφή στο ιστότοπο των Γενικών Γραμματειών Επικοινωνίας και Ενημέρωσης.

Άκουσα με πολύ ενδιαφέρον αυτό που είπε ο κ. Κουζέλης: Συνεργασία με επιλεγμένους φορείς για τη δημιουργία μοντέλου διάχυσης των ιδεών. Θα σας πω κ. Κουζέλη μια μικρή επιφύλαξη που έχω: Ενώ συμφωνώ απολύτως μαζί σας ότι πρέπει να γίνει η διάχυση αυτή στο χώρο των ΜΜΕ, που τουλάχιστον εγώ ως Υπουργός έχω την ευθύνη, θα ήθελα και να μείνω. Δηλαδή, να προσπαθήσουμε αφού συσταθεί μια ομάδα ανθρώπων που θα δουλέψει στην κατεύθυνση που προτείνατε, να διαχύσουμε αυτές τις ιδέες, να στείλουμε αυτές τις ιδέες στις τοπικές κοινωνίες, όχι μέσα από τους Δήμους και τις Κοινότητες –δεν το υποτιμώ, είναι πολύ σημαντικό- αλλά εγώ θα μείνω πιστός στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου ως Υπουργός υπεύθυνος για τα ΜΜΕ. Άρα, θα πάμε στα περιφερειακά ΜΜΕ, στους περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς, στα τοπικά ραδιόφωνα, στις περιφερειακές εφημερίδες και εκεί θα δουλέψουμε με ανθρώπους που τους ξέρουμε και μας ξέρουν -ξέρουν τα στελέχη των Γενικών Γραμματειών Επικοινωνίας και Ενημέρωσης – προσπαθώντας να περάσουμε τις όποιες ιδέες, τα όποια ντοκιμαντέρ, τα όποια κείμενα, έτσι ώστε η τοπική κοινωνία σε κάθε γωνιά της Ελλάδας να αρχίσει να μαθαίνει κάποια πράγματα από αυτά που συζητήθηκαν εδώ και θα συζητηθούν και πάλι του χρόνου.

Αυτή ήταν η έβδομη, αλλά ουσιαστικά η δέσμευση που είναι πραγματικά προσωπική. Θα ήθελα να είναι λίγο διαφορετική. Είναι μια δέσμευση που δεν έχει να κάνει με το πρόσωπο που βλέπετε να μιλά μπροστά σας αυτή την ώρα, αλλά με τον κάθε Υπουργό υπεύθυνο Μέσων Ενημέρωσης βρίσκεται σε αυτή τη θέση Είναι δηλαδή, η προσπάθεια να βάλεις τις βάσεις –και πιστεύω ότι έχουν μπει σε κάποιο ποσοστό αυτές οι βάσεις- ώστε ασχέτως προσώπων, θεσμοί, δράσεις, λειτουργίες να μπορούν να προχωρήσουν, να πετάξουν σαν το περιστέρι που είδατε ίσως κάποιοι από εσάς στο ντοκιμαντέρ των παιδιών από τον Ίλιον και να έχουν τη δική τους πτήση στο χώρο, στο χρόνο χωρίς να εξαρτώνται από πρόσωπα υπουργών ή όχι. Αυτό θα προσπαθήσω να το κάνω πράξη με τους υπαλλήλους των Γενικών Γραμματειών Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, με τη Γενική Γραμματέα κ. Παπαδά. Όλους αυτούς οι οποίοι το έχουν αγκαλιάσει ως πολύ προσωπική τους υπόθεση, έτσι ώστε -επαναλαμβάνω- ασχέτως του όποιου υπουργού βρίσκεται στη θέση που βρίσκομαι σήμερα εγώ, οι πρωτοβουλίες να γίνονται πράξη.

Αντιλαμβάνομαι ότι στην πρώτη δέσμευση που ανέφερα, αυτή της δημιουργίας ενός πιο στοχευμένου συνεδρίου τον επόμενο χρόνο, χρειάζεται να εντάξουμε –το είχε πει ο κ. Αλεξίου από πέρσι, δεν έγινε φέτος, αλλά ποτέ δεν είναι αργά, το είπε και ο κ. Κολλάτος νωρίτερα- την υπόθεση η οποία αφορά ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας: Τα άτομα που είναι αυτιστικά. Κι εδώ θέλουμε τη βοήθειά σας. Δεν έχω να σας πω πολλά περισσότερα. Πιστεύω πολύ στο ότι η πραγματική δουλειά φαίνεται σε μικρά πράγματα. Πιστεύω πολύ στο ότι ο ρόλος ενός πολιτικού εξαντλείται όταν μπορέσει μια ιδέα που θα ακουστεί κάποιο απόγευμα σε ένα γραφείο, να την κάνει πράξη. Να δημιουργήσει τις συνθήκες, να ανοίξει το δρόμο, ώστε αυτή να λειτουργήσει από κει και πέρα από μόνη της. Πέρυσι είχα ευχηθεί να έρθει σύντομα ο χρόνος που δεν θα χρειαστεί να ξανακάνουμε ούτε συνέδρια, ούτε φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, ούτε ειδικό κανάλι για τα άτομα με Αναπηρία, γιατί όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που όλοι συζητάτε και όλοι σκέφτεστε: Με την ισότητα. Διότι αν πραγματικά υπήρχε ισότητα στην κοινωνία, δεν θα χρειάζονταν τέτοιου είδους ημερίδες, τέτοιου είδους συνέδρια, τέτοιου είδους φεστιβάλ. Θα εθεωρούντο αυτονόητα και λογικά. Θα ευχηθώ το ίδιο και φέτος. Ξέρω ότι δεν θα γίνει μέχρι του χρόνου, ίσως ούτε και μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια. Αλλά έχει σημασία ότι αρχίζουμε να μαζευόμαστε κάποιοι άνθρωποι γύρω από μια ιδέα που προωθεί την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία στα ΜΜΕ και το αντίστροφο, που όπως γνωρίζετε, είναι και το πιο δύσκολο.

Ήρθαν λίγοι δημοσιογράφοι αυτές τις ημέρες και παρακολούθησαν, είτε το φεστιβάλ είτε το συνέδριο. Πέρυσι ήταν λιγότεροι, του χρόνου θα είναι περισσότεροι. Πρέπει να κερδίσουμε αυτούς τους ανθρώπους, να είναι πιο κοντά μας, όχι στη λογική του οίκτου που μέχρι τώρα πολλοί από αυτούς ήταν –και σας το λέω και από προσωπική εμπειρία την οποία έζησα ως δημοσιογράφος, γιατί έτσι είχα μάθει κι εγώ να αντιμετωπίζω τα θέματα των ατόμων με αναπηρία- αλλά στη λογική του πολίτη που κάνει πράξη τη συνταγματική επιταγή να συμπεριφέρεται ισοτίμως απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους πολίτες.

Σας ευχαριστώ πολύ που είσαστε εδώ μαζί μας. Ευχαριστώ που έχετε αγκαλιάσει αυτή την προσπάθεια. Δεν εναπόκειται πια σε μένα, αλλά και σε όλους εσάς, ώστε να συνεχιστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Σας ευχαριστώ.