Πρακτικά Ημερίδας

1^η ΕΝΟΤΗΤΑ

«Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία και ΜΜΕ»

          ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ: κα Τ. ΚΑΤΣΑΡΗ - ΒΑΦΕΙΑΔΗ

Εκδότρια ε/φ «Παρατηρητής της Θράκης»

 

Μ. ΠΑΠΑΔΑ - ΧΕΙΜΩΝΑ (Γ. Γ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ): Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι. Επιθυμώ καταρχήν να καλωσορίσω όλους εσάς που είστε μαζί μας, τους τοπικούς εισηγητές, αλλά και όλους όσοι συμμετέχετε στη σημερινή ημερίδα «Άτομα με αναπηρία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης».

 Είναι η τέταρτη κατά σειρά εκδήλωση που διοργανώνει σήμερα η Γενική Γραμματεία σε πόλεις της ελληνικής περιφέρειας. Μετά τη Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο και την Αλεξανδρούπολη και έπεται η Τρίπολη.

                        Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μιας γεωγραφικής σημειολογίας, επιδιώκουμε τον πλουραλισμό ιδεών και προτάσεων, καθώς και τη δημιουργική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στο δημόσιο αυτό διάλογο.

                        Σας καλωσορίζουμε λοιπόν και σας καλούμε να συμμετέχετε ενεργά σε αυτή την κοινωνική πρόκληση ή και πρόσκληση. Στόχος της είναι δύσκολο, αλλά σίγουρα εφικτός: να αναπτυχθεί με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα ο δημόσιος διάλογος για τα θέματα αναπηρίας στην Ελλάδα και να υπερβούμε στερεότυπα, παρανοήσεις και προκαταλήψεις που τα συνοδεύουν.

                        Όπως έχουν κατά καιρούς επισημάνει εκπρόσωποι συλλογικών φορέων των ατόμων με αναπηρία, τα τελευταία χρόνια τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη χώρα μας έχουν συμβάλλει στο να γίνει η αναπηρία πιο ορατή, να έρθει πιο κοντά στην κοινωνία.

                        Παρόλα αυτά όμως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν έχουν αποφύγει τις πολλαπλές παγίδες που συνοδεύουν την προβολή των θεμάτων που αφορούν στα άτομα με αναπηρία.

                        Αποτέλεσμα, συχνά προάγεται σε πρώτο πλάνο η αναπηρία και σε δεύτερο πλάνο ο άνθρωπος είτε ως ήρωας και νικητής της ζωής, είτε ως ανήμπορο άτομο, ακυρώνοντας τα δικαιώματά του ως πολίτη και υπονομεύοντας την ανθρώπινη και κοινωνική του διάσταση.

                        Η μη ικανοποιητική εικόνα των ατόμων με αναπηρία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, επιβεβαιώνεται και από τα πορίσματα έκθεσης που κατέθεσε στη Βουλή των Ελλήνων Ειδική Διακομματική Επιτροπή, η οποία είχε συσταθεί το  2005, με εντολή του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, προκειμένου να αποτυπώσει εμπεριστατωμένα και με εγκυρότατα τα ζητήματα που αφορούν στα άτομα με αναπηρία.

                        Η δημοσιοποίηση της έκθεσης της επιτροπής έδωσε την αφορμή για να ξεκινήσει η πορεία της Γενικής Γραμματείας, με την αμφίδρομη σχέση ΑΜΕΑ και Μέσων.

                        Με την αφετηρία που προανέφερα και ταυτόχρονα σχεδόν  με το 1^ο Διεθνές Συνέδριο τον Ιούνιο του  2006, εξελίσσεται ένας διάλογος με συνέπεια και συγκεκριμένη στόχευση.

                        Στο πλαίσιο αυτό ο Υπουργός Επικρατείας, κ. Θεόδωρος Ρουσόπουλος, κατά το   2ο  Διεθνές Συνέδριο, τον Ιούνιο του  2007, ανακοίνωσε τον προγραμματισμό δράσεων για τη διάχυση του διαλόγου στις τοπικές κοινωνίες, μέσα από τη συμβολή των αντίστοιχων τοπικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Έτσι, βρισκόμαστε σήμερα εδώ για την εκδήλωση αυτή.

                        Θυμίζω πολύ γρήγορα ότι στον ίδιο θεματικό άξονα εμπίπτουν οι παρακάτω δράσεις της Γενικής Γραμματείας, ορισμένες από τις οποίες έχουν ήδη θεσμοθετηθεί.

                        Η διοργάνωση ετήσιων διεθνών συνεδρίων με τη θεματική «Άτομα με Αναπηρία και Μέσα Ενημέρωσης», το 3^ο Διεθνές Συνέδριο θα διεξαχθεί φέτος  23 και  24 Ιουνίου στην Αθήνα.

                        Στα συνέδρια αυτά, που αποτελούν πλέον θεσμό, μετέχουν κατά μέσο όρο 45 ομιλητές και 400 σύνεδροι από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Για τις επιμέρους θεματικές μπορείτε να ανατρέξετε στα πρακτικά που έχουν αντίστοιχα εκδοθεί και είναι στη διάθεσή σας και σε έντυπη και σε ηλεκτρονική μορφή.

                        Η πραγματοποίηση κάθε χρόνο του Διεθνούς Φεστιβάλ Emotion Pictures ντοκιμαντέρ και αναπηρία, με ταινίες - ντοκιμαντέρ, που έχουν ως αποκλειστικό τους περιεχόμενο θέματα σχετικά με την αναπηρία.

                        Το φετινό φεστιβάλ θα διεξαχθεί  21 έως  23 Ιουνίου στο Νέο Μουσείο Μπενάκη. Στο περσινό συμμετείχαν 350 ταινίες από 38 χώρες, 3 από τις βραβευθείσες ταινίες θα παρακολουθήσετε στη συνέχεια.

                        Κάθε χρόνο το Ινστιτούτο Οπτικοαουστικών Μέσων πραγματοποιεί έρευνα κοινής γνώμης για την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία στα μέσα.

                        Σύμφωνα με τα στοιχεία της πρώτης έρευνας σε δείγμα 1.005 ατόμων, τηλεφωνικά, η οποία πραγματοποιήθηκε από το Μάρτιο έως τον Απρίλιο του  2007, το 55% των ερωτηθέντων, ενημερώνεται για τα θέματα των ατόμων με αναπηρία από το ραδιόφωνο.  Το 50% δηλώνει ενήμερο από τις εφημερίδες και το 41% από την τηλεόραση.

                        Το 68% δηλώνει λίγο ή σχεδόν ικανοποιημένο από την αντιμετώπιση του θέματος από τα Μέσα. Το 44% κρίνει ότι δεν ενημερώνεται αρκετά και το 9% καθόλου.

                        Τέλος, μόνο το 30% θεωρεί ότι τα Μέσα Ενημέρωσης έχουν συμβάλλει, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, στην επίλυση των προβλημάτων των ατόμων με αναπηρία.

                        Κατοχύρωση ελάχιστης διάρκειας προγράμματος, το οποίο απευθύνεται σε άτομα με αναπηρία, με βάση το νόμο 3592/ 2007 για την αξιολόγηση και αδειοδότηση επιχειρήσεων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

                        Ο χρόνος αυτός γίνεται από πεντάλεπτο δελτίο ειδήσεων σε επτάλεπτο, μεταξύ 5:00 και 11:00 το βράδυ και επίσης αντί για ένα ημίωρο που ίσχυε ανά 15μερο για εκπομπές λόγου, τέχνης, αθλητισμού, αυτός ο χρόνος μεγαλώνει και γίνεται 4 ώρες ανά βδομάδα.

                        Επίσης πριμοδοτείται κατά την αξιολόγηση και αδειοδότηση η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη διάρκεια μετάδοσης προγραμμάτων, που μπορεί να παρακολουθήσουν τα άτομα με αναπηρία, σε νοηματική γλώσσα, με αφήγηση ή υποτιτλισμό.

                        Θα αναφερθώ και στη λειτουργία του ψηφιακού καναλιού PRISMA από την ΕΡΤ, ενός πολυσυλλεκτικού καναλιού που απευθύνεται σε ολόκληρη την οικογένεια. Μέχρι τις αρχές του   2008 είχε εκπέμψει  δυο.100 ώρες στη νοηματική γλώσσα και άλλες  2.200 ώρες με υπότιτλους κατ' επιλογή.

                        Δημιουργία επίσης του πρώτου στο είδος του, ομιλούντα ιστότοπου με τη θεματική «Άτομα με αναπηρία και Μέσα». Επίσης ο διαδικτυακός τόπος στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας είναι ομιλών, ώστε όσοι έχουν δυνατότητα, έχουν προβλήματα όρασης να έχουν δυνατότητα πρόσβασης.

                        Ενθαρρύνεται ο δημόσιος διάλογος με τη διαμόρφωση ενός ευρέως αποδεκτού λεξιλογίου, αναφορικά με τα άτομα με αναπηρία, προς χρήση από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

                        Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε τον Οκτώβριο του   2006 μέσω ειδικής ηλεκτρονικής φόρμας στον ιστότοπο της Γενικής Γραμματείας. Στόχος ο εμπλουτισμός του δημοσιογραφικού οδηγού, ο οποίος είναι έξω και σας έχει διανεμηθεί.

                        Έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα κοινωνία της πληροφορίας η προμήθεια περίπου 50.000 αποκωδικοποιητών υψηλής τεχνολογίας, κόστους 15 εκατομμυρίων ευρώ.

                        Δεν πρέπει να παραλείψουμε τις πολυσέλιδες εκδόσεις της Γενικής Γραμματείας, γύρω από τη θεματική αυτή, στις οποίες συγκαταλέγεται ο ‘Δημοσιογραφικός Οδηγός', εργαλείο για την απαλοιφή των άστοχων αναφορών στους συμπολίτες με αναπηρία από τα μέσα, ο οποίος έχει ήδη προωθηθεί σε δημοσιογραφικές ενώσεις και πανεπιστημιακά τμήματα επικοινωνίας ανά την Ελλάδα.

                        Εκτύπωση σε Μπράιγ του ετήσιου «almanac» των τόμων « 2006 πολιτικά γεγονότα» και  «φύλλα οικολογίας  2006», ενώ ταυτόχρονα είναι υπό έκδοση τα φετινά.

                        Τα πρακτικά από τα δύο μέχρι στιγμής διεθνή συνέδρια, περίπου 3.000 αντίτυπα έχουν ήδη αποσταλεί σε ενδιαφερόμενους, δημόσιους, δημοσιογραφικούς, πανεπιστημιακούς φορείς και φορείς του αναπηρικού κινήματος.  Και βεβαίως προβλέπεται η έκδοση των πρακτικών από τις ημερίδες της Γενικής Γραμματείας στις πόλεις της περιφέρειας.

                        Η συλλογή ποιημάτων «Θεός στον Ορίζοντα» του 17χρονου Αλέξανδρου Δαμουλιάνου, σεναριογράφου του ομώνυμου ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στο 1^ο φεστιβάλ και το οποίο θα δείτε στη συνέχεια. Ο Αλέξανδρος είναι άτομο με τετραπληγία.

                        Ολοκληρώνοντας υπενθυμίζω ότι σε διεθνές επίπεδο στις 30 Μαρτίου  2007 υπογράφηκε στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, η πρώτη σύμβαση του  21^ου αιώνα, η οποία αφορά στα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία.

                        Η συγκεκριμένη σύμβαση, που υπογράφηκε καταρχήν από 97 κράτη - μέλη του Οργανισμού και μεταξύ αυτών και την Ελλάδα, αποτελεί ουσιαστικά αναγνώριση από τη διεθνή κοινότητα, ότι το υφιστάμενο πλαίσιο προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων που ισχύει για όλους τους πολίτες, δεν επαρκεί για τα άτομα με αναπηρία.

                        Η αναπηρία είναι οικουμενική. Αποτελεί προσωπική εμπειρία, αλλά ταυτόχρονα είναι και διαφορά συνθηκών και όρων ζωής. Η τήρηση των κανόνων δημοσιογραφικής δεοντολογίας, ως προς την προβολή θεμάτων αναπηρίας, συνιστά προαπαιτούμενο για την αποδέσμευση της σκέψης και της δημόσιας έκφρασης από στερεότυπα και προκαταλήψεις.

                        Ωστόσο από μόνη της δε φτάνει. Η ελευθερία της έκφρασης, η πολυφωνία, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η προστασία των ανηλίκων στον κόσμο της επικοινωνίας και η προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία στα μέσα, είναι ζητήματα που σχετίζονται άμεσα με την ποιότητα της δημοκρατίας ενός τόπου και ενός λαού.

                        Γι' αυτό το λόγο επιβάλλεται η συμμετοχή όλων μας στις προσπάθειες της σωστής προσέγγισης που θα προκύψει μόνο μέσα από τη διάδραση και ανάδραση μεταξύ αναπηρικού κινήματος, εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και της ελληνικής πολιτείας.

                        Η τυχόν αδυναμία ή η δυσκολία πρόσβασης στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, επιφέρει τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ακύρωση του πολίτη σε πολιτισμικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.  Και αυτόν τον αποκλεισμό καλούμαστε όλοι μαζί να αποτρέψουμε. Για να μη γίνουμε ακούσια συνεργοί.

                        Η πρόκληση είναι μεγάλη, αλλά από κοινού μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας και δίνω το λόγο στη συντονίστρια της πρώτης ενότητας, την κα Βαφειάδη.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ (Τ. ΚΑΤΣΑΡΗ - ΒΑΦΕΙΑΔΗ):  Σας καλημερίζω με τη σειρά μου. Ευχαριστούμε το Βουλευτή Ροδόπης τον κ. Πεταλωτή, το Νομάρχη Ροδόπης τον κ. Γιαννακίδη και τους Νομαρχιακούς Συμβούλους. Τον κ. Ιωαννίδη, εκπρόσωπο της ΑΔΕΔΥ, τη Δημοτική Σύμβουλο κα Σοφία Μενεσελίδου, τον Πρόεδρο του «ΣΕΥΠΕ», τον κ. Γιάννη Διακομίδη.

                        Έχουμε εκπροσώπηση και σε επίπεδο κορυφής, όσον αφορά τα Μέσα Ενημέρωσης. Δεν είμαι καθόλου καλή στα γραφειοκρατικά και στα πρωτόκολλα, παρόλα ταύτα νομίζω ότι έκανα και το καθήκον μου σε σχέση με το πρωτόκολλο.

                        Σας καλημερίζω όμως όλους και θα ήθελα να πω ότι είναι μεγάλη η χαρά μου, τυπική κουβέντα βέβαια, που σήμερα είμαστε όλοι εδώ μαζί και θέλω να ευχαριστήσω γι' αυτό τη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης και τη Γενική Γραμματέα Επικοινωνίας, την κα Μαργαρίτα Παπαδά - Χειμώνα και τα άλλα παιδιά του Υπουργείου Τύπου, όπως το λέγαμε παλιά, τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, όπως είναι σήμερα, που είναι εδώ κοντά μας και μας δίνει την ευκαιρία, ως απλούς πολίτες πρώτα και μετά ως δημοσιογράφοι και άνθρωποι των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, να συζητήσουμε ένα θέμα, προσωπικά τόσο σημαντικό για όλους μας.

                        Να συζητήσουμε για τα άτομα με αναπηρία και τη συμπεριφορά μας και τη συμπεριφορά των μέσων απέναντί τους. Θεωρώ αυτό το διάλογο αφετηριακό. Πιστεύω ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να ενημερωνόμαστε, να μορφωνόμαστε, να κουβεντιάζουμε.

                        Ζώντας στην επαρχία και ούσα σε μια εφημερίδα περιφερειακή, με το κυνήγι του χρόνου και με το κυνήγι της είδησης, ξέρουμε όλοι πόσο δύσκολο είναι να κουβεντιάσουμε, να συζητήσουμε και να κατανοήσουμε.

                        Γι' αυτό θεωρώ αυτήν εδώ τη σύναξη, όπου είμαστε όλοι μαζί, άτομα με αναπηρία και άτομα χωρίς αναπηρία, πάρα πολύ σημαντική, γιατί θα κουβεντιάσουμε και θα κουβεντιάσουμε  δυο σημαντικές ενότητες.

                        Θα κουβεντιάσουμε για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, είναι το κομμάτι που θα συντονίσω εγώ. Αλλά θα συζητήσουμε και πώς τα θέματα αναπηρίας θίγονται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

                        Προσωπικά θεωρώ ότι είμαστε στην αρχή. Είμαι πολύ χαρούμενη που, όπως όλοι σας έτσι κι εμείς οι των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, θα λάβουμε στο τέλος αυτές τις λαμπρές εκδόσεις της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, έτσι ώστε να έχουμε τα σαββατοκύριακα την ηρεμία μας, όταν δεν έχουμε ρεπορτάζ να διαβάσουμε.

                        Πρόλαβα και ξεφύλλισα τον οδηγό του κ.  Σκορδίλη. Τον θεωρώ εξαιρετικό. Δεν είχα καταλάβει και προσωπικά, γιατί από τα άτομα με ειδικές ανάγκες περάσαμε στα άτομα με αναπηρία.

                        Είναι ένα πολύ συστηματικό και καλό εγχειρίδιο και χαίρομαι που θα δούμε και κινηματογράφο. Αυτή η εκδήλωση είναι έτσι καμωμένη, που να μας δώσει την αφορμή και να ακούσουμε και να δούμε και να πάρουμε υλικό για να μελετήσουμε.

                        Θέλω να πω και κάτι άλλο. Ότι χαίρομαι προσωπικά, που είναι στην αίθουσα μαζί μας η κυρία η οποία μεταφράζει στη νοηματική. Θα ευχόμουν, νομίζω ότι ζώντας στην επαρχία και βλέποντας και τρόπους αυτής της εκδήλωσης, συνειδητοποιούμε όλοι πόσα πολλά έχουμε ως κοινωνία να κάνουμε.

                        Δε θεωρώ ότι έχουμε πετύχει προσωπικά πολλά στα Μέσα. Θα ευχόμουν στις εφημερίδες μας να υπήρχαν στήλες, ζω στην επαρχία, έχω συνείδηση του τι γίνεται, βέβαια επειδή έχω ζήσει σε  δυο πατρίδες, μπορώ να κάνω και τη σύγκριση.

                        Όταν μεγάλωνα, στη δεκαετία του '80, στον κοινωνικό βίο υπήρχαν δύο παραδείγματα, ο «Ζητιάνος» του Καρκαβίτσα, που τυχαίνει να είναι από την πατρίδα μου, από τα Γκράβαρα, όπου η αναπηρία ήταν ένα μέσο επιβίωσης και από την άλλη το παράδειγμα που μου έχει εντυπωθεί ήταν η κρυπτότης με την οποία αντιμετώπιζαν στη γειτονιά μου ένα παιδί με αναπηρία.

                        Ερχόμενη στην Κομοτηνή ήταν λίγο διαφορετικά. Βρήκα μπροστά μου το σύλλογο για άτομα με αναπηρία, τους «Αγίους Θεοδώρους». Όπως μου έχει εδώ και μια   20ετία περίπου, φανταστείτε πόσο πρωτοποριακοί ήταν οι Κομοτηνιοί, να έχουν σχέση κάποιων μυημένων ατόμων.

                        Και βέβαια μετά είχαμε την τύχη να έχουμε τον Αλέξανδρο Δεσηρλάρη που πραγματικά μας βοηθάει πάρα πολύ. Βέβαια τότε ο Αλέξανδρος δείχνει και την ευθύνη μας.

                        Μένουμε στον Αλέξανδρο, όπως ήμασταν τυχεροί που είχαμε και το σύλλογο «Περπατώ» και τον κ. Νταντανίδη που πραγματικά έχουν αυτό που λένε τα εγχειρίδια. Δηλαδή είναι άνθρωποι που αναγνωρίζουν ότι μπορεί να προχωρήσει η ισότητα στην κοινωνία και μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Μας επιμόρφωσαν και οι δυο τους.

                        Υπάρχουν βέβαια και άλλοι σύλλογοι στην περιοχή, λαμπροί σύλλογοι με λαμπρές προοπτικές. Εξάλλου έχουμε πάρα πολλά να κατακτήσουμε ως κοινωνία.

                        Όμως αυτά για μένα να σας περιγράψω και αυτές είναι οι απόψεις μου και με συγχωρείτε αν κατανάλωσα χρόνο, γιατί οφείλω να δώσω το χρόνο στους λαμπρούς συνομιλητές μου.

                        Είναι μαζί μας στο βήμα ο Αλέξανδρος Ταξιλδάρης, τον ξέρετε, είναι ο φίλος όλων, είναι αυτός που μας βάζει μπροστά να διορθωθούμε. Είναι ο Σάκης Νταντανίδης, ο Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ατόμων με κινητικά προβλήματα και Φίλων «Περπατώ».

                        Δίπλα μου είναι η κα Καλλινικάκη, από αυτό το Τμήμα, είναι Αντιπρόεδρος του Τμήματος Κοινωνικής Διοίκησης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, αυτό το Τμήμα που έχουμε αγαπήσει όλοι και αγαπάμε, γιατί έχει συνεχή κοινωνική παρέμβαση.

                        Επίσης στη δική μου ενότητα θα συμμετείχε ο κ. Σαϊτίν Μπόσταρτζι, ο οποίος έχει αποστείλει μια επιστολή ότι δε θα μπορέσει να παραβρεθεί για προσωπικούς λόγους. Εντούτοις εύχεται «να καταφέρουμε να βγάλουμε από το σπίτι τα ΑμΕΑ, που ακόμα και σήμερα εξακολουθούν να παραμένουν κλεισμένοι στις οικίες τους, με μοναδική παρέα την αναπηρία τους».

                        Να δώσω κατευθείαν το λόγο στον κ. Αλέξανδρο Ταξιλδάρη, τον Πρόεδρο του Συλλόγου Ατόμων με κινητικά προβλήματα και Φίλων «Περπατώ» και τον Παραολυπιονίκη μας. Να παρακαλέσω όλους όσους είναι μαζί μου στο πάνελ να σεβαστούν το χρόνο.

Α. ΤΑΞΙΛΔΑΡΗΣ: Καταρχήν ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, που μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε το βήμα και να μιλήσουμε για θέματα που άπτονται την αναπηρία και το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζεται η αναπηρία.

                        Επίσης ένα πάρα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους του Συλλόγου «Περπατώ», που η σημερινή ημερίδα, όσο καλούς και εξειδικευμένους ομιλητές και να είχε, δε θα είχε επιτυχία αν δεν είχε τη μαζικότητα που έχει σήμερα και τον κόσμο που έχει σήμερα. Πραγματικά αυτό είναι που κάνει την ημερίδα και γενικότερα τις ημερίδες να είναι πετυχημένες.

                        Μου είναι πολύ πιο εύκολο τελικά να κολυμπάω σε πολύ κρίσιμα meeting και διοργανώσεις, παρά να μιλάω σε κόσμο και θα έλεγα επίσης είναι ακόμα πιο δύσκολο γιατί ούτε τηλεόραση βλέπω, αλλά ούτε εφημερίδες πλέον διαβάζω.

                        Γιατί πιστεύω ότι όχι μόνο διαμορφώνουν και μορφώνουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά παραμορφώνουν, όπως θέλετε μπορείτε να το εννοήσετε αυτό.

                        Η ομιλία μου δε θα έχει να κάνει τόσο άμεσα με τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες, γιατί όταν πριν 8 χρόνια εγώ χτύπησα, είχα σαν βραβείο να το πω, απλά να «κερδίσω», μέσα σε εισαγωγικά, την αναπηρία μου.

                        Δεν είχα κάποιο cd rom ή dvd rom να μου φορτώσει στο σκληρό δίσκο εκείνη την ώρα που χτυπάω, τα δικαιώματα όλων των ατόμων με αναπηρίες. Όταν χρειάζεται να μάθω κάτι για τα δικαιώματα, απευθύνομαι κι εγώ στους κοινωνικούς λειτουργούς του συλλόγου μας.

                        Η ομιλία μου θα έχει να κάνει πιο πολύ με τους παραολυμπιακούς αγώνες και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και θα είναι και λίγο επίκαιρο, γιατί τον τελευταίο καιρό, λόγω των σκανδάλων, βάλλονται τα θέματα του αθλητισμού, τα θέματα που έχουν να κάνουν με Ολυμπιακούς Αγώνες και είναι άμεσα συνδεδεμένοι και οι Παραολυμπιακοί Αγώνες, γιατί δεν είναι κάτι διαφορετικό, απλά είναι παράλληλοι Ολυμπιακοί Αγώνες για αθλητές με αναπηρία.

                        Λέω ότι είναι επίκαιρο το θέμα, διότι έχουμε ακούσει τελευταία τα κανάλια να λένε αν θα πρέπει να έχουμε πρωταθλητισμό ή θα πρέπει να έχουμε τελικά μαζικό αθλητισμό στη χώρα μας.

                        Για ποιο λόγο γίνονται οι Παραολυμπιακοί ή οι Ολυμπιακοί Αγώνες, θα χρησιμοποιώ μόνο έναν όρο Ολυμπιακοί Αγώνες, για να μην κουράζω. Αν θα πρέπει να υπάρχουν, αν θα πρέπει να υπάρχουν όλα αυτά τα κίνητρα, πού αποσκοπεί, αν είναι θετικά ή αρνητικά.

                        Προσωπικά πιστεύω ότι έχουμε πολλά παραδείγματα από καταστάσεις που τα οφέλη τελικά πρέπει να τα ζυγίσουμε και να δούμε αν έχουμε θετικά ή αρνητικά.

                        Στο χέρι μας είναι να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο τα θετικά και να προσπαθήσουμε να βγάλουμε τα αρνητικά. Ένα παράδειγμα είναι η βία στα γήπεδα. Δηλαδή επειδή υπάρχει η βία στα γήπεδα, θα έπρεπε να γίνονται οι αγώνες με κενές τις εξέδρες; Σε καμία περίπτωση.

                        Θα πρέπει να βρούμε τρόπο να είναι γεμάτα τα γήπεδα, αλλά να μην υπάρχει βία. Έτσι πιστεύω και εγώ ότι στο σύγχρονο αθλητικό κίνημα, είναι αναγκαίο να υπάρχει πρωταθλητισμός, είναι αναγκαίο να υπάρχουν Ολυμπιακοί Αγώνες. Γιατί υπάρχει μεγάλη συμμετοχή, αν δεν υπήρχε ο πρωταθλητισμός δε θα υπήρχε μεγάλη συμμετοχή.

                        Έχουμε υψηλό επίπεδο θεάματος και μέσα από αυτό μπορούμε και έχουμε τεράστια αξία παραδειγματισμού και ένα ιδιαίτερο βάρος της αξίας του αθλητισμού.

                        Μέσα από αυτά έχουμε μια ανεκτίμητη εκπαιδευτική αξία. Και το λέω αυτό προσωπικά διότι βλέπω πόσο εύκολα μπορώ να περάσω στα παιδιά, στους νέους, στα σχολεία θέματα που άπτονται τον αθλητισμό και τα καλά του αθλητισμού, όντας Παραολυμπιονίκης, πολύ πιο εύκολα απ' ότι πριν από αυτή τη νίκη μου.

                        Δηλαδή προσπαθώ και τους λέω τα αρνητικά του αθλητισμού ή του πρωταθλητισμού, όπως είναι το ντόπινγκ, προσπαθώ να τους αναδείξω τα θετικά.

                        Σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω μια μικρή και γρήγορη αναδρομή του παραολυμπιακού κινήματος. Ξεκίνησε το 1948 σαν αθλητισμός αναψυχής και αποκατάστασης για τους τραυματισμένους από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε κακώσεις νωτιαίου μυελού. Έτσι ξεκίνησε στην Αγγλία στο Στόουκ Μάντεβιλ.

                        Το 1960 στη Ρώμη, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, ήταν πρώτη φορά που έγιναν οι παγκόσμιοι οι international Παραολυμπιακοί Αγώνες.

                        Το 1988 έγινε η σύνδεση των Ολυμπιακών Αγώνων με τους Παραολυμπιακούς Αγώνες και το   2004 πλέον είναι απόλυτα συνδεδεμένοι θεσμοί οι Ολυμπιακοί και οι Παραολυμπιακοί Αγώνες, από το '98 και μετά η Ελλάδα έχει εξίσωση των Ολυμπιονικών με τους Παραολυμπιονίκες, θεωρητικά σε ένα βαθμό τουλάχιστον και επιπλέον από το   2008, από το Πεκίνο και μετά, θεωρείται ένα από τα κορυφαία αθλητικά γεγονότα, όχι για το χώρο της αναπηρίας, αλλά γενικότερα για τα αθλητικά γεγονότα.

                        Και αυτό το πετυχαίνουμε γιατί αν πάρουμε τους Αγώνες της Αθήνας, θα δούμε ότι είχαμε 3.103 εκπροσώπους των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, στην Αθήνα και 68 τηλεοπτικούς σταθμούς που μετέδωσαν τους Αγώνες σε όλο τον κόσμο και συνολικά 617 ώρες προβολής.

                        Στην Ελλάδα είχαμε ανεβασμένη θεαματικότητα, η ΕΡΤ πρωτοπόρησε με 5 - 6 ώρες καθημερινής προβολής, που για μένα κι αυτό ήταν λίγο, σε σχέση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

                        Γιατί προβάλλονταν μόνο οι ολυμπιακές νίκες, τα μετάλλια και όχι συνολικά οι Παραολυμπιακοί Αγώνες και τα αθλήματα, ενώ έχουμε 3 κρατικά κανάλια και θα μπορούσε τουλάχιστον 1 από τα 3 να δείχνει καθημερινά Παραολυμπιακούς Αγώνες, γιατί το ζητούσε ο κόσμος, παρόλα αυτά δεν ήμασταν οι πρώτοι σε ακροαματικότητα στον κόσμο, την ώρα που εμείς διοργανώναμε τους Αγώνες.

                        Είχαμε βέβαια από τα υψηλότερα επίπεδα σε σχέση με άλλες χώρες, αλλά οι άλλες χώρες εκείνο το διάστημα δε διοργάνωναν τους Αγώνες. Δηλαδή η σύγκριση είναι λίγο άκαιρη.

                        Τι καταφέρνουμε; Επίσης να πω ότι το κίνημα της αναπηρίας και των Παραολυμπιακών Αγώνων, στο εξωτερικό τουλάχιστον έχει αρχίσει να αυξάνεται και να λαβαίνει πιο, να το πω, κύριες και σημαντικές για τον κόσμο θέσεις όταν παραολυμπιακά αθλήματα ενσωματώνονται όλο και περισσότερο σε αθλητικά γεγονότα.

                        Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το αυστραλιανό open έχουμε ταυτόχρονα με το τουρνουά τένις και τουρνουά τένις για αθλητές με αναπηρίες.

                        Επίσης τα παραολυμπιακά αθλήματα προβάλλονται γιατί προσφέρουν ολοκληρωμένο θέαμα. Έχουν και τον κοινωνικό χαρακτήρα, αλλά και το ενδιαφέρον του υψηλού αθλητισμού και των ρεκόρ και των επιδόσεων.

                        Θα πρέπει σε αυτό το σημείο να κοιτάξουμε την αντιμετώπιση της αναπηρίας και πώς θα γίνεται. Να μην έχουμε κακή ενημέρωση, έλλειψη εξειδικευμένων γνώσεων και αμηχανία προσέγγισης θεμάτων αναπηρίας.

                        Εκεί είναι που υστερούμε, εκεί είναι που υστερούν, ίσως άθελά τους, οι πιο πολλοί δημοσιογράφοι. Που προσπαθούν να προβάλλουν το θέμα της αναπηρίας.

                        Πρέπει να εστιάζουμε στον αθλητή και όχι στην αναπηρία. Βλέπουμε πολλές φορές ο ανταποκριτής ή ο δημοσιογράφος να ασχολείται με την αναπηρία, με την κακομοιριά και όχι με τον ίδιο τον αθλητή.

                        Ο παραολυμπιακός αθλητής είναι το πιο πλήρες παράδειγμα κοινωνικής ένταξης και αυτό εγώ το βιώνω προσωπικά, όταν πηγαίνω και μιλάω σε σχολεία ή στα πανεπιστήμια ή γενικότερα σε ημερίδες.

                        Διότι έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα προβλήματα της αναπηρίας και του κοινωνικού αποκλεισμού και καταφέρνει και να κάνει ρεκόρ μέσα στους στίβους, μέσα στα κολυμβητήρια, αθλητικά ρεκόρ.

                        Μέσα από αυτό, δηλαδή από το να έχει μια κοινωνία παραολυμπιονίκες, δηλαδή να έχει υψηλούς αθλητές με αναπηρία, δείχνει ότι βρίσκεται ένα βήμα μπροστά.

                        Και σε αυτό, το έχω πει πολλές φορές, ότι η Ελλάδα έχει περισσότερο ανάγκη πλέον τους παραολυμπιονίκες για να κάνει εξωτερική πολιτική και ταυτόχρονα να άγει τον πολιτισμό της, παρά πλέον τους ολυμπιονίκες για την εξωτερική πολιτική.

                        Τους χρησιμοποιούσαν τους ολυμπιονίκες μέχρι το '9 δυο και το '96 με τις νίκες της Πατουλίδου και του Πύρου Δήμα. Από εδώ και πέρα ό,τι ήταν να καταφέρει η Ελλάδα σαν εξωτερική πολιτική, μέσα από τα αθλήματα, το έχει καταφέρει.

                        Πιστεύω ότι είναι πιο βασικό να προβάλλει τους παραολυμπιονίκες, απ' ότι τους ολυμπιονίκες. Απλά να γίνεται σωστή η παρουσίαση και η εικόνα του παραολυμπιακού αθλητή.

                        Αυτό θα το καταφέρουμε, αν όπως είπαμε έχουμε καλά ενημερωμένους δημοσιογράφους. Έχουμε μια ολοκληρωμένη αντίληψη πάνω στο θέμα του παραολυμπιακού αθλητισμού και της αναπηρίας, και είναι πιο αντικειμενική η αντιμετώπιση.

                        Και πραγματικά σε αυτό μπορώ να δώσω στο τέλος μερικά παραδείγματα, ότι δεν είναι ακόμα αντικειμενικοί και έχουμε και μια ανάλογη κάλυψη.

                        Να δώσω εδώ ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, ότι στην τελετή έναρξης της Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας, της Ολυμπιακής Φλόγας, ο αθλητής, ο πρώτος λαμπαδηδρόμος ήταν ένας ολυμπιονίκης.

                        Θα μπορούσε σαν παράδειγμα να είναι ένας παραολυμπιονίκης, που σε πολλά επίπεδα πληρούσε τις συνθήκες να βρίσκεται εκεί πέρα αντί του ολυμπιονίκη.

                        Γιατί περισσότερα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια πήρε, περισσότερα παγκόσμια ρεκόρ έκανε μέσα στη χρονιά που ακολούθησε και το πολύ βασικό, δε βάλλεται τόσο έντονα το κίνημα των Παραολυμπιακών Αγώνων, για σκάνδαλα του ντόπινγκ.

                        Άρα αν η πολιτεία κάνει τέτοιες κινήσεις, αμέσως θα δώσει και το ενδιαφέρον στους ιδιωτικούς υπεύθυνους και άμεσα ενδιαφερόμενους, όπως είναι τα ιδιωτικά κανάλια ή γενικότερα τους δημοσιογράφους να δουν με διαφορετικό τρόπο τους ολυμπιονίκες και το παραολυμπιακό κίνημα.

                        Πώς θα αλλάξει αυτή η αντιμετώπιση; Είπαμε, με ενημερώσεις και σεμινάρια δημοσιογράφων, όπως είναι το σημερινό π.χ. Με εκπαίδευση της κοινωνίας, που γίνεται πάλι μέσα από την προβολή των αθλημάτων, αλλά και της αναπηρίας.

                        Με συνεχή επαφή και ενημέρωση για παραολυμπιακά αθλήματα. Αυτή τη στιγμή μόνο η             ΕΤ3 δείχνει 15 λεπτά, καθημερινά, αθλήματα παραολυμπιακά και είναι κρίμα αυτό, ενώ η Ελλάδα έχει τέτοιες επιτυχίες και τέτοιους αθλητές, να μη γίνεται περαιτέρω αναφορά στους αθλητές με αναπηρία και να υπάρχει ανάλογη κάλυψη των αθλητικών γεγονότων.

                        Εγώ να σας πω ότι το   2006 ήμουν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Durban στη Νότια Αφρική. Το   2007 ήμασταν στη Βραζιλία. Είναι όλα ταξίδια στην άλλη άκρη της γης.

                        Με αυτό θέλω να δείξω πόσο σημαντικό είναι για το χώρο μας ο αθλητισμός. Όταν δηλαδή ολόκληρες αθλητικές ομάδες ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο και η Ελλάδα σιωπά. Κανένας δεν έχει δείξει όλες αυτές τις νίκες και τις μετακινήσεις.

                        Ασχολούνται πιο πολύ με το τοπικό ποδόσφαιρο, τοπικό λέω το πανελλήνιο ποδόσφαιρο ή δεν ξέρω τι άλλο που έχει να κάνει με αθλητισμό. Και πραγματικά εκεί που ενδιαφέρεται ο κόσμος να μάθει και δείχνει το ενδιαφέρον του, δεν κάνει πραγματικά βήματα.

                        Εκεί που πρέπει να προσέξουμε είναι η σωστή χρήση της ορολογίας. Απαραίτητη η δίκαιη και η σωστή χρήση της ορολογίας απέναντι στα άτομα με αναπηρίες και να αποφεύγεται η δημιουργία, άθελα, πραγματικά πολλές φορές άθελα, αρνητικής εικόνας.

                        Η σωστή χρήση του λεξιλογίου, το πώς θα πρέπει να αναφέρεται πρώτα το πρόσωπο και μετά η αναπηρία. Να μη δίνεται υπερβολική έμφαση στην αναπηρία.

                        Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο αθλητής με τετραπληγία και όχι ο τετραπληγικός αθλητής. Να χρησιμοποιείται ο αθλητής, το άτομο με αναπηρία, ο παραολυμπιακός αθλητής και δε χρησιμοποιούμε αθλητής ή ανάπηρο άτομο.

                        Λέξεις που χρησιμοποιούνται ευρέως πρέπει να μην προσβάλλουν ή να μη φέρνουν σε δύσκολη θέση κάποια άτομα ή να είναι αδόκιμες. Όπως π.χ. Ολυμπιακοί και Παραολυμπιακοί Αγώνες και όχι ειδικοί αγώνες ή κανονικοί αγώνες ή κανονικά αθλήματα.

                        Αθλητισμός για άτομα με αναπηρία και όχι ειδικός αθλητισμός ή προσαρμοσμένος αθλητισμός. Είναι κάτι διαφορετικό, πολύ διαφορετικό. Αποφεύγετε συναισθήματα και φορτισμένο λεξιλόγιο, όπως τραγικό, θύμα, καθηλωμένος σε αναπηρικό αμάξι.

                        Δεν είναι καθηλωμένος στο αναπηρικό αμάξι, χρησιμοποιεί αναπηρικό αμάξι. Και αυτό είναι χαρακτηριστικό γιατί πολλά παιδιά με ρωτούσαν «δηλαδή μπαίνετε στην πισίνα χωρίς το καρεκλάκι σας;».

                        Τα παιδιά, με τον τρόπο που παρουσιάζεται νομίζουν ότι είμαστε βιδωμένοι στο καρεκλάκι. «Δηλαδή κ. Άλεξ όταν κάνουν ιππασία ανεβαίνουν στα άλογα χωρίς το καρεκλάκι;». Καταλαβαίνετε, για τα παιδιά αυτό περνάει μέσα από την ενημέρωση, τη λάθος ενημέρωση η αντίληψή τους.

                        Άτομα με κινητική αναπηρία και όχι ανάπηροι ή κινητικά ανάπηροι ή σωματικά ανάπηροι. Αρτιμελείς αθλητές, όχι κανονικοί αθλητές. Δηλαδή οι ανάπηροι αθλητές, οι αθλητές με αναπηρία τι είναι; Ακανόνιστοι;

                        Αθλητής με παραπληγία όπως είπα και όχι παραπληγικός αθλητής. Άτομα με ακρωτηριασμό, πολλές φορές έχουμε ακούσει να λένε, είναι κουτσός, ή με κομμένο χέρι ή με κομμένο πόδι ή ακόμα μερικές φορές, ο κουλός.

                        Άτομα με πρόβλημα όρασης ή τύφλωσης ή με μερική ή ολική απώλεια της όρασης και όχι τυφλοί αθλητές. Άτομα με νοητική αναπηρία και όχι καθυστερημένοι.

                        Τώρα μπορεί να μας φαίνονται αυτά σκληρά, αλλά πραγματικά πολλές φορές ακούγονται μέσα στο μυαλό διαφόρων, άθελά τους βέβαια το ξαναλέω, αλλά είναι αυτό που τελικά αφήνει την αρνητική εικόνα ή αυξάνει την αρνητική εικόνα.

                        Άτομα με εγκεφαλική παράλυση π.χ. όχι σπαστικός ή σπαστική τετραπληγία, που χρησιμοποιούνται οι ιατρικοί όροι. Μη χρησιμοποιείτε όρους, κανονικό, παραμορφωμένο, ελλειμματικό. Είναι όροι που δημιουργούν αρνητισμό.

                        Το είπαμε αυτό. Εγώ δεν είμαι καρφωμένος στο αναπηρικό αμαξίδιο. Δεν είμαι καθηλωμένος στο αναπηρικό αμαξίδιο. Ή φράσεις όπως πάσχει, υποφέρει, είναι θύμα. Δεν πάσχουμε, δεν υποφέρουμε. Δεν έχω πόνους, ίσα - ίσα εγώ λόγω της παραλυσίας, από το στήθος και κάτω δε νιώθω.

                        Πολλές φορές αναρωτιέμαι η ευφορία που έχω από το να αθλούμαι, από το να κάνω πρωταθλητισμό, μήπως οφείλεται σε κάποια δυσλειτουργία εγκεφαλική. Δεν έχω κάποιο πρόβλημα. Δεν υποφέρω.

                        Ζω τη ζωή μου. Κολυμπάω γιατί μου  αρέσει να κολυμπάω και το κάνω γιατί το αγαπάω αυτό το πράγμα. Να αποφεύγετε να περιγράφετε άτομα με αναπηρία που έχουν σημειώσει κάποια επιτυχία, ως άτομα που καταφέρνουν ιδιαίτερα υπεράνθρωπη ή εξαιρετικά, ως ήρωες της ζωής π.χ. ή ως άτομα με εξαιρετικές ικανότητες.

                        Όταν περιγράφουμε με υπερθετικούς χαρακτηρισμούς κάποια επιτεύγματα αθλητών με αναπηρία, άθελά μας υπονοούμε ότι οι προσδοκίες μας είναι χαμηλές.

                        Πολλές φορές μου το έχουν πει. Ο ήρωας της ζωής ή νιώθετε ήρωας. Εγώ  δυο ήρωες ξέρω. Τους ήρωες των κινουμένων σχεδίων, ο Mickey Mouse δηλαδή και οι υπόλοιποι ή οι ήρωες πολέμου, που πέθαναν για την πατρίδα τους και έκαναν κάτι που δεν είναι όμορφο και δε θα ήθελαν να το κάνουν αυτό.

                        Εγώ δεν είμαι ήρωας. Εγώ κολυμπάω γιατί μου αρέσει να κολυμπάω. Το κάνω για μένα βασικά. Πραγματικά σας το λέω, δεν ξέρω αν ακούγεται σκληρό, δεν το κάνω ούτε για την Κομοτηνή, ούτε για την Ελλάδα. Το κάνω για μένα, γιατί το αγαπάω. Από εκεί και πέρα αν βγαίνει κάτι καλό το εκμεταλλεύομαι για να προβάλλω τη χώρα μου ή την πόλη μου.

                        Τελειώνω και δε θέλω να κουράσω. Κανείς δε θέλει να γίνει αποδέκτης οίκτου ή ελεημοσύνης. Αναλογιστείτε ότι ένα άτομο με αναπηρία δεν πάσχει αναγκαστικά από μια ασθένεια ή δεν είναι άρρωστο, αντιθέτως είναι πολύ πιθανό να έχει μάθει να ζει υπό καθεστώς αναπηρίας, χωρίς να είναι αυτό το κέντρο της ζωής του.

                        Και τα έχουμε ξαναπεί πολλές φορές και το συζητούσαμε και με τον κ. Πολυζωίδη. Ότι θέλουμε να δείξουμε ότι η αναπηρία δεν είναι αυτό που μας ενδιαφέρει και το βασικό μας κομμάτι.

                        Εμείς ζούμε τη ζωή μας κανονικά και έτσι θέλουμε και η κοινωνία να μας αντιμετωπίζει, σαν κάτι πολύ φυσιολογικό. Δε θέλουμε εξειδίκευση, δε θέλουμε εξειδικευμένα ξενοδοχεία, εξειδικευμένες εκπομπές, εξειδικευμένα σίριαλ για τα άτομα με αναπηρίες. Θέλουμε απλά να συνυπάρχουν τα άτομα με αναπηρίες μέσα στην καθημερινότητα.

                        Τέλος, θα ξαναπώ για να κλείσω ότι το   2004 η Ελλάδα πρωτοπόρησε με 5 με 6 ώρες τηλεοπτική κάλυψη στην ΕΤ, αποτελεί κάλυψη ρεκόρ για την Ελλάδα, το ξαναλέω και τα υψηλότερα επίπεδα διεθνώς. Την ώρα βέβαια που οι υπόλοιπες χώρες δε διοργάνωναν τους Παραολυμπιακούς Αγώνες εκείνη την ώρα.

                        Υπήρχε μεγάλη συμμετοχή αθλητικών και πολιτικών εφημερίδων και μεγάλη συμμετοχή του κόσμου. Και το ξαναλέω, αν η Ελλάδα δίνει στις 5 με 6 ώρες τηλεοπτική κάλυψη στο Πεκίνο θα είναι για μας αποτυχία.

                        Γιατί ο κόσμος έδειξε ότι αγαπάει το κίνημα και τα γήπεδα ήταν γεμάτα. Ειδικά το κολυμβητήριο, την τελευταία μέρα που κολυμπούσα εγώ, έδιωχναν κόσμο, δεν είχε πλέον θέσεις κενές για να δει ο κόσμος τους αγώνες.

                        Η Ελληνική Παραολυμπιακή Αποστολή θα αποτελείται από 80 και πλέον αθλητές, ενώ στην Ελλάδα του   2004 ήταν 150 αθλητές, δηλαδή δε θα είναι πολύ μικρότερη, αν αναλογιστείτε ότι δεν είμαστε διοργανώτρια χώρα και αυτό δείχνει πόσο έχει καταφέρει η Ελλάδα να φτιάχνει και να άγει τον αθλητισμό στο χώρο της αναπηρίας, όταν θα έχει μια τόσο μεγάλη αποστολή στο Πεκίνο.

                        Άρα είναι στο χέρι της Γενικής Γραμματείας, αλλά και των δημοσιογράφων, να προβάλλουν πραγματικά και να δείξουν τις επιτυχίες των Ελλήνων αθλητών στο Πεκίνο.

                        Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Θα ακολουθήσει μια μικρή εισήγηση του κ. Νταντανίδη για το τι είναι ο «Περπατώ». Εγώ αυτά ήθελα να σας πω σαν πρώτους Παραολυμπιακούς Αγώνες, για οτιδήποτε απορίες πιστεύω ότι θα λυθούν στο τέλος.

                        Να ζητήσω ένα μικρό συγνώμη για την αίθουσα. Θεωρώ ότι είναι κάποια στιγμή χρέος και καθήκον της Νομαρχίας να αναβαθμίσει το χώρο και να μπορούμε να κάνουμε πιο φυσιολογικά τις παρουσιάσεις μας σε αυτό το χώρο. Ευχαριστώ πολύ.

Σ. ΝΤΑΝΤΑΝΙΔΗΣ: Καλημέρα κι από εμένα, καλώς ήρθατε σε αυτή την εκδήλωση. Ευχαριστούμε πάρα πολύ τη Γενική Γραμματεία, δεν ξέρω αν το λέω σωστά Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, που διοργάνωσε αυτή την εκδήλωση και μας έδωσε τη δυνατότητα να μιλήσουμε εδώ.

                        Θα πω ότι έχουμε βρεθεί αρκετές φορές σε αυτή την αίθουσα και έχουμε μιλήσει για τα προβλήματα της αναπηρίας και γι' αυτά που κάνει ο «Περπατώ» και για διάφορα θέματα.

                        Για πρώτη φορά μου ήρθε ένα θέμα πολύ μυστήριο, λέει «Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και Αναπηρία». Δεν ήξερα τι πρέπει να πω. Στη συνέχεια σκέφτηκα να δούμε τι είναι αυτό.

                        Από τη μία είναι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ραδιόφωνο, τηλεόραση, έντυπος τύπος και από την άλλη μεριά οι ανάπηροι. Σήμερα εδώ έχουμε και δημοσιογράφους, έχουμε μέσα μαζικής ενημέρωσης, έχουμε και αναπήρους και σκέφτηκα, ας προσπαθήσουμε να γνωριστούμε.

                        Θα πω ότι μεγαλώνοντας σε αυτή την πόλη, είχαμε στο σπίτι μας ένα τραντζιστοράκι, από το οποίο ακούγαμε μουσική και επίσης ακούγαμε ειδήσεις. Μέσα από εκεί ακούσαμε τρομερά και σημαντικά πράγματα, όπως π.χ. την εισβολή στην Κύπρο, την επιστράτευση.

                        Στη συνέχεια όταν ήρθε η τηλεόραση είδαμε εικόνες, εμείς από εδώ, από τη μακρινή Κομοτηνή, από την Αθήνα, τα άρματα να μπαίνουν στο Πολυτεχνείο και πολλά άλλα τέτοια πράγματα, τρομερά που γίνονταν τότε κάτω στην Αθήνα.

                        Μεγαλώνοντας άρχισα να διαβάζω περισσότερα πράγματα. Άρα λοιπόν, τι είδα; Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι οι άνθρωποι και οι δημοσιογράφοι και οι ρεπόρτερ, οι οποίοι φέρνουν στο πλατύ κοινό, φέρνουν στον κόσμο αυτά που γίνονται.

                        Θα πω ότι πριν αποκτήσω ένα παιδί με κινητική αναπηρία και αναμιχθώ με το σύλλογο «Περπατώ», όπως και οι περισσότεροι από εσάς, δεν ήξερα πολλά πράγματα για την αναπηρία, σχεδόν καθόλου.

                        Και δεν ντρέπομαι να πω ότι όταν βρέθηκα στην Αμερική και είδα θέσεις πάρκιν για αναπήρους πάρα πολλές, πάρα πολλά σήματα, είπα γιατί αυτοί έχουν τόσους ανάπηρους; Λέω, επειδή είναι το Βιετνάμ, είχαν τραυματίες, γι' αυτό έχουν ανάπηρους.

                        Δεν ήξερα, όπως και σήμερα δε θα βλέπετε μάλλον πολλούς αναπήρους στις ελληνικές πόλεις, στους ελληνικούς δρόμους να κυκλοφορούν. Γιατί; Γιατί δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν.

                        Από τη μία οι δημοσιογράφοι από την άλλη οι κινητικοί ανάπηροι. Τι είναι κινητικά ανάπηρος; Είναι ένας άνθρωπος που κάποια στιγμή, από ένα ατύχημα, από μία ασθένεια, από έναν τραυματισμό, βρέθηκε να κινείται είτε με αναπηρικό καρεκλάκι, είτε με κάποιες πατερίτσες, μπαστούνι ή να περπατάει κάπως δύσκολα.

                        Αυτός ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος. Δηλαδή απ' ότι είδατε ο Άλεξ δεν είναι Άλεξ, είναι ο Άλεξ που ήταν φοιτητής στην ιατρική και είναι φοιτητής στην ιατρική. Ήταν αθλητής στο μπάσκετ τώρα είναι στο κολύμπι. Συνεχίζει να είναι δραστήριος πολίτης.

                        Τι χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει ένας ανάπηρος στις πόλεις που φτιάχνουμε; Αντί για σκαλιά ράμπες. Θα πω ότι από στατιστικά οι ανάπηροι είναι το 10% του πληθυσμού.

                        Όταν φτιάχνονται αυτές οι ράμπες και οι διάδρομοι και τα ασανσέρ για να χρησιμοποιηθούν από τους αναπήρους, έχουμε δει επίσης στατιστικά, ότι χρησιμοποιούνται από τα άτομα τρίτης ηλικίας και από τις μητέρες με καρότσι ή και από όλους εμάς, όταν βρεθούμε σε κάποιο ατύχημα για ένα μικρό διάστημα.

                        Άρα, επίσης από τους αριθμούς, 60% των ανθρώπων είναι εμποδιζόμενα άτομα κάποια στιγμή στη ζωή τους. Καταλαβαίνετε ότι το ποσοστό των ανθρώπων που είναι εμποδιζόμενα άτομα και χρησιμοποιούν τις υποδομές αυτές που εμείς φωνάζουμε και ζητάμε να γίνουν, είναι μεγαλύτερο από το ποσοστό που χρησιμοποιούν τα σκαλιά.

                        Και παρόλο που υπάρχει από το 1999 νόμος που λέει ότι οποιοδήποτε κτήριο φτιάχνεται, είτε είναι πολυκατοικία είτε είναι δημόσιο κτήριο είτε είναι πεζοδρόμιο, πρέπει να τηρεί τις προδιαγραφές για άτομα με αναπηρία, νομίζω ότι μπορούμε να βγούμε έξω και να δούμε όλα αυτά τα κτήρια που φτιάχνονται σήμερα και δεν έχουν αυτές τις προδιαγραφές.

                        Και όμως τους δίνεται άδεια να λειτουργούν. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το κράτος και ο ελεγκτικός μηχανισμός μάλλον δε λειτουργεί. Και έτσι συνεχίζουμε να γίνονται κτήρια εμποδιζόμενα.

                        Εδώ και δυστυχώς ο Αντινομάρχης κ. Κατσιμίχας είναι κάπου έξω γιατί δεν τον βλέπω εδώ, έχουμε τη Νομαρχία, ένα πρωτότυπο θα έλεγα και πάρα πολύ φιλικό κτήριο. Βλέπετε μπροστά σας ακόμα και ράμπα.

                        Κάποτε, όταν φτιάχτηκε ο «Περπατώ», προσπαθώντας να τους πούμε πώς πρέπει να φτιαχτεί μια ράμπα ή πώς πρέπει να φτιαχτεί ένας διάδρομος, φέρναμε φωτογραφίες από το εξωτερικό.

                        Σήμερα λέμε και αυτό είναι που είχαμε βάλει στόχο και με το Δήμαρχο τότε, να γίνει η πόλη μας πρότυπο προς μίμηση για όλη τη χώρα.  Δε χρειάζεται πλέον να φέρνουμε φωτογραφίες από το εξωτερικό, μπορούμε να βγάλουμε εδώ. Να βγάλουμε φωτογραφίες τη Νομαρχία, το Δημαρχείο, τα πεζοδρόμια και να πούμε, έτσι είναι ο προσπελάσιμος, μια πόλη προσπελάσιμη.

                        Θα πω ότι αυτά χρειάζονται για να μπορεί ο ανάπηρος να κινείται. Χρειάζονται διάδρομοι, χρειάζονται ανοιχτά πεζοδρόμια, ράμπες. Επίσης να μην παρκάρουμε σε αυτές τις ράμπες. Δεν ξέρω αν έχουμε κάποιο αστυνομικό, κάποιο τροχονόμο σήμερα εδώ. Δυστυχώς δεν υπάρχει έλεγχος και κλείνονται οι ράμπες, κλείνονται οι διάδρομοι.

                        Μια που έχουμε μέσα μαζικής ενημέρωσης το λέω, γιατί πρέπει να βγει προς τα έξω. Πρέπει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να πουν ότι αυτή η ράμπα, δεν περνάει λέει ανάπηρος. Μα γι' αυτό δεν περνάει ανάπηρος, γιατί την έχετε κλειστή, γιατί παρκάρετε πάνω το αυτοκίνητό σας, γι' αυτό δεν μπορεί να περάσει ο ανάπηρος.

                        Εμείς, επειδή δε βγαίνουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κολλάμε αυτοκολλητάκια ή βάζουμε χαρτιά στα αυτοκίνητα που παρκάρουν στις θέσεις αναπήρων.

                        Λέει αυτό το υπέροχο χαρτάκι που έχουν φτιάξει οι «Greek Panther» από τη Θεσσαλονίκη, αρκετοί από εσάς τους ξέρετε: «Η ηλιθιότητα  δεν είναι αναπηρία, η θέση των αναπήρων είναι για τους ανάπηρους».

                        Αυτές οι λίγες που υπάρχουν, σας παρακαλώ πολύ να μην τις κλείνουμε. Κι όχι εμείς που είμαστε εδώ, γιατί πιστεύω ότι είμαστε ευαισθητοποιημένοι. Το λέω στους δημοσιογράφους και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, να το περάσουν στον κόσμο.

                        Για να λειτουργήσει και να μπορεί ο ανάπηρος να δει σε αυτή την πόλη, χρειάζονται και κρατικές υποδομές. Δυστυχώς ο κ. Χατζαράκης βγήκε έξω, ένα από τα κτήρια που υπάρχουν εδώ, σε αυτή την πόλη, γιατί έτσι θα το πω, μόνο ως κτήριο, είναι το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ. Το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, τα αντίστοιχα ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ του εξωτερικού, εξυπηρετούν εξαιρετικά τους ανθρώπους.

                        Εδώ λειτουργεί μόνο το πρωί, δεν έχει λειτουργήσει εδώ και 7 χρόνια η πισίνα του και δεν πιστεύω ότι φταίνε οι άνθρωποι που είναι εκεί, αλλά φταίει ότι εδώ και 7 χρόνια και η προηγούμενη και αυτή η κυβέρνηση δεν έχει τολμήσει να φτιάξει ένα Προεδρικό Διάταγμα ή ένα νόμο για το τι είναι τα ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ και πώς λειτουργούν.

                        Και έτσι παραμένουν κτήρια που κάθονται άνθρωποι μέσα και κανείς από εμάς, ρωτήστε τους ΑΜΕΑ που βρίσκονται εδώ σήμερα, αν παίρνει υπηρεσίες από αυτό το κτήριο. Αυτοί πιστεύουν ότι λειτουργεί, αλλά εμείς δεν το χρησιμοποιούμε.

                        Όλα αυτά τα προβλήματα ήρθαν και έφτιαξαν, πριν από 5 - 6 χρόνια το σύλλογο «Περπατώ». Τότε θα σας πω ότι ήμασταν μια παρέα 5 ανθρώπων, με λίγη τρέλα παραπάνω πάνω μας.

                        Σήμερα ο σύλλογος έχει πάνω από   200 μέλη και δεν ξέρουμε πόσοι ακόμα είναι οι ανάπηροι στην πόλη ή πόσοι ακόμα είναι κινητικά ανάπηροι. Θα έρθουν πιστεύω κάποια στιγμή.

                        Ο στόχος είναι να φτιάξουμε μια πόλη φιλική προς τους ΑΜΕΑ και επίσης να πω ότι αυτά που κάνουμε και αυτά που κάνει ο σύλλογος «Περπατώ» δεν τα κάνει γιατί ανήκει σε κάποια παράταξη ή έχει κάποιο χρώμα.

                        Η αναπηρία δεν έχει χρώμα ή παράταξη. Η αναπηρία έχει προβλήματα. Τα οποία θέλουμε. Ο φίλος μου που είναι καθηλωμένος εδώ και 10 χρόνια και κλεισμένος στο σπίτι του εδώ και 10 χρόνια στη Γρατινή από ατύχημα και δεν μπορεί να βγει και να φτάσει εδώ και είναι κλεισμένος μόνος του στο σπίτι του, γιατί είναι πολύ δύσκολο να έρθει από εκεί εδώ, δεν έχει κάποιο χρώμα ούτε εμείς έχουμε.

                        Η συμπολίτισσά μας η μουσουλμάνα που πήγε στα δώδεκά της για πρώτη φορά στο Δημοτικό δεν έχει χρώμα, απλά είχε μια κινητική αναπηρία. Έπρεπε να έρθει ο σύλλογος «Περπατώ», να φωνάξουμε και να μαλώσουμε εδώ με το σύστημα, για να μπορέσει αυτό το παιδί να πάει σχολείο; Σχολείο να πάει, δεν είπαμε να κάνει κάτι άλλο.

                        Υπάρχει κανείς από εμάς που δεν πάει σχολείο, που του κλείνει κάποιος την πόρτα; Σε αυτήν την έκλεισαν την πόρτα γιατί ήταν σε αναπηρικό καρεκλάκι. Και κάναμε καβγά, φασαρία, παλέψαμε, φωνάξαμε.

                        Και όταν χρειάστηκε να πάει στο Γυμνάσιο, έπρεπε να κάνουμε ράμπα. Όταν χρειάστηκε ο γιος μου από την Α΄ τάξη του Δημοτικού στη Β΄, να ανέβει στην Γ΄ που ήταν στον επάνω όροφο, έπρεπε να μαλώσουμε για να κάνουμε ασανσέρ, ο ένας μας έστελνε στον άλλο. Ας είναι καλά ο κ. Νομάρχης, που πήρε την πρωτοβουλία και έκανε ασανσέρ στο σχολείο. Έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα;

                        Δε θέλουμε κάτι τρομερό. Θέλουμε να υπάρχει δυνατότητα να πάει ο ανάπηρος εκεί που πάει και ο άλλος. Δε θα έπρεπε δηλαδή αυτό το παιδί να πάει σχολείο, να συνεχίσει την Γ΄ τάξη; Επειδή δεν υπήρχε ασανσέρ; Για ένα παιδί λες να κάνουμε ασανσέρ; Ε, να σπάσουμε και τα πόδια των άλλων, να κάνουμε για πολλά, δεν ξέρω.

                        Θα πω ότι ο σύλλογος λειτουργεί 4 χρόνια και μετά από πρωτοβουλία του τότε Δημάρχου, είχαμε Γραμματέα στο σύλλογο που μας βοήθησε πάρα πολύ και ανέβηκε η λειτουργία και η εξυπηρέτηση των ΑΜΕΑ. Όχι εμείς, η προβολή μας.

                        Δυστυχώς από τα Χριστούγεννα δεν έχουμε Γραμματέα στο σύλλογο. Ευτυχώς τώρα με ένα πρόγραμμα STAGE έχουμε μια κοινωνική λειτουργό και θεωρώ ότι είναι μεγάλη ιστορία να έχουμε κοινωνική λειτουργό στο σύλλογο.

                        Δεν ξέρω πώς θα την πληρώσουμε όταν τελειώσει το STAGE, προσπαθούμε να βρούμε δικά μας χρήματα. Και θα ήθελα οι φορείς να ενδιαφέρονται γι' αυτό.

                        Κάπου εδώ, με όλη αυτή τη δραστηριότητα αρχίζει και η σχέση  μας με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Εγώ επανέρχομαι, γιατί αυτό είναι το θέμα σήμερα.

                        Θα πω ότι όταν φτιάχτηκε ο σύλλογος μας βράβευσαν και κατεβήκαμε στην Αθήνα και ζήσαμε μια πολύ ωραία εμπειρία εκεί, γνωρίζοντας και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους ανθρώπους από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

                        Εξαιρετική πρωτοβουλία και κάναμε και γνωριμίες με ανθρώπους του κινήματος που βοήθησαν πάρα πολύ την πορεία του Συλλόγου.

                        Όλα αυτά που έγιναν και οι ράμπες, η προσπελασιμότητα κλπ. έχουμε επίσης να πω στην πόλη ένα πρότυπο κολυμβητήριο, όσον αφορά την προσπελασιμότητα και το λένε αυτό όταν έρχονται, οι άνθρωποι που δε ζουν εδώ, γιατί υπήρχε καλή διάθεση να γίνει.

                        Δεν έγιναν τρομερά πράγματα, έσπασαν κάποια σκαλιά, έγιναν δυο τσιμέντα. Ένας χώρος που ήταν γραφείο έγινε τουαλέτα και χώρος για τους ΑΜΕΑ και έτσι και ένα γερανάκι και είναι εξαιρετικό για να χρησιμοποιηθεί σήμερα από τους αναπήρους.

                        Επίσης φτιάχτηκαν εδώ στην πόλη, πριν 3 χρόνια, ένας αγώνας που λέγονταν «Ηροδίκια». Ήρθαν τότε 70 αθλητές, άλλοι   20 συνοδοί και άλλοι   20 περίπου προπονητές.

                        Αυτοί οι άνθρωποι τους δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουν την πόλη της Κομοτηνής, να μείνουν εδώ και όπως καταλαβαίνετε έφεραν χρήματα, διότι έμειναν σε ξενοδοχεία, έφαγαν σε εστιατόρια.

                        Άρα αν φτιάξουμε, τι λέμε εμείς σαν «Περπατώ», λέμε ότι αν φτιάξουμε μια υποδομή η οποία θα είναι φιλική προς τα εμποδιζόμενα άτομα και προς τα ΑΜΕΑ, μπορούμε να κερδίσουμε και χρήματα, μπορούμε να φέρουμε κόσμο εδώ.

                        Έτσι, θα θέλαμε από τους φορείς να συνεχίσει αυτή η ιστορία με τα «Ειροδίκια», να γίνει θεσμός. Υπάρχει ένα εξαιρετικό παράδειγμα στις γειτονικές Σέρρες, που έγινε από μια ιδέα. Έγινε μια πίστα μοτοσικλέτας και τώρα οργανώνουν παγκόσμιο πρωτάθλημα και δεν έχουν πού να μείνει ο κόσμος που θα έρθει για τους αγώνες αυτούς.

                        Καταλαβαίνετε δηλαδή ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την αναπηρία, να χρησιμοποιήσουμε τον Άλεξ που είναι παραολυμπιονίκης. Δεν έχουμε άλλον στην πόλη, στο Νομό, στη Βόρεια Ελλάδα, ένας είναι, ας τον χρησιμοποιήσουμε λοιπόν, για να φέρουμε ανθρώπους εδώ και για να αναπτύξουμε την πόλη μας.

                        Θα πω ότι παράλληλα με το πώς θα κάνουμε προσπελάσιμη την πόλη και καλύτερη τη ζωή των ΑΜΕΑ, ενδιαφερθήκαμε και για το πώς θα πηγαίνουν για μπάνιο, πώς θα γίνουν προσπελάσιμες οι παραλίες.

                        Εκεί βρίσκαμε ανταπόκριση από το Δήμο Αιγείρου και με ένα πρόγραμμα που πήραμε από το Υπουργείο Εσωτερικών και θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια εδώ το Υπουργείο που τόλμησε και έκανε αυτό το πιλοτικό πρόγραμμα στο Δήμο Αιγείρου, θα έχουμε το καλοκαίρι 6 ράμπες σε όλη την παραλία του Δήμου Φαναρίου, σε όλα τα μπαράκια και τα εστιατόρια και άλλη μία στο Μεσέ, οι οποίες θα συνοδεύονται και από ειδική τουαλέτα για άτομα με ειδικές ανάγκες, όπως και από ειδικό αμαξίδιο, το οποίο θα μπαίνει στο νερό.

                        Τι κάνουμε; Θα είναι ο πρώτος νομός για φέτος το καλοκαίρι, θα είναι ο πρώτος νομός ο οποίος θα έχει πλήρη προσπελασιμότητα για άτομα με ειδικές ανάγκες, όσον αφορά τις παραλίες του.

                        Δυστυχώς για φέτος δε θα έχουμε κλίνες. Δηλαδή αν κάποιος έρθει σαν τουρίστας στο Νομό Ροδόπης δε θα έχει πού να μείνει. Είναι ελάχιστα τα δωμάτια που υπάρχουν στο Φανάρι.

                        Θα πρέπει να μείνει αναγκαστικά στα  2- 3 ξενοδοχεία που έχουν δωμάτια στην Κομοτηνή. Έχουμε πάρει μια πρωτοβουλία και πιστεύω πως θα έχουμε θετική ανταπόκριση από τον Εθνικό Οργανισμό Τουρισμού, για να φτιάξουμε ένα ντους - τουαλέτα στο κάμπινγκ, άρα το κάμπινγκ τουλάχιστον να είναι για φέτος προσπελάσιμο.

                        Και όλο αυτό το πράγμα έχουμε μιλήσει φυσικά και με τη Νομαρχία, θα είναι μια εξαιρετική πρόταση για εναλλακτικό τουρισμό. Εναλλακτικός τουρισμός. Μπορούμε να φέρουμε εδώ τουρίστες με αναπηρικό αμαξίδιο.

                        Θα σας πω, είπαμε 10% του πληθυσμού, μαζί με τα εμποδιζόμενα άτομα 60% του πληθυσμού. Θα σας πω ότι στη Σουηδία και στη Γερμανία, για να μη σας κουράσω πολύ, για   20 μέρες πληρώνει το ασφαλιστικό ταμείο τους, πληρώνει τον ανάπηρο να κάνει τουρισμό, όπου θέλει.

                        Άρα, αν φτιαχτεί αυτή η υποδομή συζητάμε ότι υπάρχουν έτοιμα χρήματα, τα οποία μπορούν να έρθουν εδώ. Φτιάχνεται ένας τουριστικός οδηγός, όπου όλα αυτά θα μπουν μέσα και θα είναι ο πρώτος που θα γίνει στην Ελλάδα. Με κόψατε όμως.

                        Θα ήθελα κλείνοντας να πω ότι μπορείτε να μας χρησιμοποιήσετε, να χρησιμοποιήσετε δηλαδή τον «Περπατώ» και ο «Περπατώ» θα είναι εδώ για να γκρινιάζει και να λέει και να διεκδικεί για να μπορεί ο κάθε ανάπηρος να ζει ως ισότιμος πολίτης. Σας ευχαριστώ πολύ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ: Να ευχαριστήσουμε και τον Αντιπρόεδρο του «Περπατώ». Κύριε Νταντανίδη δεν ξέρω το ότι χάσατε τον ειρμό σας οφείλεται σε μένα, απλά ο χρόνος είναι το ίδιο αυστηρός για όλους.

                        Θα κάνουμε μια εσωτερική αλλαγή στο πάνελ. Δηλαδή στη θέση της κας Καλλινάκη θα μιλήσει ο κ. Μπακιρτζάκης, ο οποίος είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα και στο ραδιόφωνο ΧΡΟΝΟΣ και θα συνεχίσουμε.

Δ. ΜΠΑΚΙΡΤΖΑΚΗΣ: Να σας καλημερίσω κι εγώ όλους. Η ουσιαστική επαφή μου με τα άτομα με αναπηρία, ξεκίνησε από τα παιδικά μου χρόνια.  Ας μην ξεχνάμε ότι το 10%, θα σας τα πω διαχρονικά και γρήγορα για να μην κουραστείτε.

                        Το 10% του πληθυσμού μας είναι ΑΜΕΑ και δυστυχώς ο σύγχρονος τρόπος ζωής με τα πολλά ατυχήματα, αυξάνει τον αριθμό των ΑΜΕΑ.

                        Οι δικοί μας άνθρωποι, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας μας προσκαλούν να τους προσεγγίσουμε, να κατανοήσουμε τη διαφορετικότητα και να θεωρήσουμε φυσιολογικά σαν πρώτο βήμα μια νέα επαναδιαπραγμάτευση των σχέσεών μας με βασικό χαρακτηριστικό την αγάπη. Την πραγματική όμως αγάπη στον άνθρωπο, χωρίς επιτηδευμένο ενδιαφέρον, χωρίς μεμψιμοιρίες και μυστικούς κώδικες.

                        Δεν αρκούν οι καλές προθέσεις, γι' αυτό χρειάζεται και το δεύτερο βήμα, που δεν έχει να κάνει τόσο με την αγάπη και το ενδιαφέρον, αλλά με τη σωστή γνώση του προβλήματος όσο και της σκέψης ξεχωριστά του κάθε ατόμου με αναπηρία.

                        Η επαφή που ανέφερα στην αρχή της ομιλίας μου με τα ΑΜΕΑ, έχει να κάνει με  δυο γειτονόπουλα, που αφιερώναμε ώρες ολόκληρες μαζί στο παιχνίδι, φτιάχνοντας άβουλα ανθρώπινες σχέσεις.

                        Μόνο που το παιχνίδι της ζωής τελείωσε νωρίς γι' αυτούς, λόγω άγνοιας του προβλήματος από τους γονείς και του κοινωνικού αποκλεισμού μιας κλειστής κοινωνίας.

                        Φοιτητής στην Αθήνα σπουδάζω εργασιοθεραπεία, διέκοψα για προσωπικούς λόγους για  δυο χρόνια, που μου δίνει τη δυνατότητα για τα  δυο αυτά χρόνια να επισκεφτώ όλα τα ιδρύματα, στη 10ετία του '80 και να μελετήσω από κοντά τους ανθρώπους, τα προβλήματα και τους τρόπους θεραπείας που δυστυχώς θέλω να αναφέρω ότι το πρωτοποριακό έργο το οποίο παράγονταν σε αυτά τα ιδρύματα τότε στη δεκαετία του '80, δυστυχώς δεν έχει έρθει ακόμα εδώ στην περιοχή μας.

                        Μια επίσκεψη στο θεραπευτήριο χρόνιων παθήσεων θα σας πείσει, χωρίς να θέλω να μειώσω την προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία χρόνια, τόσο στο ειδικό σχολείο από το Σύλλογο Μέριμνας Ειδικού Παιδιού, όσο και στα ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, που χρειάζεται όμως σαφώς για να αποδώσουν τα μέγιστα και τη στήριξη της πολιτείας, που μάλλον καθυστερεί.

                        Και ειλικρινά θα μου επιτρέψετε να αποδώσω τα μέγιστα στο σύλλογο «Περπατώ», ο οποίος προσφέρει, προσέφερε και έχει να δώσει άλλα τόσα ακόμα, σε επίπεδο βοήθειας τόσο για τα ΑΜΕΑ, όσο και στην αφύπνιση των πολιτών, αλλά και των πολιτικών μας ταγών.

                        Να σκύψουμε με μεγαλύτερη ευαισθησία και γνώση στο πρόβλημα. Προτιμώ όμως να γίνει χρήσιμος, σεβόμενος το χρόνο σας, γι' αυτό θα μου επιτρέψετε επιγραμματικά να τοποθετηθώ στο θέμα που μου ζητήθηκε να πω την άποψή μου.

                        Συμπυκνώνοντας και επικεντρώνοντας τις απόψεις μου, στις αδυναμίες και στα λάθη που εντοπίζονται στις σχέσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και ατόμων με αναπηρία, προτείνοντας κατά την ταπεινή μου άποψη τις εμπειρίες μου που απορρέουν από την πείρα μου πάνω στο θέμα και τη χρόνια ενασχόληση με τα ΑΜΕΑ.

                        Να ευχαριστήσω και το φίλο μου δημοσιογράφο, τον Αντώνη  Σκορδίλη, που μας έφερε κοντά σε μια εκδήλωση απ' ότι θυμάσαι Άλεξ και από τότε είμαστε πάρα πολύ καλοί φίλοι, ο οποίος έχει κάνει και μία σημαντική δουλειά.

                        Θα ξεκινήσω με τις απόψεις των ΑΜΕΑ για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, οι οποίες δεν είναι και οι καλύτερες. Η πλειοψηφία των πολιτών με αναπηρία πιστοποιήθηκε από τις σχετικές έρευνες, εκτιμούν ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στον τρόπο παρουσίασης των θεμάτων αναπηρίας από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

                        Η παραπάνω εκτίμηση κατά κύριο λόγο αφορά τα ιδιωτικά τηλεοπτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, όμως δεν εξαιρούνται όλα τα  υπόλοιπα. Δημόσια και ιδιωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.

                        Το πρόβλημα οι πολίτες με αναπηρία το εντοπίζουν τόσο με την ποσότητα, εκτιμάται ως εξαιρετικά περιορισμένη η παρουσίαση θεμάτων αναπηρίας, όσο και με την ποιότητα. Εκτιμάται ότι ο τρόπος παρουσίασης είναι ανεπαρκής.

                        Αλληλοσυμπληρούμενες οι  δυο απόψεις του προβλήματος συνθέτουν το ανισότιμο της σχέσης πολιτών με αναπηρία και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, όπως οι πρώτοι το κατανοούν και το βιώνουν.

                        Χρέος λοιπόν, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης είναι η πλήρης εναρμόνιση με την έννοια της κοινωνικής ευθύνης, που επιβάλλεται να διέπει τη λειτουργία τους, είναι η αποκατάσταση της ισορροπίας με τους ανάπηρους πολίτες σχέση τους, που έχει πληγεί.

                        Αυτό χρειάζεται οργανωμένη, συστηματική προσπάθεια, μέχρι να κατακτήσει επίπεδα πλήρους ωρίμανσης. Τα πρώτα στοιχειώδη βήματα μιας τέτοιας προσπάθειας, τα οποία προϋποθέτουν μια χρήσιμη και ικανή μάζα δημοσιογράφων σε πρώτο ρόλο, συμπυκνώνονται στην πλήρη υιοθέτηση κάποιων κατευθυντηρίων γραμμών.

                        Επιγραμματικά θα αναφέρω το εξής από ένα δεκάλογο. Πρώτον, διάχυση όλων των θεμάτων που αφορούν τον πολίτη με αναπηρία, σε όλες τις ειδησεογραφικές και ενημερωτικές εκπομπές ώστε να αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι του.

                        Πόσα αλήθεια ΑΜΕΑ εργάζονται στα κρατικά μέσα μαζικής ενημέρωσης; Είδατε ποτέ κάποιον παρουσιαστή ο οποίος να είναι ΑΜΕΑ; Ποτέ. Παντού κυριαρχεί το life style, η όμορφη εικόνα, η εικόνα των ΑΜΕΑ δεν ταιριάζει με την κρατική τηλεόραση.

                        Δεύτερον, ένταξη της διάστασης της αναπηρίας στις ειδήσεις γενικού ενδιαφέροντος. Για παράδειγμα οι επιπτώσεις μιας θεομηνίας, πυρκαγιά, ακραία καιρικά φαινόμενα, έχουν μια ξέχωρη διάσταση για πολίτες με αναπηρία.

                        Τρίτον, εξοικείωση, εξειδίκευση του δημοσιογραφικού δυναμικού, μια αρκετά κοπιαστική εργασία ώστε να μπορεί επαρκώς να ανταποκριθεί στις σχετικές ανάγκες. Εκεί υπάρχει ένα ουσιώδες έλλειμμα και χρειάζεται να γίνουν πολλά.

                        Τέταρτο, πλήρη υιοθέτηση του κοινωνικού μοντέλου, που θέλει τα άτομα με αναπηρία πολίτες - υποκείμενα δικαιωμάτων, σε αντίθεση με το ξεπερασμένο ιατρικό μοντέλο, που θέλει τα άτομα εξαρτώμενα - αντικείμενα φιλανθρωπίας.

                        Πέμπτο, έμφαση στη χρήση ορολογίας που αντανακλά το κοινωνικό μοντέλο, σύγχρονο, αποφυγή όρων που σαφώς παραπέμπουν σε παρωχημένα ιατρικά μοντέλα.

                        Για παράδειγμα ο κλασικός όρος καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο, που αναφέρεται σε χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου είναι ιατρικός. Το αμαξίδιο είναι εργαλείο μετακίνησης. Είναι ένα εργαλείο ενεργητικότητας.

                        Ο άνθρωπος με κινητική αναπηρία, θα ήταν καθηλωμένος αν δεν είχε το αμαξίδιο. Αποκλειστικά για τα τηλεοπτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, έχω να αναφέρω τα εξής.

                        Ότι χρειάζεται σταδιακή υποχώρηση και μείωση των απεικονίσεων που εμφανίζουν τα ΑΜΕΑ ως παθητικούς δέκτες σε αντικείμενα φιλανθρωπίας, έναντι των απεικονίσεων που τους εμφανίζουν ως ενεργούς πολίτες, υποκείμενα δικαιωμάτων.

                        Έβδομο, κατανόηση της μοναδικότητας του κάθε ατόμου, αλλά και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, ιστορικών, κοινωνικών, ιατρικών της κάθε αναπηρίας.

                        Η αναπηρία δεν είναι χαρακτηρισμός. Η ύπαρξη καθαυτό της αναπηρίας, δε σημαίνει κοινούς κώδικες μεταξύ των ανθρώπων. Οι πολίτες με αναπηρία δεν αποτελούν μια ενιαία, συμπαγή κοινωνική ομάδα, όπως προσπαθούν να το παρουσιάσουν οι περισσότεροι.

                        Όγδοο, αντικειμενική παρουσίαση - ανάλυση των θεμάτων που αφορούν τους πολίτες με αναπηρία, με όρους αντίστοιχους αυτών, που αφορούν τον οποιοδήποτε πολίτη.

                        Χαρακτηριστικοί ή συγκηνισιακοί τρόποι παρουσίασης που κρύπτουν ενοχή ή και πατερναλισμό ακόμα και δρουν υπονομευτικά. Μπορώ να πω ότι ο τρόπος αυτός κυριαρχεί σε πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης.

                        Ένατο, παντελής άρνηση χρήσης μεμονωμένων περιπτώσεων ατόμων με αναπηρία, στο όνομα της υψηλής τηλεθέασης ή και ακροαματικότητας. Μέσω συγκηνισιακής φόρτισης.

                        Το βλέπουμε αυτό και στις εκπομπές καθημερινά τις μεσημεριανές και σε άλλες που δε θέλω να αναφέρω, το γνωρίζετε οι περισσότεροι. Αποφυγή λοιπόν, της παρουσίασης με τη λογική του εντυπωσιακού, του θεάματος και σύνδεση με το ειδικό μεμονωμένο, με το γενικά κοινωνικό.

                        Υποχρεωτικά βήμα λόγου στους πολίτες με αναπηρία, όταν παρουσιάζονται θέματα που τους αφορούν. Δέκατο όλα τα παραπάνω έχουν ως προαπαιτούμενο τις πλήρως προσβάσιμες υπηρεσίες σε όλους τους πολίτες με αναπηρία.

                        Η τεχνολογική είναι η μία μόνο πλευρά. Η άλλη πλευρά της πρόσβασης έχει να κάνει με τη δημιουργία πλήρων δυνατοτήτων συνεχούς επαφής διαβούλευσης των πολιτών με αναπηρία με τα έντυπα και τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.

                        Σχόλια, παρατηρήσεις, προτάσεις και σκέψεις τους, επιβάλλεται να βρίσκονται σε ουσιαστική σχέση με ένα πλήρως εξειδικευμένο κέντρο υποδοχής όπου πλήρως θα αξιολογούνται και θα αξιοποιούνται. Εκεί χρειάζεται η συμβολή και της Γενικής Γραμματείας και η στήριξη της κεντρικής πολιτείας.

                        Οι σχέσεις ισοτιμίας, όπως στον πρόλογο αναφέρουμε, βήμα με βήμα, δοκιμάζονται και χτίζονται σε διάρκεια χρόνων, δε χτίζονται από τη μια μέρα στην άλλη.

                        Γι' αυτό και η πρωτοβουλία της Γενικής Γραμματείας για σχετική συζήτηση σε περιοχές ανά την Ελλάδα, σταθμός της οποίας είναι και η ακριτική μας Θράκη, είναι ιδιαίτερα εποικοδομητική.

                        Τελειώνοντας έχω να κάνω και μία πρόταση, μετά το δεκάλογο αυτό το σχετικό, που αφορά τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τη σχέση με τα ΑΜΕΑ.

                        Προτείνω οι εκδηλώσεις ανά την Ελλάδα της Γενικής Γραμματείας, που ανοίγουν το δρόμο για μια συγκεκριμένη πρωτοβουλία, που μπορεί κατά την άποψή μου να έχει σημείο έναρξης το μεγάλο συνέδριο των ΑΜΕΑ, που θα πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο.

                        Προτείνω να δημιουργηθεί το πρώτο άτυπο δίκτυο ανθρώπων των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, υπέρ του δικαιώματος των ΑΜΕΑ στην ισότιμη ενημέρωση.

                        Είναι βέβαιο ότι πολλοί από τους ανθρώπους των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, θα δώσουν το παρόν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Επίσης θα είναι εξαιρετικά χρήσιμο να δημιουργηθεί αυτό το δίκτυο ξεκινώντας από την ακριτική μας Θράκη. Με τις σαφείς ιδιαιτερότητες και ευαισθησίες, απέναντι στα θέματα των λεγόμενων διαφορετικών κοινωνικών ομάδων. Σας ευχαριστώ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ: Ευχαριστούμε με τη σειρά μας τον κ. Μπακιρτζάκη και να δώσουμε στην καθηγήτρια και Αντιπρόεδρο Τμήματος Κοινωνικής Διοίκησης κα Καλλινικάκη.

                        Τελειώνουμε την ενότητα αυτή με το λόγο να τον έχει η κα Θεανώ Καλλινικάκη, η οποία είναι  καθηγήτρια και Αντιπρόεδρος στο Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης.

Θ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΑΚΗ: Καλή σας μέρα. Θέλοντας να συνεισφέρω στην επισήμανση της συντονίστριας του πάνελ για το ξεπέρασμα του χρόνου και τη φροντίδα να είμαι όσο γίνεται πιο σύντομη, φεύγω από την παρουσίασή μου όπως την είχα προετοιμάσει σε power point. Θα σας μιλήσω από αυτό το βήμα, για να κερδίσουμε το χρόνο που μου ζήτησε η συντονίστρια.

                        Θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τη Γενική Γραμματεία για την ευκαιρία που μου δίνει και τη συντονίστρια επίσης για τα καλά της λόγια προηγουμένως για το Τμήμα, το οποίο εκπροσωπώ στην πόλη εδώ, αλλά πρέπει να πω ότι λόγω της ιδιαιτερότητάς του το Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης, που δίνει στελέχη κοινωνικής πολιτικής και κοινωνικούς λειτουργούς πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, οφείλει να συμμετέχει στα κοινά και συνεργάζεται.

                        Και αν δε συνεργαστεί και δε λειτουργήσει με την πόλη δεν μπορεί να δώσει την εκπαίδευση που χρειάζονται οι φοιτητές του και από αυτό το βήμα ευχαριστώ ένα μεγάλο αριθμό φορέων, που εκπροσωπούνται από εργαζόμενους και στελέχη ή και άτομα που δέχονται υπηρεσίες από αυτούς τους φορείς που προσφέρουν σε μας εκπαίδευση.

                        Το θέμα σήμερα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και συνιστά μια κυριότατη πρόκληση, ωστόσο θα μου επιτρέψετε να κάνω  δυο επισημάνσεις. Ο όρος άτομα με αναπηρία είναι ένας όρος ομπρέλα που καλύπτει ποικίλες μορφές και βαθμούς σοβαρότητας και συγκαλύπτει ή πολλές φορές δεν αναδεικνύει τις αόρατες αναπηρίες, εκείνες που δε δηλώνονται άμα τη εμφανίσει και για τις οποίες χρειάζεται επίσης ιδιαίτερη προσοχή.

                        Από την άλλη μεριά, ο όρος, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι πανίσχυρα, παντοδύναμα, είναι εκείνα τα οποία έχουν συνεισφέρει πάρα πολύ στην παρουσίαση και στην υποστήριξη των ζητημάτων αναπηρίας και συνεχίζουν να είναι πολύ ισχυρά στο χώρο της διαμόρφωσης και του καθορισμού της κοινής γνώμης και ταυτόχρονα τα ίδια τα δικαιώματα των αναπήρων, ένα πεδίο το οποίο έχει παρουσιάσει πολύ σημαντική εξέλιξη, αλλά που όμως φαίνεται, όπως και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να έχουν ένα δρόμο να περπατήσουν, παρά το γεγονός ότι έχουν σημαντικές εξελίξεις τα τελευταία χρόνια και με αφορμή βεβαίως τις προσπάθειες που έχουν γίνει για εναρμόνιση με τα αντίστοιχα δικαιώματα και τα ισχύοντα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

                        Ωστόσο, η δυνατότητα που έχουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και ειδικά η τηλεόραση, να έχει καθολικότητα στην πρόσβασή της, παντού, είναι εξαιρετικά σημαντική και αν λάβουμε υπόψη μας την πολύ σημαντική έκδοση που σήμερα μας μοιράστηκε με τον οδηγό για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, νομίζω ότι αν καταφέρουμε πραγματικά να τηρηθεί στις λεπτομέρειές του αυτός ο οδηγός, θα είχαμε κάνει μια πολύ σημαντική εξέλιξη στο χώρο, την οποία ακόμα όμως αναμένεται να κάνουμε, κατά την άποψή μας.

                        Τα δικαιώματα των ΑΜΕΑ στην Ελλάδα έχουν  δυο πολύ σημαντικά, κατά τη γνώμη μου, χαρακτηριστικά. Τα άτομα με αναπηρίες αποκτούν δικαιώματα επειδή είναι ανάπηροι. Και αυτό τους ταξινομεί σε μια ειδική κατηγορία πολιτών, στην οποία επίσης ταξινομούνται μέσα από μια διαδικασία η οποία είναι πολλές φορές εξαιρετικά επίπονη, μέσα από διαδικασίες πιστοποίησης, βαθμολόγησης και κατηγοριοποίησης, τα οποία τους βάζουν σε ένα ειδικό καθεστώς και σε ένα κοινωνικό διαχωρισμό.

                        Αυτός ο κοινωνικός διαχωρισμός ωστόσο καταλήγει να χαρακτηρίζει όλες τις μορφές της ζωής τους, γιατί έτσι εντάσσονται στην εκπαίδευση, ως ανάπηροι εντάσσονται στην απασχόληση, ως ανάπηροι εντάσσονται σε πολλές δραστηριότητες της καθημερινής ζωής και φαίνεται αρκετά το στοιχείο, αυτό που πολύ σημαντικά επεσήμανε ο Άλεξ σε όλες του τις διαστάσεις, της προσωπικής ιδιότητας, του προσωπικού χαρακτηρισμού που έχει για τον καθένα.

                        Το άλλο ιδιαίτερα ευαίσθητο σημείο που έχουμε να δούμε ζητήματα των δικαιωμάτων, είναι το γεγονός ότι αυτά τα δικαιώματα δεν είναι ισχυρά από μόνα τους ούτε αυτονόητα.

                        Είναι διεκδικήσιμα, επειδή θεωρούμε ότι οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να καταφύγουν σε δικαστικές αρχές για να τα διεκδικήσουν, παρότι αυτό ξέρουμε ότι είναι εξαιρετικά δύσχρηστο, γιατί κοστίζει σε χρόνο, σε χρήμα και σε περίπλοκες διαδικασίες για τις οποίες πολύ συχνά τα ίδια τα άτομα δεν είναι ούτε ισχυρά, ούτε έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, αλλά και κυρίως τις περισσότερες φορές δεν έχουν τη δυνατότητα να περιμένουν για να λειτουργήσουν όλες αυτές οι διαδικασίες.

                        Και παρά το γεγονός ότι ξέρουμε ότι οι κατηγοριοποιήσεις δημιουργούν στιγματισμό και αυτό έχει μια πολύσημη αρνητική σημασία για τα ίδια τα άτομα και τα δικαιώματά τους, ωστόσο στην Ελλάδα ισχύει ακόμα ο εκπαιδευτικός διαχωρισμός, από πάρα πολύ νωρίς.

                        Τα παιδιά μπορεί από 4 χρονών να χαρακτηριστούν παιδιά με ειδικές ανάγκες και να μπουν στα ειδικά σχολεία, παρότι την ίδια στιγμή ισχύουν οι τάξεις ένταξης και η υποστηριζόμενη διδασκαλία, που θα μπορούσε να τα κρατάει στα σχολεία της γενικής εκπαίδευσης. Ένα πολύ σημαντικό βήμα και μια βάση για το μη διαχωρισμό, που μας ενδιαφέρει πάρα πολύ.

                        Από την άλλη έχουμε τη διατήρηση της οικογένειας, σαν το μόνο υπεύθυνο και αρμόδιο για το ανάπηρο μέλος της, που διαιωνίζεται από την έλλειψη υπηρεσιών ή την ασυνέπεια στην παροχή των υπηρεσιών.

                        Ωστόσο ξέρουμε επίσης ότι αυτή η διαρκής ενασχόληση και υπερπροστασία που αναπτύσσεται στο χώρο του πλαισίου της οικογένειας, δημιουργεί και αναπαράγει την κατάσταση της αδυναμίας που συνδέεται με την αναπηρία και ταυτόχρονα και κυρίως διαιωνίζει αυτό που εμείς λέμε πολύ συχνά, το φαινόμενο της μαθημένης ανημποριάς.

                        Δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί συνηθίζουν να λειτουργούν σε ένα επίπεδο τελικά, χαμηλότερο από το μέσο όρο και να έχουν χαμηλότερες προσδοκίες και οι ίδιοι και οι οικογένειές τους από αυτούς. Αυτό είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα και το οποίο διαπλέκει την εκπαίδευσή μας.

                        Το άλλο μεγάλο κέρδος, αν είχαμε πετύχει την ένταξη των παιδιών με δυσκολίες και αναπηρίες στο γενικό σχολείο, όπως έχει συμβεί σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, θα είχαμε πετύχει την εξοικείωση των μικρών παιδιών, των νέων γενεών και τη δική μας εξοικείωση με τα παιδιά αυτά από πάρα πολύ νωρίς και την αναγνώριση εντέλει που χρειάζεται να έχουμε μέσα από τη συνύπαρξη και τα βιώματα μαζί τους.

                        Σε ό,τι αφορά τις αναπαραστάσεις που προωθούνται μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ειπώθηκαν αρκετά πράγματα πριν και ο Άλεξ έθεσε μια αντιπαραβολή το τι δεν πρέπει να δίνεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και στο τι δίνεται. Αλλά σήμερα συνεχίζουμε να έχουμε εικόνες από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ειδικά από αυτές που ονομάζουμε live εκπομπές, άτομα αδικημένα, παραμελημένα από την ανάλγητη πολιτεία ή την οικογένειά τους, άτομα που δέονται ή χρήζουν βοήθειας, αλλά και προβολή της επικινδυνότητας εκείνων που πάσχουν από ψυχική νόσο, το οποίο δεν έχει καθόλου υποχωρήσει όπως πολύ καλά ξέρουμε και την προβολή μέσω των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης συνθηκών και ατόμων που λειτουργούν ως σωτήρες και υποστηρικτές, ενώ μέσω των μαραθωνίων και των μεγάλων συναθροίσεων που γίνονται για αναζήτηση οικονομικών πόρων, συνεχίζονται να ενθαρρύνονται και να υποστηρίζονται λειτουργίες ιδρυμάτων για αναπήρους, παρότι ξέρουμε ότι οι χωρικοί και οι ψυχολογικοί αποκλεισμοί στα ιδρύματα, είναι από τις πιο καταστροφικές προσεγγίσεις της αναπηρίας.

                        Ένα ζήτημα που έχει ιδιαίτερη ευαισθησία και σημασία, είναι αυτό που εμείς από τη σκοπιά των κοινωνικών επιστημών αναδεικνύουμε και υποστηρίζουμε συχνά, που έχει να κάνει με την κοινωνική αξιοπρέπεια, με την προσωπική αξιοπρέπεια.

                        Αυτό που κατεξοχήν θίγεται και υποτιμάται πάρα πολύ, είναι αυτό το ζήτημα, τις προσεγγίσεις όλες αυτές που θεωρούμε και που αναγνωρίζουμε ως εξαιρετικά αρνητικές.

                        Αυτή τη στιγμή στην αίθουσα συμβαίνει κάτι πολύ πιο σημαντικό από αυτό που σας λέω και αισθάνομαι ιδιαίτερη συγκίνηση γι' αυτό. Αξίζει τον κόπο να το δείτε.

                        Θεωρώ πως αυτό που θα πρέπει να πω κλείνοντας, είναι πως θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούμε, οι πολίτες όλοι αυτής της χώρας, είτε δημοσιογράφοι είτε κοινοί πολίτες, ότι η αναπηρία είναι μια κατάσταση ζωής, από την οποία μπορεί να περάσουμε όλοι, για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως και κάθε άλλο μέλος της κοινωνίας και θα πρέπει να θυμόμαστε ότι έχουμε μια πολύ μεγάλη ευθύνη για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ατόμων αυτών, επειδή είναι ισότιμα, έχουν ίση αξία και όχι γιατί είναι ίσα.

                        Κανείς μας δεν είναι ίσος με τον άλλο, ούτε από πλευράς δεξιοτήτων, ικανοτήτων, προσωπικών χαρακτηρισμών, χαρακτηριστικών και κοινωνικής τάξης, είναι όμως ισότιμοι. Σας ευχαριστώ πολύ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ: Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κα Καλλινικάκη, καταρχήν για την αμέριστη κατανόηση που επέδειξε, παρέχοντας το λόγο στον κ. Ηλιάδη και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

                        Κλείνει εδώ η πρώτη ενότητα, η οποία είχε ως θέμα «Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης». ανακεφαλαιώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στις παραλείψεις μου.

                        Στο χώρο αυτό ήταν και ο κ. Χατζαδάκης, ως Αντιπρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου και διετέλεσε και Πρόεδρος των ΚΕΚΙΚΑΜΕΑ. Ήταν επίσης ο Αντινομάρχης κ. Κατσιμίγας και ό,τι ξέχασα να έχουν την κατανόησή μου.

                        Τι ακούσαμε σε αυτή την ενότητα. Καταρχήν τον Άλεξ Ταξιλδάρη, ο οποίος πραγματικά μας έδωσε τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε τα λάθη μας ως δημοσιογράφοι, ειδικά στη χρήση της ορολογίας.

                        Ακούσαμε τον κ. Μπακιρτζάκη, ο οποίος τελικά μίλησε και πρότεινε τη δημιουργία ενός δικτύου. Ακούσαμε τον κ. Νταντανίδη ο οποίος μας υπενθύμισε πόσα πολλά έχουμε κατακτήσει ως κοινωνία και δεν μπορέσαμε να απολαύσουμε σε πλήρη ανάπτυξη την κα Καλλινικάκη, αλλά τελικά κα Καλλινικάκη όλοι εξαναγκαζόμαστε να μάθουμε στην ανημποριά καμιά φορά και σε μία συμπεριφορά η οποία πρέπει πραγματικά να είναι μειλίχια και μέτριων τόνων για να καταφέρουμε να συμβιώσουμε.

                        Θέλω να ευχαριστήσω άλλη μια φορά την κα Παπαδά και τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και την κοινωνία γι' αυτή τη δυνατότητα που μας έδωσε.

                        Θέλω να κατανοήσετε την αγωνία μου για το χρόνο. Ο χρόνος είναι χρόνος για όλους και κ. Νταντανίδη δεν ήταν από λόγους αυταρχισμού, ήταν από λόγους σεβασμού στην ποιότητα αυτής της εκδήλωσης.

                        Πιστεύω ότι πρέπει να μείνουμε όλοι και να ακούσουμε, παρόλο που αρκετοί έχουν αποχωρήσει. Σας ευχαριστώ πολύ να είστε καλά κα Παπαδά και κύριοι της Γενικής Γραμματείας Τύπου να προσπαθείτε.

 

 

 

 

 2^η ΕΝΟΤΗΤΑ

«Θέματα Αναπηρίας στα ΜΜΕ: Πώς τα ΜΜΕ μορφώνουν - διαμορφώνουν»

 

          ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ: κα Μ. ΜΑΡΤΙΔΟΥ - ΦΑΝΦΑΚΗ

Αρχισυντάκτρια ε/φ «Ο Χρόνος»

 

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ (Μ. ΜΑΡΤΙΔΟΥ - ΦΑΝΦΑΚΗ): Να σας καλωσορίσω και εγώ εκ μέρους όλων των εισηγητών αυτής της ενότητας. Να σας καλωσορίσουμε εδώ, στην εσχατιά της Ελλάδας, στην Κομοτηνή, μια πόλη που λέμε εμείς με τα χίλια χρώματα, με τις ανοιχτές καρδιές και με τους ωραίους ανθρώπους, με τα υγιή μέσα μαζικής ενημέρωσης, με δημοσιογραφικό κόσμο που έχει ευαίσθητη ματιά, ανοιχτές κεραίες και ανιχνεύσεις για να δεχτεί πράγματα και μηνύματα και πολλή ψυχή για να παραδεχθεί πολλές φορές ότι κάνουμε λάθη.

                        Λάθη τα οποία δεν προέρχονται πάντα ηθελημένα από τη στενόμυαλη οπτική που μπορεί να χαρακτηρίζει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κάποια στιγμή. Και το γεγονός ότι πολλές φορές νιώθουμε ενοχές γι' αυτό που κάνουμε, γιατί πολλές φορές δεν ξέρουμε, είναι από άγνοια, δείχνει μια υγεία, μια υγεία στο χώρο.

                        Κανείς δεν πρέπει να λέει ότι τα ξέρει όλα εξάλλου. Παρόλα αυτά θέλω να σας πω ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της δικής μας Περιφέρειας, εδώ στη Θράκη και ιδιαίτερα στο Νομό Ροδόπης και στην Κομοτηνή, έχουν μια άλλη ματιά γι' αυτά τα ζητήματα.

                        Υιοθέτησαν εκστρατείες, συμπορεύτηκαν με ανθρώπους που για πρώτη φορά εξωτερίκευαν τα προβλήματά τους και το δικαίωμά τους στη ζωή. Αυτά τα μέσα λοιπόν, είτε ήταν ραδιόφωνο, είτε εφημερίδες, είτε τηλεοράσεις, γνωστοποιούσαν και γίνονταν συνοδοιπόροι στο πρόβλημα της αναπηρίας και στην κατάσταση της αναπηρίας, σε μια προσπάθεια ισότιμη και ίσης αντιμετώπισης.

                        Μοιραζόμασταν με καμάρι και περηφάνια πάρα πολλές φορές τη φιλία αυτών των ατόμων, καμαρώναμε για τις προσπάθειές τους και ελπίζαμε και ελπίζουμε πάντα στη δικαίωση των αγώνων τους.

                        Και επειδή όσοι ντόπιοι με γνωρίζουν πολύ καλά, πέρασα και εγώ από ένα τέτοιο πολύ δύσκολο βήμα, μέσα από μια προσωπική ιστορία και έτυχε να είμαι κι εγώ καθηλωμένη 1 χρόνο σε νοσοκομεία, σε κέντρα αποκατάστασης, μέχρι να με βλέπετε, κατά τύχη, να έχω αποκατασταθεί και να είμαι σε αυτή την εικόνα σήμερα.

                        Έζησα δηλαδή πολύ έντονα το δεδομένο να είσαι ένα τελείως ανήμπορο άτομο και το πώς σε βλέπουν, ποια είναι η ματιά του απέναντι. Μια ματιά που πολλές φορές σε λιγώνει δίχως λόγο. Γιατί εσύ έχεις όλη την ψυχική δύναμη και το σθένος να αντιμετωπίσεις κάτι και έρχεται ο άλλος και σε βλέπει βουρκωμένος και σε λυπάται, δεν είναι έτσι τα πράγματα.

                        Γι' αυτό ίσως όταν επέστρεψα με το καλό ξανά στο χώρο, όταν η προσωπική μου ευχή ήταν τότε -και επιτρέψτε μου αυτή την παρένθεση να μπορώ να είμαι καθισμένη σε έναν υπολογιστή και να μπορώ να επικοινωνώ με τους ανθρώπους- ότι τουλάχιστον έχω ένα ακόμα χρέος ευθύνης, να μεταφέρω αυτό που έζησα μέσα από τη δική μου ματιά και όσο μπορώ, όποιους μπορώ να επηρεάσω, μέσα από τη δική μου δημοσιογραφική προσέγγιση.

                        Θα μπορούσα να σας λέω άπειρα πράγματα. Εκμεταλλεύομαι το γεγονός ότι πρέπει να δώσουμε το βήμα στους πολύ εκλεκτούς που με τιμούν σε αυτό το πάνελ, ομιλητές.

                        Δίπλα μου είναι ο κ. Ηλιάδης, είναι ο ζωγράφος ο οποίος εκθέτει αυτά τα καταπληκτικά έργα, τα οποία θα ταξιδέψουν και το Μάιο αν δεν κάνω λάθος στην Αθήνα, σε μια έκθεση που διοργανώνει ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και είναι ιδιαίτερα τιμητικό που μας τα έφερε να τα δούμε κι εδώ στην Κομοτηνή.

                        Ο κ. Ηλιάδης με τιμά με τη φιλία του πρώτον και φυσικά είναι ένα πρόσωπο που αγαπώ πάρα πολύ για ό,τι κάνει και για τον τρόπο που αντιμετώπισε αυτό που η ζωή του έφερε, δηλαδή του στέρησε τα χέρια, αλλά η δύναμη της ψυχής του τού χάρισε απλόχερα ό,τι ποτέ επιθύμησε. Δηλαδή μια συνεχώς ανοδική πορεία καριέρας με ένα έργο αναγνωρίσιμο.

                        Ο ίδιος έχει καταξιωθεί πανελλήνια, αλλά και διεθνώς. Θα ήθελα να του δώσω πρώτο το λόγο, δε νομίζω να διαφωνεί κανείς. Είναι και ο άκρως τιμώμενος φιλοξενούμενος ο κ. Ηλιάδης, ο οποίος θα μας μιλήσει για τη δουλειά του, για την οπτική του, ίσως καυτηριάσει και λίγο τον τρόπο πώς λειτουργούμε εμείς οι δημοσιογράφοι απέναντι σ' αυτά τα ζητήματα, που δεν κάνουμε και πολλά πράγματα, καιρός να ξεκινήσουμε να κάνουμε. Κύριε Ηλιάδη έχετε το λόγο.

Τ. ΗΛΙΑΔΗΣ: Αξιότιμη κα Παπαδά. Αξιότιμη κα Μαρτίδου, εσείς που με φιλοξενείτε. Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι, αγαπητοί μου συγχωριανοί. Θα μιλήσουμε για το πώς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μορφώνουν και διαμορφώνουν το θέμα της αναπηρίας.

                        Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αποτελούν κατά κοινή ομολογία, ένα φορέα ικανό να συντελέσει στη μόρφωση μεγάλων λαϊκών μαζών και στη διαμόρφωση κοινωνικής, πολιτιστικής και ιδεολογικής συνείδησης.

                        Στην περίπτωση των ατόμων με αναπηρία, το θέμα έχει ατέλειωτες προσεγγίσεις, εκατοντάδες ειδικά θέματα και αναπάντητα ερωτήματα. Έχει να κάνει με το πώς η ελληνική κοινωνία αντιλαμβάνεται τα θέματα της αναπηρίας και πώς προβάλλονται αυτά προς το κοινό.

                        Πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους μας, ότι τα άτομα με αναπηρία, είναι άτομα με ίσα δικαιώματα. Είναι εργαζόμενοι, καταναλωτές, φορολογούμενοι πολίτες, συγγενείς και φίλοι μας, που δεν έχουν όμως την ανάλογη μεταχείριση.

                        Η αναπηρία πρέπει να γίνει αντιληπτή ως διαφορά συνθηκών και όρων ζωής και όχι ως προσωπική δυστυχία του αναπήρου και της οικογενείας του. Η συμβολή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στη συνειδητοποίηση της κοινωνίας μπορεί να είναι καθοριστική.

                        Είναι κοινή διαπίστωση ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επηρεάζουν και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, την αισθητική, τις συνήθειες, τον τρόπο ζωής. Με αυτό σαν δεδομένο θα μπορούσε να γίνει πολύ μεγάλο έργο στην κατεύθυνση της βελτίωσης της ζωής των αναπήρων, την καλλιέργεια της αποδοχής της ιδιαιτερότητας του άλλου, την κατάκτηση της ισότιμης μεταχείρισης του αναπήρου και του σεβασμού των αναγκών και των δικαιωμάτων του.

                        Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πρέπει να μεταδώσουν το μήνυμα ότι οι περισσότεροι που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία, δεν είναι μόνο συνέπεια των λειτουργικών αδυναμιών, αλλά και συνέπεια της δικής τους αδυναμίας, να προσεγγίζουν σωστά, αληθινά, ειλικρινά και με ανιδιοτέλεια τις πραγματικές ανάγκες και δραστηριότητές τους.

                        Προς την κατεύθυνση αυτή τα άτομα με αναπηρία πρέπει να μιλούν για τον εαυτό τους, να τους δίνεται η δυνατότητα να παρουσιάζουν τα προβλήματά τους, τα επιτεύγματά τους, να μιλούν γι' αυτά που τους φοβίζουν, που τους προβληματίζουν, γι' αυτά που απαιτούν.

                        Η παρουσίαση ατόμων που διαπρέπουν στον επιχειρηματικό, καλλιτεχνικό, επιστημονικό και στον πολιτικό τομέα, καταδεικνύει ότι η αναπηρία δεν είναι και ανικανότητα.

                        Με αυτόν τον τρόπο θα ενθαρρυνθούν και άλλα άτομα, στην προσπάθειά τους να εξαλείψουν το κοινωνικό στίγμα, που συχνά συνοδεύει την αναπηρία, αλλά συγχρόνως θα καταρριφθούν και τα αρνητικά στερεότυπα και οι ανάπηροι πολίτες δε χρειάζονται οίκτο και ελεημοσύνη.

                        Βασική αιτία όλων αυτών των λάθος εντυπώσεων, είναι πάλι τα ίδια τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει εσφαλμένη ή ελλιπής ενημέρωση.

                        Προσεγγίζουν την αναπηρία επικεντρώνοντας στο έλλειμμα, την αδυναμία, την απόγνωση. Συνήθως ο ανθρώπινος πόνος φέρνει υψηλά νούμερα τηλεθέασης και φαίνεται ότι τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο τον ενδιαφέρει πιο πολύ το ποσοστό επί τοις εκατό, παρά η σωστή τοποθέτηση απέναντι στο κατεστημένο και στις προκαταλήψεις.

                        Οι προκαταλήψεις αυτές ορθώνονται σαν εμπόδιο στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ακόμα περισσότερο, αν λάβουμε υπόψη μας ότι στην Ελλάδα και στην ελληνική τηλεόραση κατ' επέκταση, η εταιρεία των τηλεμετρήσεων δεν καταγράφει ακόμα στο δείγμα της άτομα με αναπηρία.

                        Στο σημείο αυτό θα ήθελα ιδιαίτερα να τονίσω ότι τα τελευταία χρόνια η προβολή των ζητημάτων που απασχολούν τα άτομα με αναπηρία έχει γίνει κάπως πιο έντονη και η αίσθησή μας είναι ότι όλος αυτός ο κόσμος διαπιστώνει με ανακούφιση άνοδο στο επίπεδο της επικοινωνίας και της συμμετοχής στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

                        Θα ήθελα επίσης να σας πω, ότι αν επισημαίνουμε και κάποιες παραλείψεις και ελλείμματα στη λειτουργία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, αναφορικά με τον τρόπο παρουσίασης των θεμάτων μας, δεν το κάνουμε για να μειώσουμε τη συμβολή του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου στην κοινωνικοποίηση των αναπήρων, αλλά για να βοηθήσουμε τη συνειδητή προσπάθεια του δημοσιογραφικού κόσμου, για τη βελτίωση των ενημερωτικών εκπομπών που μας αφορά.

                        Στις μέρες μας, καθώς και σε αυτές που έρχονται, κάθε μορφή αναπηρίας, κινητική ή αναπηρία των αισθητηρίων οργάνων ή αναπηρία πρόδηλη ή αόρατη, πρέπει να γίνει θέμα που μας αφορά όλους, γιατί αναφέρεται σε ένα μεγάλο κομμάτι του κοινωνικού ιστού, που μαζί με όλα τα υπόλοιπα μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά στην πρόοδο και τη στερέωση της κοινωνικής συνοχής.

                        Κάθε ανάπηρος, όπως ακριβώς και κάθε άνθρωπος γενικότερα, κρύβει μέσα του τεράστιες δυνάμεις, που δεν τις γνωρίζει, αλλά όταν τις ανακαλύπτει και τις αξιοποιεί, τότε συντελείται το θαύμα που δικαιώνει τους στίχους του εθνικού μας ποιητή. «Άστραψε φως και γνώρισε ο νιος τον εαυτό του».

                        Είναι ασύλληπτα δυνατός ο υιός του ανθρώπου, ακόμα και όταν πλήττεται από βαρύτατες αναπηρίες, αρκεί να νιώσει τη δύναμή του και να επιστρατεύσει τις δυνατότητές του, μετατρέποντάς τις σε δυναμική προσπάθεια. Η προσωπική μου μαρτυρία μπορεί επαρκώς να φωτίσει και να αποσαφηνίσει την έντονα θετική πλευρά του νομίσματος αναπηρία.

                        Γεννήθηκα το 1950 σε ένα ξεχασμένο καπνοχώρι της Ξάνθης, τον Πετεινό, από γονείς αγρότες και με πολύ σοβαρή αναπηρία στα χέρια και στο ένα μου πόδι.

                        Η μητέρα μου από χρόνια πριν είχε χάσει από ατύχημα το ένα της χέρι. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τα κρίσιμα ατυχήματα της παιδικής μου ηλικίας, έχασα και τον πατέρα μου, όταν ήμουν 4 χρονών παιδί.

                        Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και χωρίς ιδιαίτερη, συνειδητή τουλάχιστον, συναίσθηση των ατυχιών μου, ήμουν βλέπετε παιδί ακόμα, έβγαλα το σχολείο.

                        Η επώδυνη συναίσθηση της σωματικής μου ανεπάρκειας, εισέβαλλε ορμητικά μέσα μου στα εφηβικά μου χρόνια. Όταν άρχισα να συλλαμβάνω τα βλέμματα των άλλων να καρφώνονται επίμονα, άλλοτε διακριτά και άλλοτε αδιάκριτα, στα ασχημάτιστα μέλη του σώματός μου.

                        Μια ισχυρή αίσθηση μειονεξίας και άδικης καταδίκης άρχισε να διαμορφώνεται μέσα μου, που με έσπρωχνε απειλητικά έξω από τον κόσμο, στο περιθώριο.

                        Ένα επικίνδυνο αντικοινωνικό αίσθημα μου υπαγόρευε να υιοθετήσω αρνητική  στάση, απέναντι στους ανθρώπους και στον κόσμο. Απεγνωσμένα, θυμάμαι, αναζητούσα τρόπο να απαλλαγώ από αυτό το βαρύ συναισθηματικό κλίμα, αναζητούσα τρόπο να αντισταθμίσω με κάτι έκτακτο και σημαντικό τις σωματικές μου αδυναμίες, για να υψωθώ έτσι και στη δική μου εκτίμηση, αλλά και στα μάτια των άλλων.

                        Τότε ήταν, δε θυμάμαι με ποια συγκεκριμένη ευκαιρία, που άστραψε μέσα μου σαν σανίδα σωτηρίας, η ιδέα να ασχοληθώ με τη ζωγραφική.

                        Βλέποντας τα πράγματα τώρα, από τη σκοπιά των 58 μου χρόνων, εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτό που είχε προσανατολίσει τη σκέψη μου προς κάποια δημιουργία, ήταν η ενστικτώδης ορμή του αισθήματος αυτοεκτίμησης που ζητούσε ικανοποίηση.

                        Έτσι άρχισε ο αγώνας μου. Αγώνας που είχε διπλό στόχο. Από τη μια να ανταποκριθώ με τις λειψές σωματικές μου προϋποθέσεις στις τεχνικές απαιτήσεις της ζωγραφικής και από την άλλη να κατανικήσω τα έντονα αισθήματα μειονεξίας που αδιάλειπτα η ίδια η ζωή μου τα υπενθύμιζε. Αισθήματα που συχνά ένιωθα να βάζουν σε σκληρή δοκιμασία τη θέλησή μου για  επιτυχία στον τομέα που είχα επιλέξει.

                        Ο κόσμος μας φίλοι μου, ο πολιτισμός μας δηλαδή, φτιάχτηκε για πλάσματα με  δυο χέρια. Μια απλή κουμπότρυπα π.χ. για να δεθεί το κουμπί χρειάζεται τη συνεργασία  δυο χεριών.

                        Δοκιμάστε να καρφώσετε ένα καρφί ή να δέσετε τα κορδόνια των παπουτσιών σας με το ένα χέρι και θα διαπιστώσετε τον όγκο των προβλημάτων που έπρεπε να ξεπεράσω εγώ, που μου έλειπαν σχεδόν και τα δυο μου χέρια.

                        Ήταν όμως ισχυρή και η θέλησή μου και όσο ανέβαινα το Γολγοθά της δημιουργίας, τόσο ενισχύονταν και η αυτοπεποίθησή μου, που διευκόλυνε την αποδοχή, δημιουργικά όμως και όχι παθητικά, της σωματικής ιδιαιτερότητάς μου και τη συμφιλίωσή μου με αυτήν.

                        Είναι πάντα ολοζώντανα μέσα μου τα βιώματα που διαπότιζαν όλη μου την ύπαρξη, όταν αντιλαμβανόμουν τους άλλους να κοιτάζουν τα πρωτόλειά μου, όχι μόνο ως προσπάθεια ενός ατόμου με τις σωματικές αδυναμίες τις δικές μου, αλλά και ως φανερώματα με καλλιτεχνικές αξιώσεις, όταν έπιανα τον εαυτό μου να ατενίζει τους άλλους σαν ίσος προς ίσο.

                        Σταθμός με καταλυτική αλήθεια σημασία για τη ζωή μου, στάθηκε η επαφή μου το 1967 με τη Διεθνή Ένωση Αναπήρων Ζωγράφων που εδρεύει στο Λιχνεστάιν, η οποία αξιοποιεί με εκθέσεις, κάρτες κλπ. τα έργα μας και μας εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση από την πώλησή τους.

                        Υπάρχουν βεβαίως πάρα πολλά ανάλογα παραδείγματα, που διδάσκουν όχι μόνο τους αναπήρους, αλλά και όλους τους ανθρώπους, πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της θέλησης.

                        Χρειάζεται όμως και στήριξη εξωγενών παραγόντων και για την περίπτωσή μου τέτοιοι παράγοντες στάθηκαν η μάνα μου στα πρώτα ξεκινήματα και η γυναίκα μου σε όλη μου τη ζωή, που πίστεψε σε μένα και μου έδωσε την ευκαιρία, μαζί με τη δημιουργική τέχνη της ζωγραφικής με το στόμα, να αναδειχθώ και ευτυχισμένος δημιουργός μιας ευτυχισμένης τετραμελούς οικογένειας.

                        Όμως, η δίκαιη και σωστή αξιολόγηση του έργου μου από τους ανθρώπους και ιδιαίτερα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, συντέλεσε επίσης σημαντικά στην επιτυχία μου.

                        Άρθρα και ποικίλες δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και περιοδικά, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές πρόβαλλαν τη ζωγραφική μου, όχι κινούμενοι από συμπάθεια, αλλά με τα αυστηρά κριτήρια της αισθητικής και των απαιτήσεων της τέχνης.

                        Ιδιαίτερα οι εκπομπές της ΕΤ3 «Έκτη Αίσθηση» και «Αληθινά Σενάρια», προώθησαν όχι μόνο τη δική μου περίπτωση, αλλά και πολλές άλλες παρόμοιες και ανέδειξαν και τις ιδιαιτερότητες και τα ειδικά προβλήματα των αναπήρων.

                        Ειδικά η εκπομπή «Έκτη Αίσθηση», της ΕΤ3 είναι το μοναδικό ενημερωτικό τηλεοπτικό πρόγραμμα, μια εκπομπή με αφορμή την αναπηρία. Αναδεικνύει τις πολιτιστικές ανησυχίες και την έκφραση των ατόμων με αναπηρία, μέσα από τη μουσική, το χορό, το θέατρο, τη ζωγραφική, τον αθλητισμό.

                        Όμως, φτάνει μόνο αυτή η εκπομπή, για να ενημερώσει την κοινή γνώμη γύρω από τα θέματα - προβλήματα των αναπήρων; Η απάντηση είναι γνωστή.

                        Έτσι, κλείνοντας θα πρότεινα να δρομολογηθεί η δημιουργία και άλλων εκπομπών, όπου με τη συμμετοχή ειδικών, αλλά κυρίως και των ιδίων των αναπήρων, να προβάλλονται θέματα που αφορούν την αναπηρία.

                        Συγκεκριμένα, εκπομπές σχετικά με τις διευκολύνσεις και τα μέσα που προσφέρονται στους αναπήρους. Σχετικά με τη νομοθεσία που διέπει το αναπηρικό κίνημα, παροχή των παροχών και δυνατοτήτων εκπαίδευσης και απασχόλησης, εκπομπές ψυχοεκπαιδευτικής υποστήριξης των ατόμων και των οικογενειών τους, εκπομπές ενημέρωσης σε θέματα υγείας και επιστημονικών εξελίξεων, εκπομπές διεκδικήσεων και παραγωγικών διαφωνιών.

                        Όλοι μαζί, ανάπηροι, μέσα μαζικής ενημέρωσης και ελληνική κοινωνία, μπορούμε στ' αλήθεια να στήσουμε ένα μέλλον, όπου οι ανάπηροι θα δημιουργούν και δε θα εκλιπαρούν.

                        Αγαπητοί φίλες και φίλοι, πριν κλείσω τη μικρή μου παρέμβαση, επιτρέψτε μου, θερμά παρακαλώ, αξιοποιώντας την προσωπική μου εμπειρία και την ευκαιρία που μου δίνεται, η σημερινή εκδήλωση της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης, να απευθύνω  δυο λόγια στους νέους της πατρίδας μας και όλου του κόσμου.

                        Με επίγνωση των δυσκολιών που αντιμετωπίζετε αγαπητοί νέες και νέοι και γνωρίζοντας πολύ καλά τις ζοφερές προοπτικές για το μέλλον το δικό σας και του κόσμου μας, θέλω να σας πω, να σας το φωνάξω αν γίνεται:

                        Ποτέ από τη ζωή δεν έλειψαν, ούτε θα λείψουν τα προβλήματα και οι δυσκολίες. Ωστόσο πρέπει να μη σας διαφεύγει το γεγονός ότι και μόνη η παρουσία μας στον κόσμο αυτό είναι εύνοια της τύχης.

                        Ότι ο κόσμος και έτσι που είναι, είναι όμορφος και ότι η αληθινή ευτυχία είναι αγαθό εφικτό. Βρίσκεται κάπου μέσα μας, αρκεί να θελήσουμε ειλικρινά να ψάξουμε να την εντοπίσουμε και με συνέπεια να την επιδιώξουμε.

                        Οπωσδήποτε πάντως δε βρίσκεται στον τεχνητό κόσμο των παραισθησιογόνων, που τόσο απάνθρωπα υποβάλλουν στη σκέψη των νέων οι σκοτεινοί έμποροι του κακού. «Για όλους υπάρχει μια Ιθάκη», κατά πώς λέει και ένας μεγάλος ποιητής μας. Σας ευχαριστώ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ: Αυτός είναι ο Τριαντάφυλλος Ηλιάδης, έκλεισε και με ένα πολύ σημαντικό μήνυμα προς τη νεολαία και κατά των ναρκωτικών. Κύριε Ηλιάδη μπορούμε να σας αποδεσμεύσουμε. Δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορέσετε να μείνετε, εμείς θέλουμε να μείνετε, εμείς θα θέλαμε να παραμείνετε στο πάνελ, δεν ξέρω το πρόγραμμά σας πώς είναι. Μπορείτε; Για μισή ωρίτσα ακόμα, εντάξει. Γιατί η εκδήλωση μας λίγο έχει ξεχειλώσει. 

                        Θα δώσω το λόγο, έχουμε 3 συνάδελφους δημοσιογράφους τοπικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Θα ξεκινήσω λίγο από την κα Μαρία Νικολάου  και φυσικά και την επιστημονική προσέγγιση του κ. Πολυζωίδη.

                        Να σας πω μόνο ότι η κα Νικολάου είναι βραβευμένη πανελλαδικά δημοσιογράφος, αυθεντική ρεπόρτερ με φοβερά ευαίσθητη και διεισδυτική ματιά στα πράγματα. Έχει εντοπίσει πολλά στοιχεία γύρω από το θέμα μας και θα χαρούμε πάρα πολύ να μας τα παρουσιάσει.

Μ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ: Νομίζω ότι ο κατασκευαστής αυτού εδώ, δεν αναλαμβάνει ποτέ σοβαρά υπόψη τους μετρίου αναστήματος ή κοντούς. Άρα, σε έναν κόσμο ψηλών οι κοντοί είναι άτομα με αναπηρίες.

                        Όταν μεγάλος Εβραίος λόγιος Σόλων, επρόκειτο να δώσει μια σειρά διαλέξεων σε ένα πανεπιστήμιο, όπου γίνονταν ένα σεμινάριο με θέμα τον ιουδαϊσμό, ένας φοιτητής προσέγγισε τον πρύτανη του πανεπιστημίου και τον ρώτησε, γιατί τόσες πολλές διαλέξεις και για την ανοησία.

                        Και ο πρύτανης απάντησε κάτι που νομίζω ότι ταιριάζει γάντι στην εποχή μας, ότι η ανοησία είναι ανοησία, αλλά η ιστορία της ανοησίας είναι επιστήμη.

                        Μια τέτοια επιστήμη, για να την αντιμετωπίσει κανείς, όταν προέρχεται και πηγάζει από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, θαρρώ ότι χρειάζεται σωστή ενημέρωση, σημαντική δουλειά και κοινή προσπάθεια.

                        Είναι ενδιαφέρουσα η σημερινή εκδήλωση; Κυριακή, νομίζω πως μας κάνατε πολύ μεγάλη χάρη που είστε σήμερα κοντά μας και ερχόμενη το σκεφτόμουν, λέω κυριακάτικα θα έρθει κόσμος;

                        Νομίζω ότι είναι ενδιαφέρουσα και κοιτώντας σας στα μάτια αυτό βλέπω. Είναι ενδιαφέρουσα γιατί θέλουμε να ξέρουμε τα γιατί και τα διότι τα τι και τα πώς, πώς έχουν τα πράγματα.

                        Θα είναι ενδιαφέρουσα και επειδή αυτή η γνώση, αποδεικνύεται συχνά διαφωτιστική, διαφωτιστική για το παρόν. Έχουμε την ευκαιρία σήμερα, την είχαμε από το πρωί, την είχαν χτες και οι κάτοικοι του Έβρου, να ξεχωρίσουμε το αληθές από το ψευδές του παρόντος και να συμπορευτούμε μαζί.

                        Ποτίζοντας το παρόν με την προοπτική της κοινής συμβίωσης του μέλλοντος, οι διάφορες πλευρές αυτού του κόσμου αποκτούν και άλλες διαστάσεις. Πράγματα θεωρούμενα για μας ασήμαντα, παρουσιάζονται σαν σημαντικά, ενώ όσα κυριαρχούν στο θόρυβο των παρόντων ημερών, φανερώνονται τελικά σαν πρόσκαιρα κυρίαρχα, της σημερινής μόνο στιγμής.

                        Και άλλα πάλι, που θορυβούν, διεκδικώντας ένα γενικό και παντοτινό χαρακτήρα, αποδεικνύεται πως η ιστορία τα γνωρίζει σαν αρχοντοχωριάτες και σαν κοσμοπολίτες που ταξίδεψαν στην παραπέρα ρούγα.

                        Η σημερινή εκδήλωση, όπως και η χθεσινή στην Αλεξανδρούπολη, είναι ενδιαφέρουσα διότι μας δίνεται η ευκαιρία να ανακαλύψουμε κλωστές που διατρέχουν τις ζωές όλων μας.

                        Καταστάσεις που συνδέουν τις σημερινές μας αντιλήψεις με τις αντιλήψεις των ανθρώπων που δεν κάνουν την ίδια δουλειά με μας. Η καθημερινή μας ζωή άλλωστε κουβαλάει μέσα της την εμπειρία όλη.

                        Αυτή μπορούμε να τη μοιραστούμε σήμερα μαζί. Η ζωή του δημοσιογράφου αγαπά τις διακρίσεις και τις κρίσεις. Αγαπά τις αποχρώσεις και αγαπά να τραβά την προσοχή σας, τώρα μπορώ να το ομολογήσω.

                        Θα έπρεπε κανονικά να είμαι εκ φύσεως ενάντια στο ρηχό, στο ξέβαθο και το στενό. Σε ένα κόσμο που πολεμάει να ικανοποιήσει το εγώ του, η δημοσιογραφία θα έπρεπε να υπενθυμίζει πόσο λάθος τρόπος είναι αυτός.

                        Πόσο λάθος είναι δηλαδή να προσπαθείς να εξαφανίσεις τις διαφορές και να φτιάξεις έναν κόσμο από όμοια νευρόσπαστα. Η δημοσιογραφία συνδέεται αναπόφευκτα με τα μεγάλα ζητήματα του παρόντος. Και η αντιμετώπιση των ανθρώπων με αναπηρία είναι μεγάλο ζήτημα.

                        Η δημοσιογραφία, συνδεόμενη με το παρόν, με τα ζητήματα του παρόντος, άλλοτε επικροτεί και χρήζει κάποια μεγάλα και σπουδαία, άλλα τα καταδικάζει σαν ψέματα, άλλα τα παραμερίζει σαν ανάξια λόγου, ενώ άλλα τα παρατηρεί μόνο για το αστείο του πράγματος.

                        Η δημοσιογραφία μπορεί να δώσει μάχη ενάντια στην αμάθεια, ενάντια στην προχειρότητα, ενάντια στις χάντρες που γυαλίζουν. Αρκεί φυσικά να μην είναι αμαθής, πρόχειρος και φθηνός, σαν χάντρα που γυαλίζει και ο δημοσιογράφος που την υπηρετεί.

                        Αρκεί ο δημοσιογράφος όταν ακούει για μυριοστή φορά το κλισεδάκι, «ισότιμη πρόσβαση στη ζωή» ή το αδελφάκι του «για τα άτομα με αναπηρία, που είναι πρωταγωνιστές στη ζωή», να μη μένει στην πρώτη αυθόρμητη αντίδρασή του, που είναι να καγχάσει, εμπιστευόμενος τη θεραπευτική αξία του γέλιου.

                        Ζορίζει ωστόσο τους γελαστήριους μυς του, γιατί γρήγορα συνειδητοποιεί ότι στον εμπαιγμό και μάλιστα στον εμπαιγμό διαρκείας τον αδιάκριτα αυτοανανεούμενο εμπαιγμό πρέπει να απαντήσει με άλλο τρόπο. Πρέπει να αφήσει ελεύθερο το θυμό του, επιτρέποντάς του να εκφραστεί χρησιμοποιώντας όλο τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας.

                        Γιατί η καλή μας πολιτεία δε χρησιμοποιεί τα κλισέ αυτά μόνο όπως ο εν  απορία ψάλτης χρησιμοποιεί το βήχα του, αλλά με αυτοπεποίθηση και περηφάνια, θαρρείς και είναι απόλυτα βέβαιη ότι έχει απορυθμιστεί εντελώς η μνήμη μας και έχει χαλάσει ο εσωτερικός καταμετρητής στερεοτύπων που διαθέτει ο καθένας μας. Και τα στερεότυπα του είδους, που ειπώθηκαν, είναι αρκετά και ειπώθηκαν και στην περιοχή μας.

                        Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης, για την πρόσκληση να συμμετάσχω σε αυτή την ημερίδα.

                        Ειλικρινά δε θεωρώ τον εαυτό μου κατάλληλο άνθρωπο, θα ήθελα να συμβάλλω όμως κι εγώ στη διαμόρφωση του δημοσιογραφικού δέοντος. Συνδυάζω την ταραχή της καρδιάς και δε σας το κρύβω με τη δύναμη της λογικής ότι μόνο συνδιαλλεγόμενοι και συνεργαζόμενοι μπορεί να έρθουν καλύτερες μέρες.

                        Η ελληνική δημοσιογραφία σπανίως ξεφεύγει από τα κοινωνικά, πολιτικά, ιδεολογικά στερεότυπα και ποτέ δεν εμβαθύνει. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και καλό θα είναι να μην την εξωραΐζουμε.

                        Μια πραγματικότητα που εκτείνεται από την αδιαφορία και την αποσιώπηση της ύπαρξης των ατόμων με αναπηρία, ή των προβλημάτων τους και φτάνει στην πλήρη απόρριψη και την απαγόρευσή τους, ως ενοχλητικών και επικίνδυνων, εξαρτάται από την περίπτωση.

                        Η αλήθεια είναι ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δε διαμορφώνουν μόνα τους την κοινωνική πραγματικότητα, αλλά αναπαράγουν κυρίαρχες αντιλήψεις και στερεότυπα.

                        Ο δημόσιος λόγος που εκφέρεται στα περισσότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είναι ένα μίγμα κοινοτυπιών, γενικεύσεων, προκαταλήψεων και στερεοτύπων, που μεταλλάσσονται, ανάλογα με την περίπτωση.

                        Ελάχιστα ανταποκρίνονται στο ρόλο τους, μέσα όχι μόνο πληροφόρησης, αλλά και ευαισθητοποίησης των πολιτών. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, έχουν βοηθήσει σημαντικά για να γίνει η αναπηρία πιο ορατή, ωστόσο υπέπεσαν και αυτά στην παγίδα της παρουσίασης των ατόμων με αναπηρία είτε ως ήρωες, είτε ως ανήμπορα άτομα.

                        Έχουν ανάγκη αλήθεια από τον κολακευτικό λαϊκισμό ή από το συμπονετικό συντηρητισμό που θέλει όλα τα άτομα με αναπηρία ανήμπορα, χωρίς δυνατότητες και δικαιώματα και σε εξάρτηση της βοήθειας ενός φιλανθρωπικού κατεστημένου;

                        Η αναπηρία είναι μέρος της ποικιλομορφίας και όχι της διαφορετικότητας, η οποία προϋποθέτει ομοιότητα και κάποια στάνταρ. Η ανθρώπινη ποικιλομορφία πρέπει να προβάλλεται με το σεβασμό στα δικαιώματά τους.

                        Στα ρεπορτάζ συνδιαλλεγόμενη με ανθρώπους  με αναπηρία, διαπίστωσα ότι αυτό που πληγώνει αυτούς τους ανθρώπους, περισσότερο ίσως και από την ίδια την αναπηρία, είναι ο τρόπος που τους συμπεριφέρνονται οι υπόλοιποι.

                        Το συναίσθημα που κυριαρχεί όταν βλέπουν κάποιον άνθρωπο με αναπηρία είναι η αμηχανία και νομίζω ότι αυτή η αμηχανία οφείλεται στην έλλειψη ενημέρωσης της κοινωνίας μας για τους ανθρώπους με αναπηρία.

                        Ο άνθρωπος με αναπηρία είναι άνθρωπος με αναπηρία, δεν τον χαρακτηρίζει αυτό ως οντότητα μόνο του. Εγώ πρακτικά έναν τρόπο που βρήκα για να παρακάμπτω αυτή την αμηχανία, είναι ο αυτοπροσδιορισμός. Αφήνω δηλαδή να ορίσουν εκείνοι τη σχέση τους με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και να πουν τι θέλουν από αυτά. Να παρουσιάσουν οι ίδιοι το πρόβλημα και τα αιτήματά τους.

                        Είδα ότι αυτή η μέθοδος έχει τα ίδια θετικά αποτελέσματα στη δουλειά μου και όταν εφαρμόζεται σε άτομα που δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα αναπηρίας.

                        Κουβεντιάζοντας μαζί τους, αυτό που συμπέρανα είναι ότι οι πολίτες με αναπηρία δε θέλουν την ελεημοσύνη, ούτε τον οίκτο που πολλές φορές καλλιεργούνται από διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

                        Να ενημερωθούν σωστά θέλουν. Όπως συμπέρανα ότι επιδιώκουν το αυτονόητο, την ισότιμη συμμετοχή στη ζωή όπως όλοι οι υπόλοιποι πολίτες. Και νομίζω ότι αυτό το μήνυμα θα πρέπει να προβάλλεται από όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

                        Η άγνοια γεννά φόβο και προκατάληψη. Η σωστή ενημέρωση για την πραγματική κατάσταση της αναπηρίας μπορεί να ενισχύσει έναν πολιτισμό αποδοχής.

                        Πρέπει βεβαίως να ομολογήσω, ότι κι εγώ προέβην κατά κόρο στην επανάληψη της εικόνας του αναπηρικού αμαξιδίου, σε απροσπέλαστους δρόμους και απροσπέλαστα κτήρια, κάθε φορά που έπρεπε να ντύσω με πλάνα ένα σχετικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ.

                        Πιο πολύ, το ομολογώ, δεν το κρύβω, με ενδιέφερε το θέαμα. Να δημιουργήσω δηλαδή την εικόνα, να κάνω περισσότερο ενδιαφέρουσα την ιστορία και όχι τα πολύ σημαντικά προβλήματα που φαντάζομαι ότι θα ήθελαν προφανώς να αναφέρουν οι άνθρωποι αυτοί.

                        Είχα βέβαια το άλλοθι τότε, ότι έτσι θα έπειθα περισσότερους να μην παρκάρουν στις ράμπες, να μην απλώνουν τραπεζάκια στα πεζοδρόμια, να μη σπρώχνουν τους κάδους απορριμμάτων στις διαβάσεις των πεζών.

                        Αν και, κοιτώντας τώρα το κέντρο αυτής της πόλης, διαπιστώνω ότι δεν τα έχω καταφέρει. Με τον ίδιο τρόπο φαίνεται που δεν κατάφεραν οι δημοτικές και οι νομαρχιακές αρχές του τόπου από το '91, που τοποθέτησαν την πρώτη ράμπα σε αυτή την πόλη, έως σήμερα να φτιάξουν ράμπες παντού όπου χρειάζεται, σωστές ράμπες.

                        Να υποθέσω ότι είναι πολυέξοδη και επίπονη προσπάθεια, αλλιώς δεν εξηγείται η τόση μεγάλη καθυστέρηση. Καθυστέρηση η οποία συνδυάζεται με πολλές, προεκλογικές φωτογραφίσεις και εμφανίσεις των υποψηφίων, στο πλευρό των ανθρώπων με αναπηρία.

                        Σήμερα πρέπει από την αναγνώριση ότι υπάρχουν άνθρωποι με αναπηρία, που πρέπει να κυκλοφορήσουν στους δρόμους, να προχωρήσουμε στην αναγνώριση ότι όλοι οι ανάπηροι δεν είναι το ίδιο πράγμα, ούτε όλες οι αναπηρίες έχουν τις ίδιες ανάγκες.

                        Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πρέπει να βοηθήσουν να καταλάβουμε όλοι ότι τα άτομα με αναπηρία, οποιασδήποτε μορφής, φυσικής ή νοητικής στέρησης, είναι δίπλα μας, είναι συμπολίτες μας.

                        Έχουν δικαιώματα, έχουν όμως και υποχρεώσεις. Αλήθεια γιατί δεν είδαμε κανένα ρεπορτάζ μέχρι τώρα, που να γίνεται κουβέντα γι' αυτές τις υποχρεώσεις των ανθρώπων με αναπηρία.

                        Δε ζητούν ελεημοσύνη. Η ζωή τους σίγουρα θα είναι ευκολότερη όταν υπάρξει και η ουσιαστική αποδοχή από το κοινωνικό σύνολο, από τους γείτονες,  από τους χωριανούς, από τους συμμαθητές, από τους συνεργάτες.

                        Υπάρχουν δεδομένες προκαταλήψεις έτσι κι αλλιώς, δεν είναι ανάγκη να τις ενισχύουμε κι εμείς, παρουσιάζοντας τους ανθρώπους με αναπηρία σε αρνητικούς ρόλους.

                        Είναι τόσο δύσκολη η αλήθεια; Η προβολή ανθρώπων με αναπηρία με θετικό τρόπο, σε θετικούς ρόλους, σε ρόλους - πρότυπα; Θα ενοχλούσε κανέναν αν είχαμε εκπομπές, όπου άνθρωποι με αναπηρία από όλη τη Θράκη και από την υπόλοιπη χώρα συμμετείχαν για να εξηγήσουν πώς δουλεύουν ως δάσκαλοι ή ως δικηγόροι;

                        Παρουσίασα σε ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ έναν τυφλό δικηγόρο, καλή του ώρα, από το Διδυμότειχο. Και για να ντύσω πάλι την ιστορία, να εξασφαλίσω δηλαδή τα τηλεοπτικά πλάνα, τον έβαλα να ανοίγει και να κλείνει ένα φάκελο, να ανεβαίνει και να κατεβαίνει τα σκαλιά του δικαστικού μεγάρου. Τον παρουσίασε έτσι το ρεπορτάζ μου, ισάξιο με τους άλλους δικηγόρους συνάδελφούς του; Δε νομίζω.

                        Η αλήθεια είναι ότι κατά καιρούς υπάρχουν κάποια ρεπορτάζ με θετικές προσεγγίσεις ως προς τα άτομα με αναπηρία και από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, συνοδευόμενα πάντα όμως από το γνωστό μειωτικό θαυμασμό.

                        Τα στερεότυπα πρέπει να αρχίσουν να σπάζουν, με συνειδητή προσπάθεια απ' όλους, συμπέρανα συζητώντας με πάρα πολλούς ανθρώπους με αναπηρία ότι χρειάζονται δίπλα τους τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, το ακούσαμε και σήμερα εδώ.

                        Μόνο με τη βοήθειά τους, με τη βοήθειά μας δηλαδή, μπορούν να περιοριστούν οι αρνητικές διακρίσεις που υφίστανται καθημερινά. Μόνο με τη σωστή ενημέρωση είναι δυνατό να αλλάξουν οι απαράδεκτες αντιλήψεις ορισμένων, που αντιμετωπίζουν τους πολίτες με αναπηρία ως ανίκανους και ασθενείς.

                        «Ξύπνησα από το όνειρο, καθώς έμπαινα στο όνειρο, με τούτο το μαρμάρινο κεφάλι στα χέρια. Μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να το ακουμπήσω», έγραφε ο αγαπημένος μας Γιώργος Σεφέρης.

                        Ειλικρινά κάπως έτσι νιώθω, με το μαρμάρινο κεφάλι της ενημέρωσης. Φαντάζομαι ότι θα ήταν καλύτερα τα πράγματα, καλύτερα για όλους μας, αν κοινός στόχος όλων ήταν η άρση των αρνητικών διακρίσεων, το σπάσιμο των στερεοτύπων και η πραγματική ένταξη των ανθρώπων με αναπηρία σε ένα δικό μας πολιτισμένο κόσμο, σε μια δική μας πολιτισμένη κοινωνία. Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ: Ευχαριστούμε πάρα πολύ τη Μαρία Νικολάου για την εξαιρετική προσέγγισή της. Να δώσουμε το βήμα στο δεύτερο δημοσιογράφο - συνάδελφο, τον κ. Παναγιώτη Τσαχλιά, από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ, για να συνεχίσει τον προβληματισμό του δημοσιογραφικού κόσμου.

Π. ΤΣOΧΛΙΑΣ: «Τύπος και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και άτομα με αναπηρίες. Από τις εντυπώσεις στην ουσία», είναι το θέμα στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ.

                        Κυρία Παπαδά, κυρίες και κύριοι.

 

Η ενημέρωση της κοινής γνώμης για ζητήματα αναπηρίας προέρχεται κυρίως (61,3%) από τα ΜΜΕ, τις προσωπικές εμπειρίες (49,7%) και από συγγενείς και φίλους (33,9%) και πολύ λιγότερο από τα σωματεία ατόμων με αναπηρίες (12,8%) και την επίσημη πολιτεία.

Αυτό είναι ένα από τα ενδιαφέροντα συμπεράσματα της σχετικά πρόσφατα έρευνας της κοινής γνώμης που έγινε στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη για λογαριασμό της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία και μας δίνει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε εξαρχής πόσο σημαντικό ρόλο αποδίδει ο κόσμος, τουλάχιστον στην Περιφέρειά μας, στον Τύπο και τα ΜΜΕ για την ενημέρωση του στα συγκεκριμένα θέματα.

Παράλληλα, προκύπτει και η αυξημένη ευθύνη του Τύπου και των ΜΜΕ για σωστή ενημέρωση και προβολή των ζητημάτων που αφορούν στα Άτομα με Αναπηρίες.

Από την ίδια έρευνα διαπιστώνεται πως τα συναισθήματα που δημιουργούνται στην κοινή γνώμη για τα Άτομα με Αναπηρίες, είναι κατ' αρχήν η συμπόνια, στη συνέχεια η λύπη, και έπειτα η αίσθηση ότι πρόκειται για ανθρώπους που πάσχουν από κάποια ασθένεια ή γενικά μειονεκτούν έναντι των άλλων. Αυτή η διαπίστωση θα στηρίξει μια σειρά ζητημάτων που θα παραθέσω στη συνέχεια. 

Η παρέμβασή μου ασχολείται με το πώς ο Τύπος και τα ΜΜΕ περνούν, ή θα μπορούσαν να περάσουν, από τις εντυπώσεις στην ουσία όταν προβάλουν ή διαχειρίζονται ειδήσεις και θέματα που αφορούν στα άτομα με Αναπηρία. Πρέπει να σημειωθεί από την αρχή ότι το αποτέλεσμα, δεν είναι ικανοποιητικό. Και δεν είναι ικανοποιητικό όχι επειδή απλώς η συγκεκριμένη θεματολογία είναι δύσκολη για μας τους δημοσιογράφους, για πολλούς λόγους που θα τους εξετάσουμε παρακάτω. Είναι κυρίως, γιατί τα θέματα αυτά εύκολα προκαλούν εντυπώσεις και είναι αυτές οι εντυπώσεις που μένουν στο τέλος. Άλλωστε είναι τόσο δυνατές, που την ουσία είτε την παραλείπουμε, αφού το θέμα το «κάναμε», είτε αδυνατούμε να την διαπιστώσουμε για να την αναδείξουμε.

Τι κάνουν λοιπόν ο Τύπος και τα ΜΜΕ; Καταγράφουν γεγονότα, απόψεις και τα μεταδίδουν, ενημερώνουν. Τα ΜΜΕ κάνουν και κάτι παραπάνω, ψυχαγωγούν. Όσον αφορά στη δημοσιογραφία, κάνουν κάτι λιγότερο, γιατί η ψυχαγωγία δεν είναι ενημέρωση. Επιπλέον, πρέπει να γίνει αντιληπτός ένας σαφής διαχωρισμός. Τα μεγάλα κανάλια, τα λεγόμενα μεγάλα ως προς τον αριθμό των εργαζομένων, τον πλούτο που διακινούν και τη δυνατότητα που έχουν να επηρεάζουν ή και να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, είναι σε μια ξεχωριστή κατηγορία.

Δεν δημοσιογραφούν, πολιτικολογούν.

Δεν ενημερώνουν πραγματικά, εντυπωσιάζουν τον θεατή.

Η ενημέρωση που προσφέρουν, δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Ακολουθεί, ίσως, την επικαιρότητα, ωστόσο δεν προσαρμόζεται στη σημασία που έχουν τα γεγονότα.

Δύο λεπτά αφιερώθηκαν στην υπογραφή διετούς συλλογικής σύμβασης για τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και ας αντιστοιχούν οι αυξήσεις στο σουσάμι από το κουλούρι.

Αντιθέτως, πολυήμεροι τηλεμαραθώνιοι αφιερώνονται σε ασήμαντα γεγονότα.

Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι το πολύχρωμο καθημερινό πανηγύρι των αθηναϊκών καναλιών ενημερώνει. Ούτε κατ' ελάχιστον. Κυρίως παραπληροφορεί, λοιδορεί, συκοφαντεί, εντυπωσιάζει.

Η τελευταία λέξη είναι το κλειδί. Εντυπωσιάζει, εντυπώσεις, εντυπωσιασμός, εντυπωσιασμένοι. Οι τελευταίοι είναι οι τηλεθεατές, εγώ και εσείς, όλοι μας. Εντυπωσιασμένοι από ένα λαμπερό κόσμο, στον οποίο με τον καιρό αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι ζούμε και εμείς.

Αυτά είναι τα media, τα αθηναϊκά κανάλια. Εκτός και αν πιστεύετε πως είναι πραγματικά όσα βλέπετε στην οθόνη της τηλεόρασης. Δεν είναι, αλλά και όταν είναι, για εντυπώσεις πρόκειται και όχι για την ουσία.

Όσο για το θέμα μας ειδικότερα, στις εντυπώσεις θα παίξουν και θα κερδίσουν, δυστυχώς, και όταν αναφερθούν στα άτομα με αναπηρίες. Είτε θα πρόκειται για τηλεμαραθώνιους, είτε για το νεαρό που γείτονας του αντιδρά στη ράμπα που θα τον βοηθήσει να έχει ευκολότερη πρόσβαση στο σπίτι του.

Έχετε προσέξει τα τηλέφωνα «καταγγελιών» που δίνουν τα κανάλια λες και είναι εισαγγελικές υπηρεσίες. Όσο πιο εντυπωσιακή η «καταγγελία» (και όχι ουσιαστική) τόσο πιο γρήγορα θα βγει στο γυαλί. Για να ενημερώσει; Για να προκαλέσει παρέμβαση αρμοδίων; Για να λυθεί το ζήτημα; Τίποτα από όλα αυτά. Απλά για να ψυχαγωγήσει και ας σας φαίνεται σκληρή αυτή η διαπίστωση.

Γι' αυτό λοιπόν τα media είναι σε μια άλλη κατηγορία. Και για τους λόγους που προανέφερα, δε πιστεύω ότι μπορούν να σταθούν πραγματικά δίπλα στον πολίτη και στα προβλήματά του, ούτε φυσικά μπορούν να ενημερώσουν ουσιαστικά και αντικειμενικά. Μπορούν όμως να εντυπωσιάσουν, να τον ψυχαγωγήσουν και αυτό πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε.

Άλλωστε για την περίπτωσή μας, τη διαφοροποίηση του κεντρικού Τύπου και ΜΜΕ από τον Περιφερειακό, σε θέματα αναπηρίας, διαπίστωσε και ο πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία κ. Βαρδακαστάνης πριν λίγους μήνες από εδώ, την Κομοτηνή, λέγοντας ότι στην Ελληνική Περιφέρεια είναι μεγαλύτερο το ενδιαφέρον και η προβολή θεμάτων αναπηρίας από τον Τύπο και τα ΜΜΕ.

Θέλω όμως να πω και το εξής, για να είμαι δίκαιος. Όπως υπάρχουν και διαμορφώνονται μικρές «Αθήνες» σε κάθε γωνιά της χώρας μας, μιλάω για τις πρωτεύουσες των νομών που συγκεντρώνουν τον πληθυσμό, τη δραστηριότητα, τον πλούτο όλης της περιοχής, έτσι και στην Ελληνική Περιφέρεια διαμορφώνονται και μικρά media κατ' εικόνα και ομοίωση των αθηναϊκών. Και κάτι ακόμη.  Δυστυχώς και ο τύπος, όχι τόσο ο περιφερειακός, έχει αρχίσει να διαμορφώνει την εικόνα του προσομοιάζοντας στις τηλεοπτικές πρακτικές. Ίσως τελικά η τηλεόραση να απορροφήσει τα πάντα, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Πως λοιπόν θα περάσουμε από τις εντυπώσεις στην ουσία, ουσία που από τη στιγμή που την αποκλείω από τα media, είναι προφανές ότι θα την αναζητήσω αποκλειστικά στον τοπικό τύπο και στα τοπικά ΜΜΕ.

Και αφού προηγουμένως απέρριψα την τηλεοπτική εικόνα, θα σας φανεί παράξενο ότι θα μιλήσω για τη δύναμή της εικόνας. Και θα είναι το παράδειγμα της πόλης μας και της σχέσης του Τύπου και των ΜΜΕ με τα άτομα με αναπηρίες, όπως το έζησα προσωπικά, ως δημοσιογράφος.

Θα σας μιλήσω για τη δύναμη της εικόνας που αφορά σε μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία που κυκλοφόρησε πριν από χρόνια στα δημοσιογραφικά γραφεία και έδειχνε μια παρέα, κάποια μέλη της σε αναπηρικά καροτσάκια, γύρω από ένα τραπέζι καφετέριας στην πλατεία της Κομοτηνής. Η φωτογραφία, αυτή η εικόνα είχε ένα πολύ δυνατό μήνυμα, με πολύ λιγότερες από χίλιες λέξεις αλλά που συγκλόνισε και αφύπνισε πολλούς.

Το μήνυμα ήταν ότι υπάρχουν άτομα με αναπηρίες και στην πόλη μας και έχουν δικαίωμα όπως όλοι μας για πρόσβαση στην ψυχαγωγία, στα δημόσια κτίρια, στην ενημέρωση, πρόσβαση στη ζωή. Και η μεν πολιτεία, το κράτος, η αυτοδιοίκηση, πρέπει να προσφέρουν τη δυνατότητα της πρόσβασης, ο Τύπος και τα ΜΜΕ πρέπει να αναδείξουν το ζήτημα, να καταδείξουν τις ελλείψεις, να μεταφέρουν τις απόψεις των ατόμων με αναπηρίες, να δυσκολέψουν λίγο τη ζωή των πολιτικών για να βελτιωθεί η κατάσταση.

Και είναι αλήθεια ότι από την εποχή εκείνης της φωτογραφίας ως σήμερα έχουν γίνει πολλά στην Κομοτηνή για τα άτομα με αναπηρίες, ή τουλάχιστον με κινητικές αναπηρίες, ενώ η σχέση του τοπικού τύπου και των ΜΜΕ με τους εκπροσώπους των ατόμων αυτών είναι συνεχής και ουσιαστική.

Η αλήθεια είναι ότι και να θέλαμε οι δημοσιογράφοι να ξεχαστούμε για λίγο, δε μας αφήνουν. Εκδηλώσεις, δραστηριότητες, όλη τη χρονιά, επιτυχίες στον αθλητισμό. Είναι τα ίδια άτομα με αναπηρίες, οι σύλλογοί τους και όσοι βρίσκονται δίπλα τους, που μας δίνουν συνεχώς δημοσιογραφικά ερεθίσματα. Αυτό είναι και το κλειδί της όλης υπόθεσης. Η συνεχής προσπάθεια, το καθημερινό παρόν. Οι δημοσιογράφοι, ο Τύπος και τα ΜΜΕ διανύουν το μισό δρόμο της ενημέρωσης, τον άλλο μισό πρέπει να τον διανύσουν όσοι έχουν κάτι να πουν και στη περίπτωση των ατόμων με αναπηρίες, τουλάχιστον στην Κομοτηνή, έχουν ακόμη να ειπωθούν πολλά.

Ας επιστρέψουμε για λίγο στη δύναμη της εικόνας, στην φωτογραφία που σας ανέφερα. Εκεί είχαμε τις εντυπώσεις και στις εντυπώσεις θα μέναμε αν δεν ακολουθούσαν τα υπόλοιπα, όλα αυτά που αποτελούν και την ουσία.

Ωστόσο, μη πιστέψει κανείς μας πως όλα είναι ρόδινα,. Έχουν δημιουργηθεί νέες εντυπώσεις τις οποίες οφείλουμε να μετατρέψουμε σε ουσία. Από κοινού, άτομα με αναπηρίες, Τύπος και ΜΜΕ.

Εντυπώσεις από τις ράμπες που ξεφυτρώνουν σε κάθε κτίριο αλλά που στην ουσία είναι αδύνατον να τις ανεβούν τα καροτσάκια με την κλίση που έχουν αυτές.

Εντυπώσεις από τις εσοχές στα πεζοδρόμια αλλά χωρίς ουσία, αφού σταθμεύουμε τα αυτοκίνητα μας και απαγορεύουμε την κίνηση.

Εντυπώσεις από πινακίδες σήμανσης όπου ένας τυφλός θα σπάσει το κεφάλι του γιατί είναι τοποθετημένες σε χαμηλό ύψος.

Εντυπώσεις από φανταχτερά πλακάκια πεζοδρομίων και πλατειών αλλά χωρίς ουσία αφού απουσιάζουν οι διάδρομοι με τα ειδικά πλακίδια που θα καθοδηγήσουν τον τυφλό.

Ξέρετε ότι κάποιοι από αυτούς που τοποθετούσαν τα συγκεκριμένα πλακάκια στο δημαρχείο νόμιζαν πως ήταν υδρορροές και τα έβαζαν λάθος...

Υπάρχουν και άλλες εντυπώσεις τις οποίες τις γνωρίζουν πολύ καλύτερα τα άτομα με αναπηρίες, άλλωστε τις βιώνουν καθημερινά, που πρέπει να μετατραπούν σε ουσία. Και φυσικά στον Τύπο και στα ΜΜΕ ανήκει ο ρόλος να τις αναδείξουν, στα άτομα με αναπηρίες να μας τις υποδείξουν.

Κλείνοντας θα αναφερθώ σε μια ακόμη παράμετρο του θέματος που συζητάμε. Τα πλακάκια στο δημαρχείο δίνουν το ερέθισμα.

Μην περιμένετε από τον Τύπο και τα ΜΜΕ αφού συνεισέφεραν στην ουσία, να προσφέρουν και στην εκπαίδευση του πληθυσμού. Οι δημοσιογράφοι δεν είμαστε για να μορφώνουμε τους αναγνώστες ή τους θεατές και τους ακροατές. Μπορούμε βέβαια να μεταφέρουμε θέσεις και προτάσεις ειδικών, αλλά η εκπαίδευση είναι αποκλειστικό προνόμιο του Σχολείου. Αυτό ισχύει και για τον τρόπο που σημερινοί μαθητές θα βλέπουν αύριο ως πολίτες τα άτομα με αναπηρίες, θα αντιλαμβάνονται τα προβλήματά τους, θα δίνουν λύσεις και στήριξε είτε μέσα από το επάγγελμά που ασκούν είτε ως μέλη της κοινωνίας.

Το ρόλο του εκπαιδευτή μην τον αποδίδεται στον τύπο και στα ΜΜΕ, γιατί πολύ απλά δεν είναι αυτός ο ρόλος τους. Και φυσικά ούτε οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να αυτοχριζόμαστε εκπαιδευτικοί όπως κάποιοι συνάδελφοι αυτοχρίζονται εισαγγελείς.

Όμως να επιστρέψουνε στην πραγματική αποστολή των δημοσιογράφων, του Τύπου και των ΜΜΕ. Αν τα κακώς κείμενα δεν προβληθούν, δε συζητηθούν, δε σχολιαστούν αρνητικά, τότε ο Τύπος και τα ΜΜΕ θα έχουν μείνει στις εντυπώσεις χωρίς ποτέ να περάσουν στην ουσία.

Δύο ακόμη παραδείγματα για το πώς θα τύχουν εκ μέρους των δημοσιογράφων πραγματικής, κατά την άποψη μου, στήριξης τα άτομα με αναπηρίες.

Εντυπώσεις είναι να γράψουμε ότι πρέπει να αυξηθούν τα αναπηρικά ή προνοιακά επιδόματα, λες και θα έπρεπε να μειωθούν, ουσία είναι να πούμε με αποδείξεις ή και χωρίς αν δε μας τις δώσουν ή δε τις βρούμε, ότι υπάρχει λεηλασία πραγματική στην υπόθεση των επιδομάτων. Το παράδειγμα με ένα χωριό τυφλών σχετικά κοντά μας είναι χαρακτηριστικό.

Εντυπώσεις είναι η προβολή προεκλογικών υποσχέσεων πολιτικών σε άτομα με αναπηρίες, ουσία είναι να τους ασκηθεί σκληρή κριτική αν μείνουν στα λόγια μετεκλογικά.

Και κάτι τελευταίο. Έστω πως υπάρχουν οι καλές προθέσεις εκ μέρους του Τύπου και των ΜΜΕ, των δημοσιογράφων, για να αναδείξουν ουσιαστικά θέματα ατόμων με αναπηρίες. Είμαστε εκπαιδευμένοι να το κάνουμε και να το κάνουμε σωστά; Μήπως θα σταθούμε αμήχανοι μπροστά στα άτομα αυτά και στα προβλήματά τους; Μήπως η παγίωση στερεοτύπων μας οδηγήσουν να προβάλουμε ως είδηση απλώς την αναπηρία; Και αν δε γνωρίζουμε πώς να προσεγγίσουμε το θέμα και πώς να το αποδώσουμε, θα φροντίσουμε να ενημερωθούμε - μορφωθούμε πως θα το κάνουμε;

Καταληκτικά και επειδή στην εποχή μας η έκφραση «κοινωνικό λειτούργημα» έχει χάσει την έννοια της ή χρησιμοποιείται παραπλανητικά ή και σαν άλλοθι, η προβολή θεμάτων για άτομα με αναπηρίες στον Τύπο και στα ΜΜΕ και το ζητούμενο να αφήσουμε κατά μέρος τις εντυπώσεις και να ασχοληθούμε με την ουσία, όπως και σε πολλές άλλες πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας στην νεοελληνική πραγματικότητα, επαφίεται στον πατριωτισμό του καθενός.

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ:  Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον κ. Τσoχλιά. Να χαιρετίσουμε τον κ. Ηλιάδη και τη σύζυγό του Ελένη που ήταν εδώ κοντά μας. Σας ευχαριστούμε θερμά για την παρουσία σας. Η έκθεση θα παραμείνει άλλες τρεις μέρες στην Κομοτηνή, για όποιον θα ήθελε να τη δει με μεγαλύτερη άνεση.

                        Και ο κ. Ηλιάδης έχει τη διάθεση να έρχεται κάθε μέρα, μιας και βρίσκεται κοντά, στην Ξάνθη, στον Πετεινό αυτές τις ημέρες, για να μπορέσει να μιλήσει με το κοινό, που θα ενδιαφέρονταν.

                        Να ολοκληρώσουμε με τους συνάδελφους δημοσιογράφους. Να δώσω το λόγο στην κα Μαρία Αμπατζή από την εφημερίδα ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ και το ράδιο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ.

                        Είναι και ραδιοφωνικός παραγωγός. Ζει και δημιουργεί στην Κομοτηνή και φυσικά διαθέτει τη ματιά ενός νέου ανθρώπου, που ξέρει το χώρο, τις αδυναμίες του και θα προσεγγίσει τα πράγματα προτείνοντας με τη δική της οπτική λύσεις.

Μ. ΑΜΠΑΤΖΗ: Κυρίες και κύριοι, να πω ότι ο Παναγιώτης Τσιαχλιάς χρησιμοποίησε τίτλο, εγώ θα χρησιμοποιήσω υποτίτλους. Ξέρω ότι είμαι η προτελευταία ομιλήτρια, άρα ο χρόνος μας πρέπει να είναι λίγο συγκεκριμένος.

                        Μιλάμε για ευαισθητοποίηση μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Εγώ μιλάω για γνωριμία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης με τα άτομα με αναπηρία και το αντίθετο.

                        Ποια είναι όμως τα άτομα με αναπηρία και ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν. Θα πρέπει κάποια στιγμή να το δούμε σοβαρά. Θα ήθελα να θέσω μια ερώτηση στα άτομα με αναπηρία που έχουν μείνει αυτή τη στιγμή στην αίθουσα και κάποια στιγμή θα έπρεπε να κάνουμε ένα διάλογο και όχι μονολόγους ξεχωριστούς.

                        Πώς θέλετε εσείς να σας αντιμετωπίσουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης; Ανάλογα με το  είδος και το βαθμό αναπηρίας, αλλά και το συγκεκριμένο θέμα στο οποίο αναφέρεται ένα μέσο μαζικής ενημέρωσης και αφορά τομείς όπως η ηλικία, το επάγγελμα, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, η ψυχαγωγία, ο τουρισμός, από την άποψη πάντα των δικαιωμάτων, αλλά και των υποχρεώσεων που έχουν τα άτομα με αναπηρίες ως πολίτες.

                        Υποθέτω ότι τα άτομα με αναπηρία και όσοι βρίσκονται ανάμεσά μας, μπορούμε κάποια στιγμή αν θέλετε να το καταθέσουμε, δεν ξέρω τι χρόνο θα έχουμε, θα επιθυμούσαν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, να παρουσιάζουν την πραγματική εικόνα.

                        Μόνο που ειδικά η τηλεόραση, που είναι και ο μόνος συγκάτοικος της πλειοψηφίας των Ελλήνων, η λεγόμενη πραγματική εικόνα δεν πουλάει.

                        Αντίθετα πουλάει η λάμψη, η τραγωδία, το σεξ, το χρήμα και δυστυχώς αυτό το συναντάμε και σε κάποιες εφημερίδες και όχι μόνο στην τηλεόραση.

                        Άρα θα πρέπει η πραγματική εικόνα του οποιουδήποτε πολίτη να περάσει από ένα ρετουσάρισμα ή βελτίωση ή επιδείνωση, πριν βγει προς το κοινό της, είτε είναι πάλι το κοινό της τηλεόρασης, ενός ραδιοφώνου ή μιας εφημερίδας. Αν και το ραδιόφωνο συνήθως είναι πιο αξιοπρεπές σε αυτές τις προσεγγίσεις.

                        Το άτομο με αναπηρία αντιμετωπίζεται συχνά ως προϊόν προς πώληση στο κοινό. Ειδικά όταν πρόκειται για τηλεοπτικό ρεπορτάζ, άρα συνδυασμός μεγάλη αναπηρία, μεγάλη δεξιότητα σε κάτι.

                        Για παράδειγμα μια κοπέλα που είναι ανάπηρη και κρατάει τη σημαία, ή ένας νεαρός που μπήκε πρώτος στην ιατρική σχολή π.χ. και έχει αναπηρία και μια μεγάλη οικονομική ένδεια ταυτόχρονα, ανεβάζουν την αγοραστική αξία του «προϊόντος», σε εισαγωγικά.

                        Υπάρχει ένα τρίπτυχο, το ξέρω, θέλω, μπορώ. Κάποιοι από εσάς ίσως το έχετε ακούσει. Το ξέρω αναπαριστά τις πνευματικές ικανότητες του ατόμου, το θέλω την επιθυμία του προσώπου και συνδέεται με την πεποίθηση και το μπορώ αφορά όλα αυτά που το άτομο είναι ικανό να κάνει.

                        Έχω την αίσθηση ότι το τρίπτυχο είναι αναγκαίο και στους δημοσιογράφους και στα άτομα με αναπηρία. Να περάσουμε λίγο σε κάτι που τουλάχιστον εγώ το αποκαλώ μόρφωση ώρα μηδέν.

                        Και να έρθουμε πάλι στον τίτλο, πώς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μορφώνουν και διαμορφώνουν στην περίπτωση των ΑΜΕΑ. Πώς να μορφώσουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όταν πολλοί δημοσιογράφοι δεν είναι μορφωμένοι και από κοινωνικής άποψης, αλλά γι' αυτό φταίνε οι ενώσεις συντακτών και κάποιοι εργοδότες ή ενώσεις οι οποίοι δε φρόντισαν να μορφώσουν ή έστω περιστασιακά να επιμορφώσουν τους συντάκτες τους σε κάποια θέματα, μια και αυτοί, δηλαδή εμείς είμαστε οι οποίοι διαμορφώνουμε, όπως λέγεται την κοινή γνώμη.

                        Να μιλήσουμε και για την ελληνική πραγματικότητα. Γίνονται συνέδρια, λαμβάνονται δεσμεύσεις και δεν τηρούνται. Και έχουμε μόνο έναν οδηγό του   2006, για άτομα με αναπηρία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, από τη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας, τον οποίο τον έχουμε φέρει και βρίσκεται και έξω αυτή τη στιγμή στο τραπεζάκι και σε κάποια σημεία αναφέρεται σε μια εισήγηση, στην εφημερίδα GUARDIAN για να δούμε λίγο και τις διαφορές μεταξύ Ελλάδας και άλλων χωρών κα Παπαδά.

                        Η εφημερίδα GUARDIAN για παράδειγμα, στον οδηγό γραφής προς τους συντάκτες της τονίζει ότι πρέπει να αποφεύγονται προκαταλημμένες ή μειονοτικές αναφορές στη φυσική ή διανοητική ασθένεια ή αναπηρία και πρέπει να αποφεύγονται λεπτομέρειες για τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, το σεξουαλικό προσανατολισμό, τη φυσική ή διανοητική ασθένεια ή αναπηρία ενός ατόμου, εκτός αν συνδέονται άμεσα με την υπόθεση που περιγράφεται.

                        Στην ίδια εισήγηση, από το 1^ο Διεθνές Συνέδριο για τα ΑΜΕΑ και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης  της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας, που ήταν όντως μια αξιόλογη πρωτοβουλία και έλαβε χώρα τον περασμένο Ιούνιο, αναφέρεται στη συνέχεια ότι ο γερμανικός κώδικας προσθέτει κάτι παραπάνω.

                        Ότι η φυσική και διανοητική ασθένεια και αναπηρία, εμπίπτουν στη σφαίρα των προσωπικών πληροφοριών του ατόμου, αυτό που λέμε προσωπικά δεδομένα.

                        Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σπάνια μορφώνουν, εξάλλου και ο Παναγιώτης Τσοχλιάς το είπε, τα σχολεία είναι αυτά που πρέπει να μορφώνουν όχι εμείς. Και συγχρόνως διαμορφώνουν και όπως είπε ο Αλέξανδρος Ταξιλδάρης, παραμορφώνουν και έχει δίκιο, συμφωνώ μαζί του.

                        Το ζήτημα είναι, προς χάρη ποιων όλα αυτά; Και είναι ένα μεγάλο ζήτημα το οποίο το κοινό είναι ο καλύτερος κριτής πάντα και πρέπει να τον εμπιστευόμαστε.

                        Να δούμε λίγο μόνο το μορφώνομαι και μορφώνω τι είναι. Και να αναφέρω ένα προσωπικό παράδειγμα μόρφωσης, πάνω σε θέματα ατόμων με αναπηρία.

                        Χαίρομαι ιδιαίτερα που πριν μερικά χρόνια, μαζί με τον Αλέξανδρο Ταξιλδάρη και το Σάκη Νταντανίδη, στα πρώτα βήματα του «Περπατώ» κάναμε μια πολύ μεγάλη βόλτα στην Κομοτηνή.

                        Εγώ είχα μια απλή φωτογραφική μηχανή και ένα κασετόφωνο. Κάναμε ένα ρεπορτάζ για την εφημερίδα, τον ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ, το οποίο μάλιστα το φιλοξενήσατε, απ' ότι θυμάμαι και για καιρό στο σύλλογο και χρησιμοποιήσαμε σαν πρωταγωνιστή θα λέγαμε, δεν είσαι ήρωας, πρωταγωνιστής μπορείς να είσαι πάντως σε ένα ντοκιμαντέρ μεταξύ φίλων, αλλά και το μεγαλύτερο που ξέρουμε ότι προβλήθηκε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.

                        Και δοκιμάζαμε πού μπορεί να μπει. Να μπει στο ΙΚΑ, να μπει στον ΟΤΕ, να μπει στη Δημαρχία, που τότε δεν είχαν γίνει ειδικές κατασκευές. Πάντως πιστεύω ότι εκείνη την ημέρα που τραβούσε και κάποια πλάνα ένα «Περπατώ» ότι μάθαμε όλοι, ήταν μια πολύ χρήσιμη εμπειρία για όλους εμάς.

                        Με παρατηρητικότητα, σαφήνεια και χιούμορ, είδαμε την πόλη και η αλήθεια είναι ότι από την ίδρυση του συλλόγου και έπειτα, είδαμε μια πολύ μεγάλη βελτίωση.

                        Με την αρωγή της προηγούμενης δημοτικής αρχής,  νομίζω ότι ειδικά τα άτομα με αναπηρία είναι αυτά που μπορούν να το κρίνουν πολύ καλύτερα από εμάς, γιατί εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε οι παρατηρητές. Ελπίζω ορισμένες φορές να είμαστε και αντικειμενικοί.

                        Έγιναν πολύ σημαντικά βήματα, μια παρακαταθήκη για τις επόμενες δημοτικές αρχές και αυτό φάνηκε στην προσβασιμότητα στην πόλη. Κυρία Παπαδά νομίζω ότι αν κινηθείτε στο κέντρο και όχι μόνο στη Νομαρχία  θα μπορέσετε να το διαπιστώσετε.

                        Επίσης ο κ. Χατζηκωνσταντίνου ο νυν Αντιδήμαρχος Κοινωνικών, έχει δημιουργήσει ένα γραφείο ΑΜΕΑ και εκτιμώ ότι θα μπορέσει να συνεργαστεί και με το σύλλογο «Περπατώ» και με το σύλλογο «Ενόραση», αλλά είναι ένα στοίχημα και ελπίζουμε να το πετύχει. Γιατί όλοι κάποια στιγμή κρίνονται. Είναι αυτό που είπε ο Παναγιώτης, ότι έρχεται στιγμή που εμείς πρέπει να δούμε αν έγιναν οι προεκλογικές υποσχέσεις.

                        Να δούμε και ένα άλλο παράδειγμα. Ένας δημοσιογράφος ο οποίος θέλει να ασχοληθεί με άτομα με αναπηρία, τι μπορεί να κάνει. Μπορεί να ξεκινήσει από ένα ρεπορτάζ.  Όταν δεν υπάρχει πλούτος ειδήσεων, όπως αυτός που μας δίνει εδώ πέρα ο σύλλογος «Περπατώ».

                        Τα βασικά προβλήματα των ατόμων με αναπηρία, όπως είναι η προσβασιμότητα στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Πώς θα ταξιδέψει π.χ. με ένα πλοίο όταν όλα τα πλοία δεν έχουν ασανσέρ, που είναι πολύ βασικό για να μπεις μέσα. Όταν στα τρένα δεν έχει λυθεί το ζήτημα.

                        Αυτό μου θυμίζει μια προσπάθεια που είχε γίνει επί κ. Αγγελίδη που ήταν υπεύθυνος στο γραφείο Ποιότητας Ζωής του τότε Πρωθυπουργού του κ. Σημίτη. Δεν έχουν λυθεί όμως αυτά τα ζητήματα. Όπως και σε δημόσιες υπηρεσίες, μπαράκια, καφετέριες, η δημαρχία στο δεύτερο όροφο που δεν είναι προσβάσιμη κλπ.

                        Να δούμε τα δικαιώματά τους σαν πολίτες. Και από νομικής απόψεως και εδώ χρειαζόμαστε ειδικούς, αλλά και το τι συναντούν καθημερινά στη ζωή τους, για παράδειγμα στις υπηρεσίες. Να δούμε λίγο την προσβασιμότητα από μια άλλη πλευρά.

                        Έργο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης είναι να μεταφέρουν την είδηση. Στην προκειμένη περίπτωση μια είδηση που αφορά άτομα με αναπηρία και να διευκολύνουν την προσβασιμότητα σε αυτή την είδηση.

                        Αν δούμε όμως ως προϊόν, όχι το άτομο με αναπηρία, αλλά την είδηση και αποδέκτη αυτού του προϊόντος μεταξύ άλλων και το άτομο με αναπηρία, που είναι ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού, κάποιοι λένε 10%, θα πρέπει να δούμε τι πουλάει, τι τους ενδιαφέρει αυτούς που είναι οι αποδέκτες.

            Άρα το άτομο με αναπηρία, ως αντικείμενο της είδησης, ως φορέας της είδησης, σε περίπτωση που είναι εργαζόμενος σε μέσα μαζικής ενημέρωσης, το έθιξε ο Δήμος Μπακιρτζάκης στο προηγούμενο πάνελ, αλλά και δέκτης της είδησης, γιατί ένα άτομο με αναπηρία αγοράζει εφημερίδες, ακούει ραδιόφωνο, παρακολουθεί σίγουρα τηλεόραση και σερφάρει στο διαδίκτυο.

                        Να επανέλθουμε λίγο στον τίτλο. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μορφώνουν και διαμορφώνουν. Ποιον και με ποια εξειδικευμένη γνώση; Τα άτομα με αναπηρίες ή το κοινό, σε σχέση με τα άτομα με αναπηρίες.

                        Σε ό,τι αφορά στο πρώτο, δηλαδή τα άτομα με αναπηρίες, το ερώτημα είναι αν υπάρχουν εξειδικευμένες εκπομπές για άτομα με προβλήματα όρασης και ακοής. Χαίρομαι πάρα πολύ που υπάρχει αυτή τη στιγμή η μετάφραση, θα λέγαμε, στη νοηματική, ειδικά στην κρατική τηλεόραση.

                        Εδώ θα ήθελα πάρα πολύ να είναι κοντά μας ο Θανάσης Παπαντωνόπουλος, ο οποίος είναι ο πλέον ειδικός να αναφερθεί σε αυτά, ο Κομοτηναίος Θανάσης, όπως τον γνωρίσαμε, ο οποίος έχει δημιουργήσει  δυο αξιόλογα dvd σε συνεργασία με το Eurodirect και το σύλλογο «Περπατώ» και εκεί όντως βλέπουμε τι κάνει ένα άτομο με αναπηρίες σε επίπεδο πρωτοβουλιών, αθλητισμού, πολιτισμού κλπ.

                        Υπάρχει και το άλλο, αυτό που λέγαμε, ειδικές εκπομπές, αλλά και ειδικός τρόπος, το PRISMA PLUS το κανάλι και το κομμάτι που το   2006 βγήκε στον αέρα η ψηφιακή πλατφόρμα της ΕΤ με ενημερωτικό, ψυχαγωγικό και επιμορφωτικό πρόγραμμα, με στόχο την άρση του αποκλεισμού των ατόμων με αναπηρία από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

                        Το οποίο βέβαια χρειάζεται ψηφιακή τηλεόραση ή αποκωδικοποιητή για να μπορέσει κανείς να το δει. Το θέμα είναι εκπέμπει στην Κομοτηνή; Όχι, δεν εκπέμπει στην Κομοτηνή, όπως και σε πολλές άλλες ελληνικές πόλεις, άρα η πρόσβαση σε αυτό κα Παπαδά ξέρετε ότι είναι περιορισμένη σε άτομα πάλι που είναι στο κέντρο ή σε κάποιες άλλες περιοχές.

                        Η συμπόνια, την έχουν θίξει και συνάδελφοι και άλλοι ομιλητές. Σίγουρα υπάρχει η αμηχανία στην οποία αναφέρθηκε η Μαρία Νικολάου, το ξέρει και η ίδια μέσα από τα ρεπορτάζ που κάνει, το ξέρουμε κι εμείς, αλλά και ως πολίτες, ως άνθρωποι.

                        Ως δημοσιογράφοι ενίοτε, ακόμα και αν έχει καλή πρόθεση, αν δεχτούμε ότι έχει καλή πρόθεση και εκδηλώνει μια συμπόνια απέναντι στα άτομα με αναπηρία, καταλαβαίνει, όπως παρατηρούμε βλέποντάς τον, με τρόπο μαζικό τη θέση τους. Και αποφασίζει πώς θα χειριστεί το ρεπορτάζ. Ενώ θα ήταν καλύτερα να προσπαθήσει να είναι σωστά ενημερωμένος, από πλευράς δεοντολογίας ή ιατρικής, αν πρόκειται για ένα συγκεκριμένο ζήτημα αναπηρίας.

                        Να απευθύνει ερωτήσεις στο άτομο, όπως θα έκανε ή θα έπρεπε να κάνει  με οποιοδήποτε άλλο πολίτη και να μην του συμπεριφερθεί με επίπλαστο ενδιαφέρον.

                        Εκτιμώ ότι η συναισθηματική φόρτιση απομακρύνει από την ουσία του προβλήματος και θα πρέπει να διαχωρίζουμε το ρεπορτάζ από το σενάριο.

                        Αλήθεια, πόσο περισσότερο χρόνο πρέπει να κάνει ένα άτομο με αναπηρία για να πείσει πως κάτι το κάνει καλά ή διακρίνεται σε αυτό; Να πείσει το δημοσιογράφο και την ίδια την κοινωνία.

                        Πριν από λίγες μέρες είχαμε κάνει μια συνέντευξη με τον Άλεξ Ταξιλδάρη και εξηγούσε ότι η Ολυμπιακή Ομάδα έχει περιθώριο όταν πιάσει κάποια ρεκόρ ο αθλητής να μπει μέχρι και την τελευταία στιγμή. Στην Παραολυμπιακή όμως δεν μπορείς να μπεις, ο αριθμός είναι συγκεκριμένος. Ο δρόμος πάντα είναι μεγαλύτερος τελικά για ένα άτομο με αναπηρίες, αυτό μπορούν όσοι βρίσκονται σε αυτή τη θέση να το επιβεβαιώσουν.

                        Η εικόνα στην οποία αναφέρθηκε και ο Παναγιώτης Τσοχλιάς. Ποιος αντιμετωπίζει σήμερα το Χόκινς ως άτομο με αναπηρία και όχι ως έναν από τους λαμπρότερους επιστήμονες του  20^ου αιώνα; Και ταυτόχρονα ένα διάσημο συγγραφέα με πωλήσεις ρεκόρ ανά τον κόσμο, το λέει ακόμα και το Trivial Pursuit στην έκδοση του '90 για το «Χρονικό του Χρόνου».

                        Θα μείνω λίγο αν μου επιτρέπετε. Ο Σοκενάρα έλεγε με απλά λόγια να το μεταφέρουμε, ότι αν έχεις ένα πρόβλημα και δεις κάποιον που έχει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα από εσένα, ξαφνικά το ξεπερνάς.

                        Σε κάποιους ανθρώπους βρίσκει ανταπόκριση και ίσως κάποια μέσα μαζικής ενημέρωσης στηρίζονται σε αυτό για να προκαλέσουν, όχι μόνο τον οίκτο για τον ανάπηρο, αλλά και να κάνουν τους υπόλοιπους αρτιμελείς, αν μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε έτσι, για την ορολογία μας μίλησε ο Αλέξανδρος Ταξιλδάρης, να νιώσουν καλύτερα που δεν είναι στη θέση του. Γιατί ίσως πιστεύουν ότι αυτοί είναι καλύτερα.  

                        Οι περισσότεροι από εμάς έχει τύχει παρακολουθώντας δια ζώσης ή μέσα από μια είδηση το πρόβλημα ενός ατόμου με αναπηρία, να αναγνωρίσουμε ότι τα όποια προβλήματα περνάμε, είναι πια αντιμετωπίσαμε βλέποντας τον άλλον.

                        Θα ήθελα να διαβάσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Τιμ Ρόμπινς «Αμάντα». Και μιλάει η Αμάντα, η οποία είναι πρωταγωνίστρια:

               «Έχει παρατηρηθεί ότι στους επισκέπτες ενός θηριοτροφείου ή ενός ζωολογικού κήπου, πόσο αυτογελοιοποιούνται, με τον τρόπο που χλευάζουν και χαχανίζουν και ταλαιπωρούν και πειράζουν τα ζώα, απαιτώντας από αυτά να τους διασκεδάσουν;

               Ένα φυλακισμένο ζώο, όπως και μια υπερβολική ποσότητα αλκοόλ υποβιβάζει τον άνθρωπο στο κατώτερο δυνατό επίπεδό του. Η συμπεριφορά του είναι ελάχιστα μόνο καλύτερη όταν παρατηρεί ανθρώπους που είναι κλεισμένοι σε φυλακές ή άλλα ιδρύματα.

               Όταν αφαιρούμε την ελευθερία από ένα πλάσμα, είτε άνθρωπο είτε ζώο, το ξεφτιλίζουμε. Μέσα  από μια υποσυνείδητη αντίδραση που συνδυάζει ενοχή, φόβο και περιφρόνηση, οι φύλακες των φυλακισμένων, ακόμα και οι παρατηρητές των φυλακισμένων εξευτελίζονται και οι ίδιοι.

               Το κλειδί είναι ένας διπλός εξευτελιστής. Οποιαδήποτε κάγκελα, είτε υλικά είτε αόρατα, που στέκουν ανάμεσα σε ένα ζωντανό ον και την ελευθερία είναι μια μεταθετική διαστροφή που θέτει σε κίνδυνο τη διανοητική υγεία όλων όσων έρχονται σε επαφή με αυτά».

                        Εδώ τελειώνει το απόσπασμα από το βιβλίο «Αμάντα». Έχω την αίσθηση ότι ορισμένες φορές ο δημοσιογράφος με το ρεπορτάζ για την ακρίβεια, γραπτό ή τηλεοπτικό, λειτουργεί σαν ένα είδος κάγκελου ή σαν ένας καθρέπτης που παρουσιάζει στο κοινό άτομα που αποκαλούμε ΑΜΕΑ σε συντομία.

                        Ακόμα και όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που είναι σε αναπηρικό καροτσάκι αισθάνονται υγιείς, χαρούμενοι, αισθάνονται ότι μπορούν να πατούν στα πόδια τους, έχοντας αποκτήσει ισορροπία στη ζωή τους πολύ περισσότερο από τους μη ΑΜΕΑ θα λέγαμε, ο διακομιστής της είδησης, δηλαδή ο δημοσιογράφος, κάνει ένα ρεπορτάζ για να πουλήσει, ενίοτε δακρύβρεχτο, συχνά λαϊκίστικο, αγνοώντας έστω και ένα κομμάτι από τη ζωή ενός ανθρώπου που ζει σε καροτσάκι, η ιστορία βγαίνει από τη ματιά του δημοσιογράφου - διακομιστή. Ποιο μπορεί όμως να διαφωνήσει με τις αυθεντίες που αναλαμβάνουν να μεταφέρουν την είδηση;

                        Από την άλλη ο δημοσιογράφος ενίοτε λειτουργεί ως ο αφυπνιστής της απωλεσθείσας ή ανύπαρκτης συνείδησης κρατικών φορέων, σε περιπτώσεις που άτομα με αναπηρία δεν παίρνουν σύνταξη, αντιμετωπίζουν προβλήματα με το κράτος ή κάποιοι θέλουν να μαζέψουμε χρήματα για καλό σκοπό, όπως συνήθως λέγεται. Γνωστή η ιστορία με τους τηλεμαραθωνίους, οι οποίοι έχουν αναφερθεί και πριν.

                        Αλλά θα πρέπει να ανακαλύψουμε τρόπους που λύνουν τα προβλήματα χωρίς να βγαίνουν ζωές ανθρώπων στο κλαρί. Χωρίς να κοιτάζουμε να τους πουλήσουμε. Να μη φτάσουμε σε αυτό το διπλό εξευτελισμό στον οποίο αναφέρεται ο Ρόμπινς.

                        Πριν μερικούς μήνες ο Κώστας Ζωγραφόπουλος, τον γνωρίζουν τα μέλη του «Περπατώ» και πολλοί Κομοτηναίοι, φρόντισε αφού πρώτα είχε συγκεντρωθεί το ποσό των  25.000 ευρώ, για να αγοραστούν αναπηρικά αμαξίδια, από την ελληνική κοινότητα της Αμερικής και την Αρχιεπισκοπή, να φτάσουν στη  Βόρεια Ελλάδα και να δοθούν σε άτομα που τα είχαν ανάγκη, σε άτομα με αναπηρίες

                        Τότε ο τοπικός τύπος της Κομοτηνής τον είχε αγκαλιάσει. Όταν έγινε η ίδια διαδικασία στη Θεσσαλονίκη, είδα τυχαία το ρεπορτάζ στην ΕΤ3, τηλεφώνησα στη Φωτεινή που τυχαίνει να είμαι ξαδέλφη της και που τον συνόδευε στη βράβευση στη Θεσσαλονίκη στην εκδήλωση να της πω ότι το προβάλλει η ΕΤ3 και να προλάβει να το δει.

                        Δεν πρόλαβε όμως να το δει, γιατί εκείνη τη στιγμή σε ένα λεπτό είχε τελειώσει το ρεπορτάζ, το οποίο πρόβαλλε μόνο τις δηλώσεις του Νομάρχη Θεσσαλονίκης του κ. Ψωμιάδη. Καταπληκτικό και αυτό από το κρατικό κανάλι της Βόρειας Ελλάδας, που δε στοχεύει στην υψηλότερη τηλεθέαση δεν είναι το μεγάλο κανάλι, αλλά επέλεξε τον κ. Ψωμιάδη θεωρώντας ότι πουλάει περισσότερο.

                        Σε αυτή την εκδήλωση προσκλήθηκαν περισσότεροι δημοσιογράφοι, απ' ότι είδαμε και στις ομιλίες απ' ότι άτομα με αναπηρίες, γι' αυτό θα ήθελα να κλείσω με μια κουβέντα που μου είπε ο Κώστας Ζωγραφόπουλος σε μια μαραθώνια ραδιοφωνική μας συνέντευξη στο ραδιόφωνο του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ.

                        Ήταν ίσως η πιο αισιόδοξη που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Μιλάει ο Κώστας Ζωγραφόπουλος, ο οποίος είναι σε αναπηρικό καροτσάκι εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά είναι πάρα πολύ πετυχημένος επαγγελματίας και νομίζω πολύ πετυχημένος σαν άνθρωπος και έχει πολλούς φίλους που τον αγαπάνε.

               «Παρόλα αυτά που πέρασα -λέει ο Κώστας- είμαι  πραγματικά διαλεγμένος. Το κατάλαβα μέσα σε ένα χρόνο το γιατί το έχω πάθει αυτό. Γιατί μου έχουν έρθει μπροστά μου τόσα για να βοηθήσω ανθρώπους και είμαι διαλεγμένος γι' αυτή τη ζωή».

                        Μπορεί τους δημοσιογράφους να μην τους διαλέγουμε, διαλέγουμε όμως το κανάλι, την εφημερίδα, το ραδιόφωνο που θα μας ενημερώσει, θα μας ψυχαγωγήσει ή αποβλακώσει, αλλά αυτό που διαλέγουμε σίγουρα είναι τη ζωή μας.

                        Η οποία θέλει χαμόγελα, αρκεί να πιστέψουμε όλοι, ο καθένας να πιστέψει από εμάς εδώ πέρα, ότι είμαστε διαλεγμένοι, όπως θα έλεγε και ο Κώστας. Ευχαριστώ πολύ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ:  Αυτό που φαίνεται, ακολουθεί ο κ. Πολυζωίδης από τους εξέχοντες επιστήμονες της περιοχής μας, ο κ. Πολυζωίδης είναι λέκτορας του Τμήματος Κοινωνικής Διοίκησης, θα μας δώσει τη δική του οπτική, επενδύοντας στον προβληματισμό μας και την αγωνία να μη θεωρητικολούμε, αλλά να πράττουμε συγκεκριμένα πράγματα με αποτελεσματικότητα.

Π. ΠΟΛΥΖΩΙΔΗΣ: Είμαι ο τελευταίος ομιλητής και θα είμαι και σύντομος.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ:  Και έχουμε και ένα ηρωικό κοινό.

Π. ΠΟΛΥΖΩΙΔΗΣ: Έχουμε ένα εξαιρετικά καλό ακροατήριο. Εξετάζουμε την αναπηρία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, είτε είναι στο προσκήνιο ή στο παρασκήνιο των μέσων.

                        Μπορούμε να φέρουμε τα θέματα της αναπηρίας στο προσκήνιο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, χρησιμοποιώντας την επιστήμη του κοινωνικού marketing.

                        Η ιδέα είναι πάρα πολύ απλή. Όπως χρησιμοποιούμε κάποιες τεχνικές, όπως η διαφήμιση, προκειμένου να πουλήσουμε κάποια προϊόντα, τα οποία ενδεχομένως να μην είναι και πολύ χρήσιμα στους καταναλωτές, έτσι είναι δυνατό να χρησιμοποιήσουμε κάποιες ίδιες τεχνικές, προκειμένου να προωθήσουμε ιδέες, τάσεις και συμπεριφορές οι οποίες είναι περισσότερο χρήσιμες στο κοινωνικό σύνολο.

                        Έχω εδώ ένα παράδειγμα. Αυτός είναι ένας τρόπος να προωθήσουμε τέτοιες συμπεριφορές και κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να είναι πολύ χρήσιμο, για να προωθήσουμε τα θέματα της προσβασιμότητας των ατόμων με αναπηρία.

                        Είμαι άνετος και παρκάρω όπου γουστάρω. Πριν από χρόνια υπήρχε στην τηλεόραση ένα σποτάκι με το μήνυμα «Αθήνα πόλη ανάπηρη», όπου με πολύ απλό τρόπο και σε μερικά δευτερόλεπτα μας έδειχνε τι αντικειμενικές δυσκολίες μετακίνησης έχει ένα τέτοιο άτομο.

                        Υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να αλλάξουμε συμπεριφορά. Ο πιο σημαντικός, ο πρώτιστος, είναι φυσικά η παιδεία, αλλά αυτό είναι από μόνο του ένα τεράστιο κεφάλαιο.

                        Κάποιοι ακτιβιστές του χώρου θα σας πουν ότι ο καταναγκασμός, τα πρόστιμα, η αστυνόμευση είναι επίσης ένας αποτελεσματικός τρόπος.

                        Αυτό όμως δεν είναι ακριβώς σωστό. Διότι εφόσον το πρόβλημα είναι ένα υψηλό πρόστιμο, εφόσον παρκάρεις σε μια θέση για ανάπηρο, τότε το μήνυμα που περνάμε στην κοινωνία είναι ότι όποιος έχει λεφτά μπορεί να παρκάρει και μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει.

                        Επίσης είναι γνωστό ότι δεν πληρώνουμε όλοι τα πρόστιμα, γιατί μπορούμε να τα σβήνουμε, όπως επίσης δε γνωρίζουμε πού πηγαίνουν τα χρήματα.

                        Αν χρησιμοποιούσαμε τα χρήματα από τα πρόστιμα για να κάνουμε δομές πρόσβασης, αυτό θα ήταν επιθυμητό. Στην πραγματικότητα όμως με τα ίδια χρήματα καλύπτουμε άλλες τρύπες.

                        Αυτό που θα θέλαμε να δούμε είναι ένα είδος κοινωνικής εργασίας από τους παραβάτες. Πάρκαρες σε θέση αναπήρων; Για πήγαινε μια βδομάδα στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων  δυο ώρες μετά τη δουλειά σου να προσφέρεις εργασία.

                        Στην Ελλάδα δεν παρκάρουν σε θέσεις αναπήρων  δυο κατηγορίες πολιτών. Πρώτον, οι ανάπηροι, γιατί δεν προλαβαίνουν ποτέ, αλλά μην τα ισοπεδώνουμε όλα, υπάρχει και μια άλλη μεγάλη κατηγορία που δεν παρκάρει ποτέ, αυτοί που δεν έχουν αυτοκίνητο, γιατί όλοι οι άλλοι.

                        Άρα, ποιο είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει κανείς; Να μην παρκάρω για να μη με πιάσει η τροχαία ή να μην παρκάρω γιατί πραγματικά θα στερήσω την πρόσβαση από έναν άνθρωπο, που την έχει απείρως μεγαλύτερη ανάγκη από εμένα.

                        Σε αυτό το σημείο ακριβώς υπερτερεί το κοινωνικό marketing από τις άλλες προσεγγίσεις, διότι ακριβώς μπορεί να προκαλέσει την κοινωνική κατακραυγή. Να θεωρείται παρακατιανός, τιποτένιος από το κοινωνικό σύνολο, από το συνοδηγό του, από τους φίλους του, ο άνθρωπος ο οποίος παραβαίνει με αυτόν τον τρόπο.

                        Σε αυτό ακριβώς το επίπεδο θέλουμε να φτάσουμε. Όταν όμως η αναπηρία είναι στο προσκήνιο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και με συγχωρείτε που σας έχω την πλάτη, τότε τα πράγματα είναι απλά.

                        Διότι είτε πρόκειται για κοινωνικό marketing είτε πρόκειται για ταινία είτε πρόκειται για ντοκιμαντέρ, τότε δουλεύει η κρίση μας και μπορούμε ο καθένας να δεχτούμε ή να απορρίψουμε πράγματα.

                        Η κατάσταση είναι διαφορετική όταν η αναπηρία είναι στο φόντο, σε δεύτερο πλάνο κι εκεί χρειάζεται μια διαφορετική προσέγγιση. Καταρχήν θα αναρωτιέστε σίγουρα γιατί κερδίζω εγώ περισσότερα χρήματα απ' όλους εδώ μέσα.

                        Η απάντηση είναι απλή, είναι επιστημονική. Οι όμορφοι άντρες κερδίζουν 4% πάνω από το μέσο όρο, οι άσχημοι 9% κάτω και αντίστοιχα ισχύει και για τις γυναίκες.

                        Ζούμε σε κοινωνίες οι οποίες δίνουν μια τεράστια σημασία στην εξωτερική εμφάνιση. Καθημερινά στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη γίνονται εκατοντάδες εγχειρήσεις πλαστικής αισθητικής.

                        Δεν έχουμε πλέον μεγάλα αυτιά, δεν έχουμε μεγάλες μύτες, δεν έχουμε φαλάκρα θα έλεγα, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτα ακριβές και πολύ περισσότερο αν ανοίξουμε την τηλεόραση σε μια πρωινή εκπομπή, θα δούμε ότι όλα τα άτομα κατά ομάδες μοιάζουν ο ένας με τον άλλο.

                        Πολύ περισσότερο υιοθετούμε την ίδια φρασεολογία, την ίδια θεματολογία, την ίδια συμπεριφορά. Η απόκλιση από το μέσο όρο, με οποιαδήποτε μορφή εξακολουθεί να μας τρομάζει.

                        Αποτέλεσμα η κόρη μου, η οποία είναι στο ακροατήριο σήμερα και η οποία είναι 6 χρονών, πριν από λίγο είδε ένα έγχρωμο άτομο στην πλατεία της Κομοτηνής και τον έδειχνε με το χέρι και έλεγε «κοίτα μπαμπά». Κάτι αντίστοιχο είχε κάνει και πριν λίγο καιρό, όταν είχε δει για πρώτη φορά ένα αναπηρικό αμαξίδιο.

                        Το πρόβλημά μας είναι ότι η αναπηρία είναι εξαφανισμένη από τους δρόμους της πόλης μας, όπως είναι εξαφανισμένη και από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, εννοείται στην καθημερινή πρακτική της μορφή.

                        Και αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει. Πιάνουμε ακόμα και οδηγούς στα χέρια μας για την αναπηρία, που είναι γραμμένοι από επιστήμονες και μας λένε, εφόσον βρεθείτε με ένα άτομο με αναπηρία, φερθείτε φυσικά.

                        Δηλαδή αλίμονο αν μπορεί να φερθεί κανείς διαφορετικά. Εμείς που κάνουμε ψαροντούφεκο, μαθαίνουμε ότι αν δεις έναν καρχαρία κάποτε θα πρέπει να  φερθείς ψύχραιμα και αν μπορείς να του πιάσεις τη μύτη. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή, αν είναι δυνατό.

                        Στην ταινία «Μια βραδιά στο Νότιχιλ» υπήρχε σε συμπρωταγωνιστικό ρόλο μια κοπέλα που χρησιμοποιούσε αμαξίδιο. Ο πανέξυπνος πανεπιστημιακός εγκέφαλος προσπαθούσε να καταλάβει τι ρόλο θα παίξει η αναπηρία στην ταινία και στην υπόθεση.

                        Τι ρόλο έπαιξε; Απολύτως κανέναν. Ο σκηνοθέτης απλώς μας έδειχνε μια πραγματική καθημερινή κατάσταση, όπως τη βιώνουν εκατομμύρια πολίτες σε όλο τον κόσμο.

                        Αντίθετα παραδείγματα υπάρχουν και από άλλες ταινίες. Άρα όπως ειπώθηκε ήδη προηγουμένως, όταν δούμε έναν τυφλό εκφωνητή ειδήσεων, ο οποίος θα είναι εκεί επειδή είναι καλός δημοσιογράφος και όχι επειδή είναι τυφλός, όταν δούμε μια κοπέλα σε αμαξίδιο να μας λέει τον καιρό, όχι επειδή είναι σε αμαξίδιο, αλλά επειδή είναι καλή μετεωρολόγος κλπ. τότε θα έχουμε κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα.

                        Επιτρέψετε μου κάτι τελευταίο. Όταν ήμουν φαντάρος είχα ερωτευτεί μια κοπέλα εδώ στην Κομοτηνή, πολύ ψηλή, από την Κέρκυρα, φοιτήτρια του ΤΕΦΑΑ, ήθελα να τη γνωρίσω, τότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά, δούλευε σε ένα μπαρ, σύχναζα κάθε μέρα εκεί πέρα και σε κάποια φάση έδειξε αυτή ενδιαφέρον που καθόμουν εκεί.

                        Λέει σε ένα παλικάρι που κάθονταν δίπλα και δούλευε μαζί τους κάτι «μπούρου - μπούρου, μάθε ποιος είναι αυτός». Όντως βλέπω εγώ μια κίνηση, έρχεται ένα παλικάρι προς το μέρος μου, μου λέει «τι είναι ρε μεγάλε, ποιος είσαι εσύ;». Εγώ κατάλαβα ότι υπάρχει πονηριά στη μέση και λέω να παρουσιάσω τα πράγματα όσο πιο καλά μπορώ, χωρίς να πω ψέματα.

                        Είπα ότι τελείωσα το Πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη με άριστα, πρώτος στο έτος μου, πήγα στη Γερμανία, έκανα μεταπτυχιακές σπουδές,  δούλεψα εκεί πέρα σε μια πολυεθνική εταιρεία, ήρθα πίσω, ήμουν λοχίας, διάβαζα παράλληλα, δούλευα σε μια εταιρεία μελετών προγραμμάτων, έκανα και κάποια μαθήματα σε κάτι αξιωματικούς.

                        Μου λέει «μπράβο, θαυμάσια, πάρα πολύ ωραία». Γυρνάει πίσω και της λέει «φαντάρος είναι». Βάζουμε πολύ εύκολα ταμπέλες. Είμαστε ο Περικλής ο φαλακρός, ο Βαγγέλης ο χοντρός, η Μαρία με τα σπυριά κλπ.

                        Αυτό θα μας περιέγραφαν πολλοί ότι είναι μια ανάπηρη κοπέλα, ήταν διάφορα άλλα πράγματα. Αυτό είναι ένας άνθρωπος, θηλυκού γένους, γύρω στα  20, η οποία χρησιμοποιεί αμαξίδιο και ηλεκτρονικό υπολογιστή.

                        Αυτό δεν είναι μια ανάπηρη γυναίκα με τη σύνοδό της. Είναι  δυο φιλενάδες. Αυτό είναι μια δασκάλα με τους μαθητές της, αυτό είναι μια οικογένεια.

                        Θα κλείσω λέγοντας ότι όταν πάει να πιάσει κάποιος δουλειά σε μια πολυεθνική εταιρεία, μπορεί μεταξύ άλλων να υποστεί το τεστ της θεματικής προβολής. Σου δείχνουν μια εικόνα και ρωτάνε, ποιος είναι αυτός, πού ήταν και πού πηγαίνει.

                        Πολλοί θα έλεγαν αυτός είναι ένας περήφανος δυνατός ξυλοκόπος, ο οποίος τελείωσε τη δουλειά του, πήρε τα λεφτά και πάει να ξεκουραστεί στο σπιτάκι του. Κάποιοι άλλοι θα έλεγαν, αυτός είναι ένα μανιακός απατημένος σύζυγος, ο οποίος έκοψε τώρα τον εραστή της γυναίκας του και πάει να κόψει και την ίδια και τα παιδιά της.

                        Τι θέλω να πω; Ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε τα βασικά. Το θέμα δεν είναι πώς προβάλλονται μερικά πράγματα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι ένας πελώριος ανεξέλεγκτος χώρος, τον οποίο ούτε θέλουμε ούτε μπορούμε να ελέγξουμε, γιατί αυτό θα ήταν επικίνδυνο.

                        Σημασία έχει πώς η κοινωνία σαν σύνολο και ο καθένας από εμάς εκλαμβάνει τα μηνύματα αυτά. Και εκεί  πρέπει να δουλέψουμε. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ: Καταλάβατε ότι δεν ήταν τυχαίο ότι επιλέξαμε τον κ. Περικλή Πολυζωίδη να μας μιλήσει τελευταίος και να κλείσουμε έτσι, με αυτή τη διάθεση και την πολύ όμορφη προσέγγιση αυτή τη μεγάλη ενότητα.

                        Κυρία Παπαδά βλέπετε ότι και οι δημοσιογράφοι είχαν να πουν πάρα πολλά πράγματα και οι επιστήμονες και όσοι παρέλασαν από αυτά τα πάνελ. Άρα θα πρέπει να είναι περίπου σαν διημερίδες, ήταν ένας άθλος σήμερα που καταφέραμε και συμπυκνώσαμε όλα αυτά εδώ.

                        Τα μηνύματα είναι πάρα πολλά, δε θα μπορούσα για έναν έκαστο των ομιλητών να τα αποδώσω με μια φράση. Απλά ότι στηρίζοντας τα άτομα με αναπηρία, θα έλεγα εγώ, εδραιώνεται και η κοινωνική συνοχή, εμπεδώνεται στην πράξη το κράτος του δικαίου, βελτιώνει την ποιότητα ζωής, τη ζωή μας την κάνουμε κι εμείς πιο ανθρώπινη.

                        Στόχος δύσκολος, αλλά όχι ανέφικτος, αν ξεχνάμε ότι ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία αντιμετωπίζει τα άτομα με αναπηρίες, είναι ο δείκτης του πραγματικού επιπέδου ανάπτυξης και ευαισθησίας. Και πως ακόμα, η κοινωνία συμμετοχής είναι υπόθεση όλων μας, όλων των πλευρών.

                        Να ευχαριστήσουμε πάρα πολύ για τη σημερινή εκδήλωση. Δεν ξέρουμε αν έχουμε χρονικά περιθώρια για διάλογο ούτε μου έχουν πει κάτι ανάλογο. Αν κάποιος θέλει να κάνει κάποια μικρή τοποθέτηση, αν έχει να προσθέσει κάτι.

                        Πάντως αυτή η εκδήλωση, θέλω να πω με δική μου πρωτοβουλία, ότι έχει δώσει το ερέθισμα για να ξεκινήσουν αυτού του είδους οι επικοινωνίες, σε πολύ πιο ουσιαστικά πράγματα. Κυρία Παπαδά, δεν ξέρω αν θέλετε να κλείσετε εσείς. Να δώσουμε το λόγο στην κα Παπαδά για να αποχαιρετίσουμε τον κόσμο.

Μ. ΠΑΠΑΔΑ - ΧΕΙΜΩΝΑ: Εγώ θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για την παρουσία σας εδώ, εσάς τους εισηγητές για τις εξαιρετικές τοποθετήσεις σας. Θέλω να πιστεύω ότι όλοι κάτι κερδίσαμε. Αυτή η ημερίδα λιθαράκι βάζει, περπατάει όμως ένα δρόμο με βήματα σταθερά, συνεπή και συνεχή.

                        Ευχή μας είναι τέτοιες ημερίδες, με αυτό το περιεχόμενο να μη χρειάζονται. Έχουμε δρόμο ακόμα, φαντάζομαι ότι οποιαδήποτε επιτυχία εξαρτάται και από τα τρία μέρη: από τους εκπροσώπους του αναπηρικού κινήματος, από όλους εσάς που εκπροσωπείτε τα Μέσα, που συμπορεύεστε στα θέματα αυτά και βεβαίως και από την Πολιτεία.

                        Ευχαριστώ και πάλι όλους σας και προτού περάσουμε στις 3 ταινίες που θα δείτε, βραβευμένες στο τελευταίο φεστιβάλ, να σας πω  δυο λόγια, μια περίληψη του περιεχομένου τους.

                        Η πρώτη ταινία είναι «Τα Μάτια μου», είναι διάρκειας 19 λεπτών. Η Κάτια 16 χρόνων και η Κάθριν 8, έχουν αναπτύξει ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική, τη φύση και γενικότερα με τις αισθήσεις.

                        Η Κάτια και η Κάθριν είναι τυφλές, αλλά έχουν αναπτύξει τις υπόλοιπες αισθήσεις τους σε τέτοιο βαθμό, που σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους τις βιώνουν με πρωτοφανή ενθουσιασμό.

                        Έτσι παρουσιάζεται η εικόνα που έχουν τα  δυο κορίτσια για τον κόσμο μέσα από τις αισθήσεις τους. Έναν κόσμο εξίσου πλούσιο και διαφορετικό από το δικό μας. Οι θεατές έχουν την ευκαιρία να ξανά ανακαλύψουν τον κόσμο μέσα από μια ποιοτική εμπειρία.

                        Η δεύτερη ταινία είναι «Ο Θεός στον Ορίζοντα». Είναι μια παραγωγή από το Κινηματογραφικό Εργαστήρι του 1^ου Φεστιβάλ, που οργανώνουμε κάθε χρόνο. Θέλησε να δώσει την ευκαιρία σε παιδιά με αναπηρία να γνωρίσουν καλύτερα το χώρο του κινηματογράφου.

                        Μαθητές από το Ειδικό Λύκειο στο Ίλιον, συμμετείχαν στο Κινηματογραφικό Εργαστήριο, με στόχο τη δημιουργία ντοκιμαντέρ. Σκηνοθέτης είναι η Ρένα Βουδούρη. Σεναριογράφος είναι ο Αλέξανδρος Δαμουζάνης, του οποίου τα ποιήματα έχουμε εκδώσει.

                        Και η τελευταία ταινία, «Ο Χορός του Φοίνικα», είναι 16 λεπτών, είναι μια ταινία για την ομορφιά και τη δύναμη του ανθρώπου, που αψηφά τις προκαταλήψεις περί αναπηρίας. Ο χορευτής Χόμερ Αβίλα χάνει το δεξί του πόδι και το μεγαλύτερο μέρος του γοφού του, από καρκίνο. Η ταινία αποκαλύπτει ότι με τη δύναμη της καρδιάς και της θέλησης, μπορεί να πραγματοποιηθεί ακόμα και το απίθανο.

                        Μέσα από συνεντεύξεις, πρόβες και θεατρικές παραστάσεις, γινόμαστε μάρτυρες μιας βαθιάς συγκινητικής συνεργασίας. Τρία χρόνια μετά τον ακρωτηριασμό του, ο Χόμερ πεθαίνει. Μόνο σε ελάχιστους ανθρώπους είχε αποκαλύψει την απόφασή του να διακόψει τη θεραπεία και να συνεχίσει το χορό. Νομίζω ότι μπορούμε να αρχίσουμε.

ΛΗΞΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ