Διαγωνιστικό - Ελληνικές Συμμετοχές

Άνθρωποι απλοί σαν τα παιδιά

Ιωάννης Κασπίρης | Ελλάδα | 2007 | 35 λεπτά

Φωτογραφία από την ταινία Σύνοψη: Παρακολουθούμε μια ομάδα ασθενών από το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (ΨΝΑ), το γνωστό «Δαφνί». Τους επισκεπτόμαστε σε δύο χρονικές περιόδους, με απόσταση επτά χρόνων μεταξύ τους. Κύριο χαρακτηριστικό των ανθρώπων αυτών είναι η προσπάθειά τους να επιβιώσουν στο ψυχιατρείο μέσα από την «προσωπική έκφραση». Εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτό ερώτημα η σχέση της ψυχικής διαταραχής με τη δημιουργία. Μέσα στα άσυλα τα προϊόντα των λιγότερο ή περισσότερο δημιουργικών στιγμών της ψυχικής διαταραχής, καμωμένα εν κρυπτώ, καταστρέφονται αμέσως είτε από τους ίδιους τους ασθενείς είτε από το προσωπικό. Όσα σώζονται παραμένουν λησμονημένα στη βαθιά ασυλιακή σιωπή. Όπως λησμονημένοι παρέμειναν και οι ίδιοι οι έγκλειστοι, ακινητοποιημένοι, εξουδετερωμένοι, ερμητικά φυλακισμένοι, όχι μόνο στο άσυλο αλλά και στο αίνιγμα της παραφροσύνης τους.

Φωτογραφία του σκηνοθέτη Βιογραφικό: Από το 1980 ο Γιάννης Κασπίρης παράγει και σκηνοθετεί προγράμματα για την ελληνική και τη διεθνή τηλεοπτική αγορά. Δημιούργησε την εταιρία παραγωγής «Illusion - Γιάννης Κασπίρης». Είχε την παραγωγή του ντοκιμαντέρ Το Κύκλωμα (2005), που προβλήθηκε στην τηλεόραση σε Ευρώπη και Αμερική.

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Βουβός κινηματογράφος ομιλών

Αλέξανδρος Παπαηλιού | 2007 | Ελλάδα |16 λεπτά

Φωτογραφία από την ταινία Σύνοψη: Η ταινία είναι η κινηματογράφηση ενός θεατρικού έργου, που έγραψαν μόνοι τους οι μαθητές του Λυκείου Κωφών και Βαρηκόων Αγίας Παρασκευής. Το θεατρικό τους έργο ονομάζεται «το γύρισμα μιας ταινίας». Μαζί με τους καθηγητές τους ανέβασαν αυτό το έργο με επιτυχία στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Καλλιτεχνικούς Αγώνες. Ένας σκηνοθέτης περιμένει τους ηθοποιούς του σε ένα πλατώ και όταν αυτοί επιτέλους έρχονται, αρχίζουν τα γυρίσματα. Νευρικές, χαρούμενες, αργές, γρήγορες, θλιμμένες λήψεις μέχρι να επιτευχθεί το καλύτερο αποτέλεσμα. Κουραστική και ατελείωτη η δημιουργία μιας ταινίας. Ο οπερατέρ στο τέλος κουράστηκε, βαρέθηκε και αποκοιμήθηκε. Η καλύτερη λήψη πήγε χαμένη… η χαρά όμως της συμμετοχής σε μια καλλιτεχνική δημιουργία είναι το πραγματικό κέρδος.

Φωτογραφία του σκηνοθέτη Βιογραφικό: Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά και Κινηματογράφο. Έχει εργαστεί σαν οπερατέρ, μοντέρ, σκηνοθέτης και παραγωγός. Είναι μέλος του Δ.Σ. της ΕΕΣ από του 2000. Εκδίδει μαζί με άλλους σκηνοθέτες το κινηματογραφικό και πολιτιστικό περιοδικό «ΔΙΑΓΩΓΗ ΜΗΔΕΝ».

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Παράσταση

Νίκος Αλευράς |Ελλάδα | 2004 | 20 λεπτά

Σύνοψη: Μια φορά και έναν καιρό, κοντά σε μια μεγάλη πόλη που την έλεγαν Αθήνα, ήταν ένα προάστιο που το έλεγαν Νέα Πεντέλη. Εκεί, τα Χριστούγεννα πάντα χιόνιζε, κοντά σ’ ένα πανέμορφο σπίτι που το λέγαν «Μαργαρίτα». Ξαφνικά βγήκε ο ήλιος, τα χιόνια έλιωσαν κι η «Μαργαρίτα» άνθισε και έβγαλε λουλούδια. Κι εκεί μαζεύτηκαν πολλά παιδάκια, και μιλάγανε, και τρώγανε, και πίνανε, και παίζανε, και δουλεύανε, και γελάγανε, κι ερωτευόντουσαν, και κάθε μέρα υπήρχε ατέλειωτη χαρά. Ώσπου ένα πρωινό αποφάσισαν μαζί με τον δάσκαλό τους ν’ ανεβάσουν ένα θεατρικό έργο. Διάλεξαν το γιαπωνέζικο παραδοσιακό παραμύθι: «Το κορίτσι με το πανέρι στο κεφάλι».

Βιογραφικό: Απόφοιτος της Σχολής Κινηματογράφου του Λυκούργου Σταυράκου. Είχε σημαντικό ρόλο στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου Αναπαράσταση. Το 1975 άρχισε να δουλεύει ως παραγωγός στην ελληνική τηλεόραση. Το 1977 η ταινία του Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι λογοκρίθηκε και απαγορεύτηκε. Το όνομα Νίκος Αλευράς είναι ψευδώνυμο για κάποιον που επέλεξε τη βουκολική ζωή και απομακρύνθηκε από το χώρο της σύγχρονης τέχνης, όπου ο μόνος σκοπός είναι το κέρδος.

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Πριγκίπισσα Χριστίνη

Ίρις Ζαχμανίδη | Ελλάδα | 2007 | 79 λεπτά

Φωτογραφία από την ταινία Σύνοψη: Η ζωή της Χριστίνης γίνεται ταινία. Η Χριστίνη, ένα κορίτσι 31 ετών, με σύνδρομο Down, ζει την καθημερινότητά της σε κέντρο εκπαίδευσης και απασχόλησης ατόμων με νοητική καθυστέρηση. Ντύνεται, βάφεται, φλερτάρει και θέλει να αρέσει –ο έρωτας κατέχει κεντρική θέση στη ζωή της. Η ιδιαίτερη όμως ενασχόλησή της με το θέατρο και η συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση Μπέλα Βενέτσια του Γιώργου Διαλεγμένου και του Λευτέρη Βογιατζή τη φέρνουν στο επίκεντρο του προβληματισμού ως προς το αν οι νοητικά καθυστερημένοι μπορούν να ενταχθούν στη λεγόμενη «ζωή». Mπορούν τα άτομα με νοητική καθυστέρηση να συνεργαστούν με τους λεγόμενους φυσιολογικούς; Τι έχουν οι τελευταίοι να κερδίσουν από τη συνεύρεση αυτή; Μπορούν τα άτομα με νοητική καθυστέρηση να επωφεληθούν από τη μικτή εκπαίδευση; Μπορούν τα άτομα με νοητική καθυστέρηση να κάνουν δική τους οικογένεια; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέτει η ταινία, και στα οποία απαντούν οι έχοντες ασχοληθεί με το θέμα, αλλά και τα ίδια τα άτομα με νοητική καθυστέρηση, που τα γνωρίζουμε καθ’ οδόν καθώς εκθέτουν τις προσωπικές τους εμπειρίες.

Φωτογραφία του σκηνοθέτη Βιογραφικό: Σπούδασε σκηνοθεσία στην Ελλάδα και πολιτικές επιστήμες και διαφήμιση στην Αμερική. Έχει μεγάλη επαγγελματική εμπειρία στο χώρο του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του πολιτισμού. Εκτός από την σκηνοθετική της δραστηριότητα, σήμερα εργάζεται στον Οργανισμό Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού (Διεθνείς Σχέσεις Προγράμματος).

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Στέλιος

Κώστας Κακογιάννης και Πάμπος Κουζάλης | Κύπρος | 2006 | 26 λεπτά

Φωτογραφία από την ταινία Σύνοψη: Ένα μάθημα δύναμης και ζωής από τον συνθέτη Στέλιο Πισή. Καθηλωμένος στο κρεβάτι εδώ και χρόνια λόγω μυϊκής δυστροφίας, μπορεί να κινεί μόνο τα δάχτυλα του ενός χεριού. Με το ποντίκι του ηλεκτρονικού υπολογιστή και με τη βοήθεια της τεχνολογίας, γράφει και ενορχηστρώνει μουσική. Μιλά ο ίδιος για τη μουσική, το πρόβλημά του και το βαθύτερο νόημα της ζωής. Για τον Στέλιο μιλούν η μητέρα του Αγλαΐα και η τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Μαρία-Έλενα.

Βιογραφικό: Ο Κώστας Κακογιάννης είναι βραβευμένος συνθέτης και μαέστρος. Έχει συνθέσει μουσική για μπαλέτο, καθώς και για τηλεοπτικές σειρές, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Η μουσική του έχει παρουσιαστεί σε διάφορες αίθουσες και θέατρα ανά τον κόσμο.

Ο Πάμπος Κουζάλης σπούδασε αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1998 εργάζεται ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση. Είναι ποιητής, στιχουργός και σεναριογράφος.

Ο Κώστας Κακογιάννης και ο Πάμπος Κουζάλης έχουν ιδρύσει το πολιτιστικό κέντρο «Παράκεντρο» και έχουν σκηνοθετήσει μια σειρά ντοκιμαντέρ, βίντεο-ποιήματα και μουσικά βίντεο.

Βραβεία - Διακρίσεις: 4ο Φεστιβάλ Κυπριακών Ταινιών μικρού Μήκους & Ντοκιμαντέρ (2007) (Βραβείο Μουσικής).

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Chip & Οvi

Παναγιώτης Ευαγγελίδης |Ελλάδα | 2007 | 46 λεπτά

Φωτογραφία από την ταινία Σύνοψη: Ο Τσιπ και ο Όβι γνωρίστηκαν σ’ ένα ορφανοτροφείο κοντά στην πόλη Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας σε εφηβική ηλικία. Είναι ανάπηροι, ο ένας στα χέρια εκ γενετής και ο άλλος στο πόδι από πολιομυελίτιδα. Οι μητέρες τους τους εγκατέλειψαν λίγο μετά τη γέννα, και τους ανέλαβαν κρατικά ορφανοτροφεία. Εδώ και ενάμιση χρόνο είναι ζευγάρι και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τη φτώχεια και τις δυσκολίες της ζωής, αλλά και τα γυρίσματα της σχέσης τους. Ονειρεύονται την κοινωνική διάκριση –ο Όβι θέλει να γίνει επαγγελματίας κάμεραμαν και ο Τσιπ ιδιοκτήτης πετρελαιοπηγών στο Τέξας.
Γύρισα την ταινία σε δέκα μέρες στην Κλουζ, με μόνους βοηθούς τον Τσιπ και τον Όβι, χωρίς οργάνωση παραγωγής ή κάποια χρηματική ή τεχνική βοήθεια.

Φωτογραφία του σκηνοθέτη Βιογραφικό: O Παναγιώτης Ευαγγελίδης γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι συγγραφέας και μεταφραστής λογοτεχνίας. Έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο και έχει εκδόσει τρία μυθιστορήματα. Το ντοκυμαντ;έρ Chip & Ovi είναι η πρώτη του ταινία.

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

MasterPiece – Μέρος Ι

Στέφανος Μονδέλος | Ελλάδα | 2007 | 25 λεπτά

Φωτογραφία από την ταινία Σύνοψη: «Masterpiece» είναι ο Στέλιος Πάγιας, γιατί, εκτός από το ενδιαφέρον που μας προκαλεί η όρεξη ενός ανθρώπου με σπαστική τετραπληγία για ζωή, μας δίνει και τη δυνατότητα να σκεφτούμε και να επανεξετάσουμε τους κοινά αποδεκτούς κανόνες της αισθητικής. Εφόσον η αναπηρία φαίνεται εξ ορισμού να μην ανταποκρίνεται σ’ αυτούς, ο Στέλιος μάς προκαλεί να ανακαλύψουμε νέους όρους, έτσι ώστε η αναπηρία και η ομορφιά να μην αποκλείουν κατ’ ανάγκη η μία την άλλη.

Φωτογραφία του σκηνοθέτη Βιογραφικό: έχει εργαστεί ως ηθοποιός, βοηθός σκηνοθέτη στο θέατρο και παραγωγός μουσικών ραδιοφωνικών εκπομπών. Έχει σκηνοθετήσει μια ταινία μικρού μήκους και ένα ντοκιμαντέρ για την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων στον οικοδομικό χάλυβα (Αν δεν πάθεις, δε θα μάθεις...;).

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας