Διαγωνιστικό - Ξένες Συμμετοχές
Ο Πολίτης Σαμ
Χρόνια πολλά θαλιδομίδη
Ο χορός του Φοίνικα
Τα μάτια μου
Πρόσκληση σε χορό
Η μνήμη του σώματος / Körpergedächtnis
Δυνατός!
Aριέλ
Braindamadj'd…Πράξη ΙΙ
Με άλλα μάτια
Όνειρα πέρα από την όραση
Μια ανάσα ζωής, Γιουλίκε
Αυτοσυντήρηση: η τέχνη της Ρίβα Λέρερ
Bramblitt
Γεννημένος νεκρός
Αφοπλισμένες και επικίνδυνες
Είμαι μαζί σου
Σαν πεταλούδα
Η τελευταία πτήση
Δικαιώματα ζωής - Γιόσι
Μαγική νύχτα
Πώς τρώγεται ένας ελέφαντας;
Μιλώντας στο Θεό
Τα παιδιά μιλούν: Επιληψία
Το όνειρο της Κύρας” ή “Ούτε και οι πιγκουίνοι μπορούν να πετάξουν
Ο Πολίτης Σαμ
Tzo Μούλινς │ Καναδάς │2006 │ 80 λεπτά
Σύνοψη: Μια τολμηρή προσωπογραφία ενός ιδιαίτερου πολιτικού, του Σαμ Σάλλιβαν, που πέρασε στη διεθνή πολιτική σκηνή ως ο τετραπληγικός δημοτικός σύμβουλος με το ριγέ κοστούμι ο οποίος κατάφερε να εκλεγεί δήμαρχος του Βανκούβερ. Ιδιαίτερα διεισδυτικός, ο σκηνοθέτης Τζο Μούλινς συνδυάζει την «πολεμική» ατμόσφαιρα της προεκλογικής εκστρατείας με προσωπικές στιγμές από την καθημερινή ζωή του «πολίτη Σαμ». Ένα ωμό, αλλά διασκεδαστικά βιντεοσκοπημένο ημερολόγιο που μετρά αντίστροφα τις ημέρες έως την εκλογική αναμέτρηση.
Βιογραφικό: O Tzo Μούλινς είναι ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Η δική του φυλή-Η δημοσιογραφία του Π. Σάιναθ, που απέσπασε βραβεία, όπως η Ασημένια Πλακέτα στα Διεθνή Τηλεοπτικά Βραβεία του Σικάγο και το Βραβείο Έμπνευση στο Παγκόσμιο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βίζιονς.
Bραβεία - Διακρίσεις: Καναδάς, Βικτόρια Φεστιβάλ Ανεξάρτητων Δημιουργών Κινηματογράφου και Βίντεο, 2006-7.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Χρόνια πολλά θαλιδομίδη
Κιμ Φλίτκροφτ │ Μ. Βρετανία │2004 │ 49 λεπτά
Σύνοψη: Ο Ματ Φρέιζερ είναι καταξιωμένος μουσικός, ηθοποιός, περφόρμερ και παρουσιαστής τηλεοπτικών προγραμμάτων. Εξαιτίας της θαλιδομίδης που χορηγούνταν στη μητέρα του όταν ήταν έγκυος, γεννήθηκε με ατροφία στα χέρια. Με αφορμή την πεντηκοστή επέτειο από την ανακάλυψη της θαλιδομίδης, ξεκινά ένα ταξίδι στο χρόνο ερευνώντας την ιστορία του φαρμάκου. Το ταξίδι αυτό τον οδηγεί στη Βραζιλία, όπου η θαλιδομίδη εξακολουθεί να χορηγείται και μια νέα γενιά «παιδιών της θαλιδομίδης» μεγαλώνει, την ίδια στιγμή που η φαρμακευτική αυτή ουσία επιστρέφει δυναμικά στην Ευρώπη. Ο σκηνοθέτης Κιμ Φλίτκροφτ έχει δουλέψει πολλά χρόνια ως ντοκιμαντερίστας και σκηνοθέτης τηλεοπτικών σειρών στη Μεγάλη Βρετανία.
Βιογραφικό: Ο Κιμ Φλίτκροφτ γυρίζει κυρίως ντοκιμαντέρ. Στις τελευταίες του δημιουργίες συγκαταλέγονται τα Cutting Edge: Girls Αlone και Boys Alone, δύο ντοκιμαντέρ για εντεκάχρονα κορίτσια και αγόρια, αντίστοιχα, που ζουν μόνα και ο Guyana Trouble in Paradise, μικρή σειρά για το ρόλο μιας τριτοκοσμικής κυβέρνησης.
Φεστιβάλ Superfest, Σαν Φρανσίσκο, 2005. Φεστιβάλ "Πώς ζούμε", Μόναχο, 2005. Φεστιβάλ Assim Vivemos, Βραζιλία, 2005. Βραβεία: βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Superfest.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Ο χορός του Φοίνικα
Καρίνα Έππερλαϊν │ ΗΠΑ │2006 │ 16 λεπτά
Σύνοψη: Μια ταινία για την ομορφιά και τη δύναμη του ατόμου που αψηφά τις προκαταλήψεις περί «αναπηρίας». Ο χορευτής Χόμερ Αβίλα ο οποίος έχει συνεργαστεί με γνωστούς χορογράφους όπως η Τουάιλα Θαρπ, ο Μπιλ Τ. Τζόουνς και ο Μαρκ Μόρρις, χάνει το δεξί του πόδι και το μεγαλύτερο μέρος του γοφού του από καρκίνο. Η ταινία είναι ένα τρυφερό ποίημα που αποκαλύπτει ότι με τη δύναμη της καρδιάς και της θέλησης μπορεί να πραγματοποιηθεί ακόμα και το απίθανο. Μέσα από συνεντεύξεις, πρόβες στο στούντιο και θεατρικές παραστάσεις, γινόμαστε μάρτυρες μιας βαθιά συγκινητικής συνεργασίας. Η αλληλοβοήθεια, η αμοιβαία εμπιστοσύνη και η διαδικασία της σωματικής και ψυχικής ενδυνάμωσης κατανικούν τις δυσκολίες της ζωής.
Τρία χρόνια μετά τον ακρωτηριασμό του, ο Χόμερ πεθαίνει. Μόνο σε ελάχιστους ανθρώπους είχε αποκαλύψει την απόφασή του να διακόψει τη θεραπεία και να συνεχίσει το χορό. Μολονότι ο θάνατος του Χόμερ δεν επηρέασε το γύρισμα της ταινίας, κατέδειξε την ουσιαστική ανάγκη να διαφυλαχθεί η κληρονομιά που άφησε.
Βιογραφικό: Ανεξάρτητη δημιουργός ταινιών, η Καρίνα Έπερλαιν είναι τριάντα χρόνια καλλιτέχνιδα στο χώρο του θεάτρου, καθηγήτρια και σκηνοθέτις. Έχει αναπτύξει ένα προσωπικό ποιητικό όραμα για το θέατρο μέσα από τη σκηνοθεσία και τη συμμετοχή της σε πρωτότυπα θεατρικά έργα. Έχει επίσης ταξιδέψει εκτενώς με τις ταινίες της, οργανώνοντας συζητήσεις και εργαστήρια σε φεστιβάλ, πανεπιστήμια, συνέδρια και κοινοτικές ομάδες.
Βραβεία - Διακρίσεις: Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο (βραβείο Golden Gate).Αμερικανικό Φεστιβάλ Χορού "Χορός για την κάμερα". Ατλαντικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, Νέα Σκωτία. Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Χορού Cinedans (Άμστερνταμ). Φεστιβάλ Κινηματογράφου Crossroads. Φεστιβάλ "Χορός μπροστά στην κάμερα" του Συνδέσμου Ταινιών για τον Χορό, στο Λίνκολν Σέντερ της Νέας Υόρκης. Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ντένβερ.Ινστιτούτο Τεχνών του Φλιντ.Φεστιβάλ Κιν/φου της Φλόριντα. Φεστιβάλ Κινηματογράφου Heartland. Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Χοτ Σπρινγκς. Φεστιβάλ IDA DocuWeek Showcase, Λος Άντζελες. Διεθνές Φεστιβάλ Μπαλέτου του Μαϊάμι. Φεστιβάλ Χορού Jacob’s Pillow. Φεστιβάλ Κιν/φου Mill Valley. Φεστιβάλ Κιν/φου Νάσβιλ. Γυναικείο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Βραχωδών Ορέων.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Τα μάτια μου
Έρλεντ Μο │ Δανία │2006 │ 19 λεπτά
Σύνοψη: Η Κάτια, δεκαέξι χρόνων, και η Κάθριν οκτώ, έχουν αναπτύξει ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική, τη φύση και, γενικότερα, με τις αισθήσεις. Η Κάτια και η Κάθριν είναι τυφλές, αλλά έχουν αναπτύξει τις υπόλοιπες αισθήσεις τους σε τέτοιο βαθμό, που –σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους– τις βιώνουν με πρωτοφανή ενθουσιασμό. Ο σκηνοθέτης Έρλεντ Ε. Μο μάς παρουσιάζει τα δύο κορίτσια δίνοντάς μας την εικόνα που έχουν για τον κόσμο μέσα από τις αισθήσεις τους: έναν κόσμο εξίσου πλούσιο αλλά και διαφορετικό από τον δικό μας. Οι θεατές της ταινίας έχουν την ευκαιρία να «ξανα-ανακαλύψουν» τον κόσμο μέσα από μια ποιητική εμπειρία.
Βιογραφικό: Ο Έρλεντ Μο είναι σκηνοθέτης και παραγωγός ντοκιμαντέρ. Μεταξύ άλλων, έχει βραβευτεί για τα ντοκιμαντέρ του Welcome to Denmark (Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Οδησσού 2003) and Can You Die in Heaven (Οδησσός 2005).
Βραβεία - Διακρίσεις: Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Οντένσε (2006). Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ. CPH Dox 2006, Κοπεγχάγη. Φεστιβάλ Κινηματογράφου Doc Point Doc, Ελσίνκι 2007. Φεστιβάλ Docsbarcelona, Ισπανία 2007. Φεστιβάλ ZagrebDox, Κροατία 2007. Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ "Είναι όλα αλήθεια", Σάο Πάολο. Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Σικάγο, ΗΠΑ. Πολυπολιτισμικό Εικαστικό Φεστιβάλ Yunnan (Yunfest). Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Παιδιά Kristiansand (2007). Βραβεία: Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ (Αργυρό αρκουδάκι, 2006).
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Πρόσκληση σε χορό
Γκέρχαρντ Σικ │ Γερμανία │2006 │ 89 λεπτά
Σύνοψη: Η 39χρονη χορεύτρια και χορογράφος Γκέρντα Καίνιχ από την Κολωνία πάσχει από ατροφία των μυών. Επειδή ο οργανισμός της δεν μπορεί να δημιουργήσει μυϊκό ιστό, δεν έχει καμιά δύναμη στα χέρια και στα πόδια. Εξαρτάται από το ηλεκτρικό της καροτσάκι. Ωστόσο, όταν ανεβαίνει στη σκηνή, συναρπάζει το κοινό.
Η ταινία παρουσιάζει τις φάσεις δημιουργίας της χορευτικής παράστασης «Countercircles» στο Ναϊρόμπι, δίνοντας μια ασυνήθιστη εικόνα της σκληρής κοινωνικής πραγματικότητας και της κουλτούρας της ανατολικής Αφρικής. Στην παράσταση συμμετέχουν πέντε χορευτές –με και χωρίς αναπηρία–, οι περισσότεροι εκ των οποίων προέρχονται από τις φτωχογειτονιές του Ναϊρόμπι. Μαζί τους εμφανίζονται και δύο χορευτές από την ομάδα της Γερμανίας.
Βιογραφικό: Ο Γκέρχαρντ Σικ σπούδασε κινηματογράφο, τηλεόραση και θέατρο στην Κολωνία και το Τελ-Αβίβ. Έκτοτε εργάζεται ως μοντέρ και σεναριογράφος σε παραγωγές ντοκιμαντέρ.
Βραβεία - Διακρίσεις: 2ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ για τους Ανάπηρους, Κόλντινγκ, Δανία, 2006. Φεστιβάλ Dance On Camera 2007, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ. Φεστιβάλ Κινηματογράφου Picture This… 2007, Κάλγκαρι, Καναδάς. Βραβεία: Φεστιβάλ Κινηματογράφου Picture This…, εύφημη μνεία, κατηγορία: ντοκιμαντέρ άνω των 30 λεπτών.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Η μνήμη του σώματος / Körpergedächtnis
Κάτια Γκίρκε-Σολτς │ Γερμανία │2004 │ 15 λεπτά
Σύνοψη: Στο ντοκιμαντέρ παρακολουθούμε την Έλενα Βήλε να προπονείται στις πολεμικές τέχνες. Η ίδια πάσχει από εγκεφαλική πάρεση. Με επαναληπτικές ασκήσεις εγγράφει στη μνήμη του σώματός της ορισμένους τύπους κινήσεων. Τι συμβαίνει όμως όταν η παραμικρή κίνηση θα πρέπει συνεχώς να ανακαλείται εκ νέου μέσω του εγκεφάλου; Η μνήμη του σώματος παρουσιάζει τη μάχη της Έλενας Βήλε με το σώμα της, αλλά και τον προσωπικό της αγώνα σε έναν κόσμο όπου τα άτομα με αναπηρία βρίσκονται στο περιθώριο.
Βιογραφικό: Η Κάτια Σολτς έκανε πολιτιστικές σπουδές στο Βερολίνο. Από το 1997 γυρίζει ντοκιμαντέρ μικρού μήκους και συνεργάζεται σε κινηματογραφικές παραγωγές με μικρό προϋπολογισμό.
Βραβεία - Διακρίσεις: Φεστιβάλ Κιν/φου Breaking Down Barriers, 2006 (Μόσχα). Το Άλλο Φεστιβάλ Κινηματογράφου (Μελβούρνη). Πολυάριθμες προβολές: Procap "Mal she'n", Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους "Πώς ζούμε", 2005 (Ελβετία). Κινηματογραφικό Μουσείο Μονάχου 2004: Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και Βίντεο (Κάσελ), Υπαίθριο Φεστιβάλ Κινηματογράφου (Βάιτερστατ), Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους OpenEyes (Μάρμπουργκ), Lange Nacht der Wissenschaften (Βερολίνο).
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Δυνατός!
Φίλλις Φέρμερ │ Γερμανία │2005 │ 15 λεπτά
Σύνοψη: Ο Ντόμενικ πάσχει από το Σύνδρομο Τουρέτ – όπως λέει ο ίδιος «είναι σαν να έχεις λόξιγκα στο μυαλό». Πώς αισθάνεται κανείς όμως όταν τον κοροϊδεύουν τα άλλα παιδιά για τις εκφράσεις του προσώπου του; Πώς νιώθει κανείς όταν οι κινήσεις του κεφαλιού του κινούν υποψίες και ο κόσμος τον κοιτάζει σαν ο ίδιος να μην είναι στα καλά του; Μέσα του ο Ντόμενικ αισθάνεται ακριβώς όπως και οι συνομήλικοί του. Ο Ντόμενικ δεν κρύβεται, του αρέσει η παρέα και –το κυριότερο– έχει βρει φίλους που τον αποδέχονται και τον καταλαβαίνουν. Η ταινία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της τηλεοπτικής σειράς «Stark! (Δυνατός) – Τα παιδιά μιλούν για τον εαυτό τους».
Βιογραφικό: Η Φίλλις Φέρμερ έχει εργαστεί ως συντάκτις στον πολιτικό Τύπο και σε εκδοτικούς οίκους, καθώς και ως παραγωγός στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Το 1995 ιδρύει την εταιρεία παραγωγής Küppers & Horn Film. Από τότε έχει αναλάβει την παραγωγή πολλών ντοκιμαντέρ για το ZDF και άλλα γερμανικά τηλεοπτικά κανάλια.
Βραβεία - Διακρίσεις: Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους "Πώς ζούμε", Μόναχο 2005. Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τσενάι, Ινδία 2005. Βραβεία: πρώτο βραβείο Koelner Medienpreis, 2006.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Άριελ
Ζαν Μαρκ Ντεκάν │ Γαλλία │2006 │ 34 λεπτα
Σύνοψη: Από πολύ μικρή η Αριέλ ονειρευόταν να ανέβει στη σκηνή. Μολονότι γεννήθηκε κωφή, άρχισε να χορεύει ήδη από τα τρία της χρόνια και αργότερα σπούδασε υποκριτική και παντομίμα. Χάρη στην αποφασιστικότητά της, η Άριελ έμαθε να εκπληρώνει τα όνειρά της παρά την αναπηρία της. Στα δεκαεφτά της αποφασίζει να δώσει εξετάσεις σε μια φημισμένη σχολή χορού στη Νέα Υόρκη, με την ελπίδα να γίνει επαγγελματίας χορεύτρια.
Βιογραφικό: Ο Ζαν-Μαρκ Ντεκάν έχει κάνει τεχνικές σπουδές στον κινηματογράφο (μοντάζ, διεύθυνση ηθοποιών, χειρισμός μουλτικάμερας, συγγραφή σεναρίου). Από την ηλικία των δεκαοκτώ ετών γυρίζει ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ. Από το 1994 καταπιάνεται με το θέμα «αναπηρία και τέχνη».
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Braindamadj'd…Πράξη ΙΙ
Πωλ Νάντλερ │ Καναδάς │2006 │ 50 λεπτά
Σύνοψη: Πριν από δέκα χρόνια ο Πωλ Νάντλερ ήταν ένας υπερδραστήριος άνθρωπος. Στα τριάντα του, βρίσκεται εγκαταλειμμένος σ’ ένα δρόμο της Αιγύπτου, ύστερα από τροχαίο ατύχημα, χωρίς ρούχα, με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και σε κωματώδη κατάσταση. Τον έχουν αφήσει να πεθάνει. Το Braindamadj'd…Πράξη ΙΙ παρακολουθεί τον Πωλ Νάντλερ στον αγώνα που δίνει με πάθος, τρομερή δύναμη και αποφασιστικότητα για να ξανακερδίσει τη ζωή που είχε πριν το ατύχημα. Αποτυπώνει τόσο τα σαρκαστικά σχόλια του ίδιου πάνω στην πρόοδό του, όσο και τις παρατηρήσεις των ανθρώπων που συμμετέχουν στην αποκατάστασή του. Η ταινία είναι ένας προσωπικός απολογισμός, που εξερευνά τη βασανιστική διαδικασία της σωματικής και ψυχολογικής αποκατάστασης, και μας επιφυλάσσει ένα απρόσμενο τέλος.
Βιογραφικό: Ο Πωλ Νάντλερ, ακραία επαναστατικός καλλιτέχνης στον χώρο της τηλεόρασης, έπαθε βαριές εγκεφαλικές βλάβες σε ένα τροχαίο ατύχημα που παρά λίγο να του στοιχήσει τη ζωή. Η νέα του κατάσταση τον υποχρέωσε να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του. Παρά το γεγονός ότι έπρεπε να ζει με τις συνέπειες μιας βαριάς κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης, επέστρεψε στο πανεπιστήμιο για να πάρει το πτυχίο του. Από τότε που γύρισε το ντοκιμαντέρ του, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο παρουσιάζοντας την βραβευμένη του ταινία.
Βραβεία - Διακρίσεις: Βραβείο "γκραν πρι" Ιαπωνίας. Βραβείο Gemini, καλύτερο βιογραφικό ντοκιμαντέρ και καλύτερη σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ. Διεθνές Φεστιβάλ Κιν/φου για Άτομα με Αναπηρίες Superfest XXVI, αριστείο και βραβείο πνεύματος. Το Άλλο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, καλύτερη ταινία του φεστιβάλ. Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους και Βίντεο του Yorkton, βραβείο καλύτερου υποκειμενικού ντοκιμαντέρ. Φεστιβάλ Picture This..., καλύτερο ντοκιμαντέρ από δημιουργό με αναπηρία. Επίσημη επιλογή: Φεστιβάλ Βίντεο του Dallas, φεστιβάλ Image et Sante, Φεστιβάλ Ψυχικής Υγείας Frames of mind, Φεστιβάλ Κινηματογράφου για την Αναπηρία- Δανία, Φεστιβάλ Κινηματογράφου για την Αναπηρία-Μόσχα, Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Docnz, Διεθνές Κιν/φικό Φεστιβάλ Ανεξάρτητων Δημιουργών στις Βρυξέλλες.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Με άλλα μάτια
Νταν Μονσώ │ Αυστραλία │2006 │ 16 λεπτά 5 δευτερόλεπτα
Σύνοψη: Μια πειραματική, ανθρώπινη και αποκαλυπτική εξερεύνησητης ζωής με τύφλωση. Οι δημιουργοί της ταινίας πειραματίζονται με διάφορα εκφραστικά μέσα και τεχνικές για να δραματοποιήσουν τις συζητήσεις τριών γυναικών με τύφλωση από την Αυστραλία. Ο θεατής καλείται να απολαύσει την ομορφιά του κόσμου όπως τον αντιλαμβάνονται αυτές οι γυναίκες. Η ταινία χαρακτηρίστηκε από το περιοδικό Realtime OnScreen «οπτική απόλαυση».
Βιογραφικό: Ο Νταν Μονσώ έχει αποσπάσει βραβεία για animation και συγγραφή σεναρίου (Karaoke Nomad Squad, 2003 and EcoTVC: Coastal Crisis, 2004). Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά.
Βραβεία - Διακρίσεις: Καλύτερη ταινία στο Φεστιβάλ Κιν/φου του Fleurieu το 2006. 1ο βραβείο στο Φεστιβάλ Κιν/φου και Βίντεο Black Maria το 2007. Καλύτερη ταινία στο Πειραματικό Φεστιβάλ Ήχου - Κινηματογράφου που έγινε στο Laredo του Τέξας το 2006. Χρυσό αριστείο στο Κινηματογραφικό και Μουσικό Φεστιβάλ του Park City το 2007. Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ - επίσημη επιλογή.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Όνειρα πέρα από την όραση
Χάιντι Βίλκμαν │ Μ. Βρετανία │2005 │ 21 λεπτά 37 δευτερόλεπτα
Σύνοψη: Ένα πειραματικό ντοκιμαντέρ για τρεις ασυνήθιστους τρόπους όρασης. Γυρισμένη με κάμερα super 8 και 16 χιλ., η ταινία εξερευνά τον κόσμο και τα όνειρα τριών τυφλών καλλιτεχνών, με μια ευφάνταστη χρήση ήχου, εικόνας και κινουμένων σχεδίων. Πρόκειται για τα όνειρα και τις εμπειρίες τριών ανθρώπων των οποίων τα πρωταρχικά βιώματα δεν υπήρξαν ποτέ οπτικά.
Βιογραφικό: Η Χάιντι Βίλκμαν σπούδασε φωτογραφία, κινηματογράφο και τηλεόραση και ντοκιμαντέρ στη Βρετανία. Έχει γυρίσει ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ. Στις τελευταίες της δουλειές περιλαμβάνεται και η συμμετοχή της, μαζί με άλλους συν-δημιουργούς, στην παραγωγή του πολυμεσικού έργου «H Κόλαση του Δάντη».
Βραβεία - Διακρίσεις: Gallery, κινηματογραφική εκδήλωση, Χάκνι, Λονδίνο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Brief Encounters, Μπρίστολ 2005 (Καλύτερη ταινία στην κατηγορία "Βρετανικές ταινίες" / Νοέμβριος 05). 12/05 The Horse Hospital, Λονδίνο. Πρόγραμμα Αποφοίτων Masters του Goldsmiths College, Λονδίνο. 02/06 Προβλήθηκε στο τηλεοπτικό πρόγραμμα του Sky YouTV ‘Shortcutters’ με συνέντευξη της σκηνοθέτη. Προβλήθηκε στο Κιν/φικό Φεστιβάλ Shortcutters 2006, Λονδίνο. Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ofensiva 2006, Βρότσλαβ (Μπρεσλάου), Πολωνία. Βασιλικά Βραβεία Σπουδαστών Τηλεόρασης 2006, Ηνωμένο Βασίλειο – υποψήφιο για βράβευση στην κατηγορία "βρετανικών, μεταπτυχιακών, μη πραγματιστικών ταινιών. Ταινίες Μικρού Μήκους, Βίλνιους – Φεστιβάλ Ευρωπαϊκών Κιν/φικών Σχολών 2006. 007 Φεστιβάλ IFCT – πρόκειται να ενταχθεί στην περιοδεία του φεστιβάλ σε ΗΠΑ και Ευρώπη.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Μια ανάσα ζωής, Γιουλίκε
Σουζάννε Ράις │Ολλανδία │2004 │ 15 mins
Σύνοψη : Για τη Γιουλίκε τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα μέχρι στιγμής. Έχασε τον πατέρα της πριν από οκτώ χρόνια, και η ίδια πάσχει από μια χρόνια ασθένεια του ανοσοποιητικού. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πηγαίνει κάθε δύο εβδομάδες για μετάγγιση, πράγμα που συχνά την εξαντλεί. Η μικρή της αδελφή έχει την ίδια ασθένεια και μαζί μοιράζονται τον πόνο και τις απογοητεύσεις. Η Γιουλίκε και η αδελφή της μας δείχνουν ότι κάποιες φορές η στενοχώρια και η κακή τύχη είναι απλώς μέρος της ζωής.
Βιογραφικό: Η Σουζάννε Ράες σπούδασε Πολιτιστική Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και παρακολούθησε μαθήματα βίντεο στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Έχει γυρίσει πολλά ντοκιμαντέρ όπως το Noise (σχετικά με την επικοινωνία μεταξύ γιατρών και ασθενών) και το Pain (σχετικά με τις επιπτώσεις του χρόνιου πόνου).
Βραβεία - Διακρίσεις: Φεστιβάλ Cinekid, Οκτώβριος 2004. Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ. Φεστιβάλ Κινηματογράφου One World, Πράγα 2005. Φεστιβάλ Παιδικού Κιν/φου Sprockets, Δημοκρατία της Τσεχίας, 2005. Φεστιβάλ Canada Buster 2005. Διεθνές Τηλεοπτικό Φεστιβάλ Βαρκελώνης, 2005. Φεστιβάλ Aule de Cine, Βαρκελώνη 2005. Φεστιβάλ Κιν/φου Ευρωπαϊκής Νεολαίας της Φλάνδρας, Βέλγιο 2006. Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Parnu, Εσθονία 2006. Φεστιβάλ "Μπροστά στα παιδιά", Ρουμανία 2006. Βραβεία: βραβείο UNICEF καλύτερης ταινίας στο διεθνές φεστιβάλ τηλεόρασης, 2005.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Αυτοσυντήρηση: η τέχνη της Ρίβα Λέρερ
Σάρον Σνάιντερ │ ΗΠΑ │2005 │ 32 λεπτά
Σύνοψη : Η ταινία ζωντανεύει μέσα από τους πίνακες της Ρίβα Λέρερ πορτρέτα διανοουμένων, καλλιτεχνών και ακτιβιστών από το κίνημα για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία στο Σικάγο. Μέσα από τους πίνακες οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να αντιληφθούν την αναπηρία ως ένα κοινωνικό, πολιτικό και επαναστατικό στοιχείο της εποχής μας αλλά και πώς διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο ανθρώπων με αναπηρία στις αρχές του 21ου αιώνα.
Βιογραφικό: Η Σάρον Σνάιντερ και ο Ντέιβιντ Μίτσελ είναι οι ιδρυτές της εταιρίας παραγωγής Brace Yourselves, που υπήρξε η πρώτη ανεξάρτητη εταιρία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών και βίντεο με θέμα την αναπηρία. Η πρώτη τους ταινία Vital Signs: Crip Culture Talks Back (Σημεία ζωής: η κουλτούρα των «σακάτηδων» αντιμιλά) κέρδισε, μεταξύ άλλων βραβείων, το γκραν πρι του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Επανένταξης του Όκλαντ στη Νέα Ζηλανδία το 1996. Η ταινία αυτή προσδιόρισε την φύση και τον τρόπο έκφρασης της κουλτούρας των ατόμων με αναπηρία, καλύπτοντας δύο γενιές διανοούμενων, ακτιβιστών και καλλιτεχνών με αναπηρία.
Βραβεία - Διακρίσεις : Dis/This 2007, Νέα Υόρκη. Κινηματογραφικό Φεστιβάλ για την Αναπηρία, Λονδίνο 2005. Κινηματογραφικό Φεστιβάλ για την Αναπηρία, Μελβούρνη 2004. Βραβεία: Φεστιβάλ Breaking Down Barriers, Μόσχα 2005, καλύτερη ταινία. Φεστιβάλ Superfest, Όουκλαντ 2005, απονομή επαίνου. Φεστιβάλ Picture This, Κάλγκαρι 2005, εύφημη μνεία.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Bramblitt
Μίκα Φέρρις │ ΗΠΑ │2005 │ 13 λεπτά 30 δευτερόλεπτα
Σύνοψη:«Χάνοντας την όρασή μου η ψυχή μου γέμισε οργή. Με τη ζωγραφική φαίνεται ότι βρήκα έναν τρόπο να αποδώσω την αναπηρία μου στον Θεό, στη φύση, ή δεν ξέρω σε τι άλλο. Τι περίεργο όμως, η ζωή έχει μια λύση για όλα τα πράγματα. Μέσα από τη ζωγραφική ανακάλυψα μια ηρεμία που δεν είχα γνωρίσει πριν χάσω την όρασή μου». Το ντοκιμαντέρ είναι ένα πορτρέτο του καλλιτέχνη Τζον Μπράμπλιτ, ο οποίος δεν άφησε την απώλεια της όρασής του να κατανικήσει την ικανότητά του στη ζωγραφική. Παρακολουθούμε τις ψυχικές και σωματικές διεργασίες που περνά προκειμένου να φέρει σε πέρας κάθε του έργο.
Βιογραφικό:Ο Μίκα Φέρρις ςπούδασε κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα. Μεταξύ άλλων, ήταν σκηνοθέτης και παραγωγός του ντοκιμαντέρ The Free School (2000-2002).
Βραβεία - Διακρίσεις: Φεστιβάλ Σπουδαστών Angelus, φιναλίστ, Σεπτέμβριος 2006.Περιοδεύον Φεστιβάλ Nextframe Διεθνών Φοιτητικών Ταινιών και Βίντεο του Πανεπιστημιακού Συνδέσμου Κιν/φου και Βίντεο, φιναλίστ, Αύγουστος 2006. Συνεταιρισμός Δημιουργών Κινηματογράφου του Τέξας, Ντέντον-Τέξας, Μάρτιος 2006. Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Χοτ Σπρινγκς, Οκτώβριος 2005. Φεστιβάλ Βίντεο του Ντάλας, Αύγουστος 2005. Βραβεία: βραβείο media Barbara Jordan - ειδική συμμετοχή - ατομικό.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Γεννημένος νεκρός
Γιάσεκ Πιοτρ Μπλάβουτ │ Πολωνία │2004 │ 53 λεπτά
Σύνοψη: O 24χρονος Ρόμπερτ βρίσκεται στα σωφρονιστικά ιδρύματα της Κρακοβίας από τα δεκαπέντε του. Εντάσσεται σ’ ένα πρόγραμμα κοινωνικής επανένταξης που οργανώνουν οι φυλακές σε συνεργασία με ένα ίδρυμα για παιδιά με νοητική καθυστέρηση. Σιγά σιγά, δουλεύοντας καθημερινά με τα παιδιά και τους εφήβους, ο Ρόμπερτ, νευρικός και ζορισμένος στην αρχή, ανακαλύπτει μιαν άλλη ζωή από την παγερή σιωπή της φυλακής. Είναι αυστηρός όταν πρέπει, αλλά επίσης τραγουδά, χορεύει και κρατά τα παιδιά από το χέρι στο παιχνίδι. Ανακαλύπτει τον κόσμο των αισθημάτων και κυρίως τη συγκίνηση που προσφέρει η ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία με τη διαφορετικότητα.
Βιογραφικό:Ο Γιάσεκ Πιοτρ Μπλάβουτ σπούδασε κινηματογράφο στο Λοτζ της Πολωνίας. Διδάσκει στη μεταπτυχιακή σχολή σκηνοθεσίας «Αντρέι Βάιντα». Έχει συνεργαστεί ως σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός σε περισσότερες από 80 ντοκιμαντέρ. Μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Βραβεία-Διακρίσεις: IDFF Κρακοβίας, Πολωνία 2004, μπρούτζινο άλογο και βραβείο κριτικής επιτροπής της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συλλόγων Συζήτησης για Ταινίες. Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Γκουάνγκζου, 2004, ακαδημαϊκό βραβείο. Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Βουδαπέστη 2005, δεύτερο βραβείο. Κινηματογραφικό Φεστιβάλ "Εσύ κι εγώ", Kolobrzeg 2004, "γκραν πρι". Φεστιβάλ Media Film "Menaced Man", Λοτζ 2004, ειδικό βραβείο. Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ, 2004. Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μελβούρνης, 2005. Ουκρανικές Ημέρες Ντοκιμαντέρ, Συγκείμενο-Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ουκρανία 2006, βραβείο. Φεστιβάλ Κινηματογράφου για την Αναπηρία, Δανία 2006, βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Αφοπλισμένες και επικίνδυνες
Νταϊάνα Νάφταλ | ΗΠΑ |2006 | 15 λεπτά
Σύνοψη: Δύο γυναίκες που γεννήθηκαν με ένα χέρι αναπτύσσουν μέσω διαδικτύου μια σχέση ψυχολογικής αλληλοϋποστήριξης. Και οι δύο νιώθουν άνετα μόνο όταν καλύπτουν την αναπηρία τους. Τι θα γίνει όταν συναντηθούν στη Νέα Υόρκη με στόχο να εκθέσουν αυτό το απόκρυφο σημείο του κορμιού τους; H ταινία καταδεικνύει τον αγώνα για μια νέα ηθική και μια νέα αντίληψη όσον αφορά την εικόνα του σώματος σε αντίθεση με την κατανόηση και την επαφή την οποία αρχικά επιζητούσαν. Παρά τις αρχικές δυσκολίες, μια νέα αίσθηση της εικόνας του σώματος εδραιώνεται.
Βιογραφικό: Η Νταϊάνα Νάφταλ είναι ιδρυτικό μέλος της ConnecTV, του μοναδικού τηλεοπτικού προγράμματος στις ΗΠΑ για άτομα με αναπηρία. Έχει δουλέψει ως κοινωνική λειτουργός με κακοποιημένα παιδιά, άστεγους και γυναίκες που φέρουν τον ιό HIV. Επίσης είναι επαγγελματίας ηθοποιός με εμφανίσεις σε πολλές παραγωγές εκτός Μπρόντγουει (Off-Broadway).
Βραβεία - Διακρίσεις: Διεθνές Φεστιβάλ Ανεξάρτητων Δημιουργών Κινηματογράφου και Βίντεο, Συρακούσες, ΗΠΑ. Βραβεία: Φεστιβάλ Κιν/φου Picture This…, Καναδάς, εύφημη μνεία στην κατηγορία των ντοκιμαντέρ.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Είμαι μαζί σου
Μασιέ Ανταμέκ │ Πολωνία │2005 │ 26 λεπτά
Σύνοψη: Μια ταινία για την αγάπη και την αφοσίωση των «ανθρώπων του παρασκηνίου»: τους γονείς που συνοδεύουν τα παιδιά τους στο νοσοκομείο. Περνούν εβδομάδες και μήνες στους θαλάμους κάτω από αντίξοες συνθήκες: κοιμούνται σε καρέκλες ή στο πάτωμα, χωρίς να είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές ανάγκες της ατομικής καθαριότητας και του σπιτικού φαγητού. Ωστόσο λίγο τους απασχολεί η βολή τους. Γιατί αυτό που έχουν στο μυαλό τους είναι να βρίσκονται συνεχώς στο προσκεφάλι του παιδιού τους. Τους κεντρικούς ρόλους έχουν τρεις γονείς με τα παιδιά τους: η μητέρα του Ντέιβιντ, ενός αγοριού με καρκίνο, ο πατέρας της Πατρίτσιας, η οποία έχει υποβληθεί σε μεταμόσχευση νεφρού, και η μητέρα της Αλίσιας, ενός κοριτσιού με καρδιακή πάθηση.
Βιογραφικό: Ο σκηνοθέτης Μασιέ Ανταμέκ σπούδασε πολωνική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Γκντανσκ και σκηνοθεσία στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου, Τηλεόρασης και Θεάτρου στο Λοτζ. Ο Μασιέ Ανταμέκ είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Βραβεία - Διακρίσεις: Cracaw Film Fest, Chicago International Doc Film Festival AWARDS Best doc at Doc days (Beirut), Silver Award at AlZazzera Film Fest, Grand Prix at Roshd Fil Fest (Iran), Certificate of finalist in TV New York Festivals, Best doc at the end of Pier INTFF (England).
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Σαν πεταλούδα
Ewa Pieta │ Πολωνία │2004 │ 29 λεπτά
Σύνοψη: Ο Πρζέμεκ γεννήθηκε τετραπληγικός. Η φυσική του αναπηρία δεν του επέτρεπε να μιλήσει και να κινηθεί. Μέχρι την ηλικία των έξι χρόνων πίστευε ότι δεν διέφερε από τους άλλους και ότι η μητέρα του κατανοούσε τις άναρθρες κραυγές που έβγαζε για να εκφραστεί. Το αγόρι μεγάλωνε και ωρίμαζε, ωστόσο όλοι τον θεωρούσαν νοητικά καθυστερημένο. Όταν έγινε οκτώ χρονών, η μητέρα του, που αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, αναγκάστηκε να τον κλείσει σε κάποια κλινική. Ο Πρζέμεκ έμεινε εκεί για οκτώ ακόμη χρόνια.Όλοι τον θεωρούσαν "φυτό". Συνειδητοποιώντας πως κανένας δεν είχε αντιληφθεί ότι, παρά την αναπηρία του, ήταν διανοητικά υγιής, προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τον κόσμο γύρω του πεταρίζοντας τα βλέφαρά του. «Κανένας δεν με αντιμετώπιζε ως φυσιολογικό άτομο. Ένιωθα σαν να με είχαν θάψει ζωντανό». Τελικά έγινε το θαύμα. Μια θεραπεύτρια του κέντρου ανακάλυψε τυχαία τον κώδικα σημάτων του Πρζέμεκ. Η ζωή του δεκαεξάχρονου πήρε άλλη τροπή. Διδάχθηκε τη γλώσσα της οπτικής επικοινωνίας (Bliss), τα σύμβολα της οποίας είναι κατανοητά από το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που θα τα «διαβάσει». Παρόλο που ο Πρζέμεκ δεν μπορεί να μιλήσει, γράφει ποιήματα και τραγούδια για να δείξει «πόσο όμορφο είναι να ζει παρά αλλά και χάρη στην αναπηρία του.
Βιογραφικό: Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Τμήμα Πολωνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, στο Τμήμα Συγγραφής Σεναρίων της Πολωνικής Σχολής Κινηματογράφου του Λοτζ και στο Τμήμα Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου «Κριστόφ Κισλόφσκι» του Πανεπιστημίου της Σιλεσίας στο Κατοβίτσε. Το έργο της έχει αποσπάσει βραβεία.
Βραβεία - Διακρίσεις: Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Paernu, 2005. Επιλέχθηκε για να αντιπροσωπήσει την Πολωνική τηλεόραση στο 2005 INPUT conference.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Η τελευταία πτήση
Υβ Λανγκλουά │ Καναδάς │2007 │ 78 λεπτά
Σύνοψη: Ποιητής και συγγραφέας, ο Κλωντ Μεσσιέ είχε μια γεμάτη ζωή και μεγάλη καριέρα, παρά τη σοβαρή εκφυλιστική ασθένεια που του στέρησε από την παιδική του ηλικία την ικανότητα ελέγχου όλων του των μελών. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τις τελευταίες ημέρες αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου, που αφιερώθηκε στον αγώνα για την αναγνώριση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία: για να έχουν δικαίωμα στην εργασία, στην ευπρεπή διαβίωση, στη σεξουαλικότητα και στην αξιοπρέπεια. Καθώς η ασθένειά του γινόταν όλο και πιο ανυπόφορη, ο Κλωντ Μεσσιέ υπήρξε ένας από τους πρώτους Καναδούς στους οποίους επετράπη να καπνίζουν νόμιμα μαριχουάνα για θεραπευτικούς λόγους.
Βιογραφικό: Κινηματογραφιστής και μοντέρ για πάνω από 25 χρόνια, αλλά και κοινωνιολόγος, επικοινωνιολόγος και συγγραφέας, ο Υβ Λανγκλουά έχει διακριθεί για τις ταινίες και τις δημοσιεύσεις του για θέματα που αφορούν τις μειονότητες και τα κράτη του τρίτου κόσμου. Οι ταινίες του έχουν αποσπάσει βραβεία στον Καναδά και τις ΗΠΑ και έχουν μεταδοθεί από πολλά τηλεοπτικά κανάλια.
Avant-Premiere.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Δικαιώματα ζωής - Γιόσι
Ντούκο Τέλλεγκεν │ Ολλανδία │2004 │ 28 λεπτά
Σύνοψη: Τι είναι «φυσιολογικό»; Ο Γιόσι είναι δεκαέξι χρονών και πάσχει από το σύνδρομο Asperger, μια διαταραχή που σχετίζεται με τον αυτισμό. Όταν αναγκάζεται να μεταγραφεί σε ένα ειδικό σχολείο για παιδιά με αναπηρίες βαριάς μορφής, ο Γιόσι θα χαθεί ανάμεσα στους δύο κόσμους. Τότε ονειρεύεται να γίνει «φυσιολογικός».
Βιογραφικό: Ο Ντούκο Τέλλεγκεν γυρίζει ντοκιμαντέρ πάνω σε θέματα κοινωνικού περιεχομένου. Επίσης εργάζεται ως βοηθός στην παραγωγή και τη σκηνοθεσία πολλών κινηματογραφικών παραγωγών ανά τον κόσμο. Οι ταινίες του έχουν διακριθεί διεθνώς.
Βραβεία - Διακρίσεις: Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ (πρεμιέρα). Human Rights Watch Λονδίνο, Νέα Υόρκη). Διεθνές Φεστιβάλ Κιν/φου του Λοκάρνο. Εικόνες του 21ου Αιώνα. Βραβεία: 58ο Φεστιβάλ Κιν/φου του Λοκάρνο, ειδική μνεία, ανθρώπινα δικαιώματα. Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Parnu, βραβείο γαλλικής πρεσβείας. Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Παιδιά και Νέους Buster Copenhagen, βραβείο Buster για ντοκιμαντέρ. Βραβείο για τα δικαιώματα των παιδιών στο Όσναμπρουκ (2006). Υποψήφιο για το βραβείο νεολαίας του Movie Squad, καθώς και για το βραβείο για τα δικαιώματα των παιδιών (Romania Signis 2006).
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Μαγική νύχτα
Γιούνι Χιλτούνεν │ Φιλανδία │2006 │ 15 λεπτά
Σύνοψη: Ο Χανς Τίιρα είναι τυφλός. Τα καλοκαιρινά βράδια κάνει έναν μοναχικό περίπατο στο δάσος των πουλιών. Θέλει να ακούει το τραγούδι τους κάθε βράδυ, αδημονώντας για τη μία και μοναδική «μαγική νύχτα»: «Κάθε καλοκαίρι είναι ευλογημένο με μία ή δυο μαγικές νύχτες. Αυτές είναι οι ώρες του λυκόφωτος μεταξύ δύο πολύ ζεστών ημερών, και τότε ο κόσμος των ήχων του δάσους μεθάει το μυαλό: πουλιά, πουλιά, πουλιά!»
Βιογραφικό: Ο Γιούνι Χιλτούνεν έχει γυρίσει 20 ντοκιμαντέρ. Από το 1990 εργάζεται στο χώρο του κινηματογράφου. Το ντοκιμαντέρ του Blatnoi Mir (2001), για τρεις ρώσους φυλακισμένους, βραβεύθηκε διεθνώς. Σήμερα εργάζεται ως παραγωγός-σκηνοθέτης στο Ελσίνκι (Katharsis Films).
Βραβεία - Διακρίσεις: Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Ελσίνκι, Φινλανδία. Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τάμπερε, Φινλανδία 2007. Φεστιβάλ Κινηματογράφου "Είναι όλα αλήθεια" του Μεξικό, 2007. Φεστιβάλ για Άτομα με Αναπηρία του Κινισκίνο, Φινλανδία.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Πώς τρώγεται ένας ελέφαντας;
Ρικ Ράνταλ | Αυστραλία | 2006| 20 λεπτά
Σύνοψη: Καθένας μας μπορεί να πληγεί από ψυχική ασθένεια. Κι αν συνέβαινε σε κάποιον συνάδελφο, σ’ έναν καλό φίλο ή σε κάποιο συγγενή; Κι αν συνέβαινε σ’ εσένα; Έξι κάτοικοι της Μελβούρνης μιλούν ανοιχτά για την προσωπική τους εμπειρία ως ψυχικά ασθενείς, για το στιγματισμό τους από τον περίγυρο, για την επανένταξή τους στο εργασιακό περιβάλλον και για τη χαρά της ζωής μετά την ανάρρωση.
Βιογραφικό: Ο Ρικ Ράνταλ έχει γυρίσει πολλά ντοκιμαντέρ και ταινίες με ανθρωπιστικό περιεχόμενο, αποσπώντας διεθνή αναγνώριση. Έχει ασχοληθεί με την ανεργία, τη σωματική και νοητική αναπηρία, τους ιθαγενείς. Ο ιδιαίτερος τρόπος της δουλειάς του υπήρξε αποτελεσματικός όσον αφορά την ενημέρωση συγκεκριμένων ομάδων πάνω σε θέματα υγείας.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Μιλώντας στο Θεό
Καβέ Μπαχραμί Μογκαντάμ | Ιράν |2004 | 30 λεπτά
Σύνοψη: Εξέταση, διάγνωση, θεραπεία και αντιμετώπιση τριών ψυχωτικών ασθενών στην Ψυχιατρική Κλινική «Ράαζι».
Βιογραφικό: Ο Καβέ Μπαχραμί Μογκαντάμ έχει γυρίσει 12 ταινίες μικρού μήκους (μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και κινουμένων σχεδίων). Απέσπασε το πρώτο βραβείο για την ταινία Hobab στον Καναδά (CIAF 1992).
Βραβεία - Διακρίσεις: Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Τεχεράνης, 2004: "γκραν πρι" κριτικής επιτροπής. Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Kish: βραβείο καλύτερης φωτογραφίας.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
Τα παιδιά μιλούν: Επιληψία
Άνκε Λέμαν-Έχτερναχτ | Γερμανία |
Σύνοψη: H επιληπτική κρίση είναι παροδική εκδήλωση και/ή σύμπτωμα που οφείλεται στη μη φυσιολογική, υπερβολική ή συγχρονισμένη νευρολογική δραστηριότητα, μια «θύελλα» εν κρανίω. Η επιληπτική κρίση έχει πολλές και διάφορες αιτίες. Αλλά με μόνο μία εκδήλωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κανείς «επιληπτικός» – εκτός κι αν έχει και άλλες, επαναλαμβανόμενες κρίσεις, χωρίς φανερό αίτιο. Τρεις νεαροί ρεπόρτερ πέρασαν τέσσερις εβδομάδες σε μια κλινική για παιδιά στο Μπήλεφελντ για να μάθουν περισσότερα για την ασθένειά τους και ίσως να την ξεπεράσουν. Μιλούν για το πρόβλημά τους στο ταινιάκι που γύρισαν οι ίδιοι. Το Kids Reporting είναι εβδομαδιαία σειρά στην τηλεόραση του WDR. Σκοπός της εκπομπής είναι να δώσουν ένα βήμα στα παιδιά να παρουσιάζουν θέματα μέσα από τη δική τους ματιά. Γυρίζοντας ταινίες, τα παιδιά μαθαίνουν να χειρίζονται το μέσο της τηλεόρασης.
Βιογραφικό: Η Άνκε Λέμαν-Έχτερναχτ ζει και εργάζεται στην Κολωνία. Δημοσιογράφος, σκηνοθέτις, παραγωγός και σεναριογράφος, συνεργάζεται με την τηλεόραση και υπηρεσίες πρόνοιας για νέους: μαθαίνει σε παιδιά πώς να γυρίζουν ταινίες και να χειρίζονται τα μέσα ενημέρωσης.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας
“Το όνειρο της Κύρας” ή “Ούτε και οι πιγκουίνοι μπορούν να πετάξουν
Gisa Hillesheimer | Γερμανία | 2004 | 8 λεπτά
Σύνοψη: H Κύρα είναι έξι χρόνων. Είναι παράλυτη εκ γενετής. Ζωγραφίζει έναν πιγκουίνο. Αγαπάει τους πιγκουίνους και τους επισκέπτεται συχνά στον ζωολογικό κήπο. Της αρέσει το κουνιστό τους περπάτημα και να τους βλέπει να κολυμπάνε. Λέει: «Μπορώ να το κάνω κι εγώ αυτό!» Επίσης της αρέσει να κάνει κούνια, να πηδά από τον αλτήρα, να τσαλαβουτάει στα νερά, να γυρίζει γύρω γύρω πάνω στα αλογάκια του λούνα παρκ, να παίζει χάντμπολ και πολλά πολλά ακόμη. Και καμιά φορά ονειρεύεται δύο Κύρες. Η μία είναι νεράιδα...
Βιογραφικό: Η Γκίζα Χίλλεσχαϊμερ σπούδασε κινηματογράφο και τηλεόραση στο Βερολίνο και φωτογραφία στο Όφενμπαχ. Από το 1984 έχει κάνει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και εγκαταστάσεων εικόνας και ήχου. Έχει γυρίσει πολλά ντοκιμαντέρ και ταινίες μικρού μήκους.
Βραβεία - Διακρίσεις: 26ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βάιτερστατ, 2002, Γερμανία.
Επιστροφή στην αρχή της σελίδας